Αστεγοι {CR}Oι «αόρατοι» {CR}άνθρωποι {LF}της πόλης

«Οι γιορτές πέρασαν πολύ δύσκολα. Εβλεπα τον κόσμο να ψωνίζει στην Ερμού, τους γονείς να κάνουν βόλτα με τα παιδιά τους στο Σύνταγμα και σκεφτόμουν τις δικές μου κόρες και τα εγγόνια μου. Εχω μέρες να μάθω νέα τους και μου λείπουν». Με βλέμμα σκυθρωπό και προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του ο κύριος Σπύρος διηγείται στα «ΝΕΑ» τη δική του ιστορία. Είναι ένας από τους εκατοντάδες άστεγους της Αθήνας και γνωρίζει καλά τον δρόμο, αφού τη μισή του ζωή την έχει περάσει εκεί. «Εργαζόμουν ως οικοδόμος αλλά έχασα τη δουλειά μου. Προσπάθησα να βρω νέα εργασία και να κάνω μια νέα αρχή αλλά είναι πολύ δύσκολο», εξομολογείται ο 70χρονος, που στα 35 του βρέθηκε απ’ τη μια στιγμή στην άλλη να αντιμετωπίζει τη σκληρή πραγματικότητα της ανεργίας και της φτώχειας. «Τρώω μία φορά την ημέρα ό,τι βρίσκω και ό,τι μου δώσουν από κάποιο εστιατόριο. Αν είμαι τυχερός μπορεί να φάω κάτι και το βράδυ», περιγράφει.

Οταν πέφτει το σκοτάδι και τα φώτα των καταστημάτων σβήνουν, οι άστεγοι της πρωτεύουσας απλώνουν τις κουβέρτες τους στα πεζοδρόμια και προσπαθούν να ζεσταθούν. Οσοι πάλι δεν έχουν κουβέρτες φτιάχνουν αυτοσχέδια κρεβάτια από χαρτόκουτα. Εκτεθειμένοι στους κινδύνους κάνουν υπομονή ώσπου να ξημερώσει

«Οι νύχτες δεν περνούν με τίποτα». Ο κύριος Γιώργος πότε επιλέγει το Μοναστηράκι και πότε το Θησείο. «Ο χειμώνας είναι πολύ δύσκολος και ειδικά οι νύχτες δεν περνούν με τίποτα. Πεινάω και κρυώνω αλλά δεν θέλω να ζητιανέψω. Εχει τύχει να κλείσω τα μάτια μου για μια στιγμή και να μου κλέψουν το φαγητό», περιγράφει. Αντιθέτως, για τον κύριο Μάρεκ εφιάλτης είναι οι καλοκαιρινοί μήνες. «Οταν κάνει κρύο και βρέχει έχω το sleeping-bag και το νάιλον. Το καλοκαίρι, όμως, τα κουνούπια είναι ανυπόφορα», λέει δείχνοντας την πρόχειρη τέντα που τον προστατεύει. Ο ίδιος έχει φτιάξει το δικό του κατάλυμα μέσα σε μια σπηλιά στον λόφο του Φιλοπάππου. Κατάγεται από την Πολωνία και ήρθε στην Ελλάδα πριν από 28 χρόνια ως οικονομικός μετανάστης προσβλέποντας σε καλύτερες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης. Ωστόσο, η μοίρα του επιφύλαξε άσχημο παιχνίδι. «Είμαι ζωγράφος αλλά ήταν δύσκολο να πουλήσω τα έργα μου και γι’ αυτό εργαζόμουν ως μπογιατζής. Με την οικονομική κρίση έχασα τα πάντα. Ο δρόμος ήταν η μόνη μου επιλογή», αφηγείται και συμπληρώνει ότι «εδώ μένω 10 χρόνια. Για μπάνιο και φαγητό πηγαίνω στο Κουκάκι ή στον Πειραιά. Τώρα όμως πρέπει να προσέχω γιατί έκανα μπαλονάκι στην καρδιά».

«Παρακαλώ βοηθήστε με να βρω δουλειά». Αφήνοντας το ιστορικό κέντρο και διασχίζοντας τη λεωφόρο Συγγρού στις υπόγειες διαβάσεις, μερικοί συμπολίτες μας δίνουν τον δικό τους αγώνα επιβίωσης. «Παρακαλώ βοηθήστε με να βρω δουλειά. Είμαι τίμιος και εργατικός», έχει γράψει σε ένα χαρτόνι ο κύριος Δημήτρης που από τον Μάιο μένει με τη σύζυγό του και το σκυλάκι τους σε μία από αυτές. «Θέλουμε να ξανασταθούμε στα πόδια μας. Ελπίζουμε στη βοήθεια του κόσμου», σημειώνει ενώ τακτοποιεί τα λιγοστά υπάρχοντά τους.

Ολοι τους εκφράζουν ευγνωμοσύνη προς όσους τους βοηθούν με τροφή και ρουχισμό, όμως νιώθουν παραμελημένοι και εγκαταλελειμμένοι από την Πολιτεία. «Η βοήθεια του κόσμου είναι πολύτιμη. Το κράτος όμως τι μας παρέχει;», αναρωτιούνται.