Φάουλ

«Εχω αρχίσει και αισθάνομαι σαν Μενουμευρωπαίος. Τι καλά που θα ήμασταν στην Ελλάδα αν είχαμε την αποτελεσματικότητα που έχουν οι θεσμοί και η δικαιοσύνη στο κέντρο της Ευρώπης. Αρχίζω και ζηλεύω αυτή τη χώρα, το Βέλγιο. Βλέπουμε εκεί ότι ακόμη και αν είσαι τόσο όμορφος όσο η κυρία Καϊλή και τόσο υψηλά ιστάμενος, η δικαιοσύνη και οι θεσμοί λειτουργούν». Πόσα φάουλ μπορεί να κάνει, μέσα σε 59 μόλις λέξεις, κάποιος ως αριστερός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης που έχει γράψει ήδη δύο πρωθυπουργικές θητείες στο βιογραφικό του – και μάλιστα σχολιάζοντας ένα κατεξοχήν αβανταδόρικο για τη δική του πλευρά του πολιτικού φάσματος θέμα; Σύμφωνα με το παράδειγμα του Αλέξη Τσίπρα, δύο. Ο συριζαίος πρόεδρος ξεκίνησε τη χθεσινή του τηλεοπτική κριτική στην υπόθεση των παρακολουθήσεων με μια σύγκριση με το Qatargate. Η αντιπαραβολή ήταν θεμιτή. Και σε μεγάλο βαθμό αναμενόμενη. Μόνο που η επιχειρηματολογία του στολίστηκε με εξομολογήσεις και παρατηρήσεις φυσιογνωμικής οι οποίες προσφέρουν στους αντιπάλους του μια ευκαιρία για εύκολη αλλαγή ατζέντας.

Υποδηλώσεις

{ARX}Αν αντιλήφθηκε αυτές τις μέρες την ευεργετική επίδραση που έχει η συμμετοχή στην ΕΕ πάνω στους θεσμούς και τις κρατούσες αντιλήψεις μιας χώρας στην άκρη των Βαλκανίων, τότε όσοι βρίσκονται απέναντι στο κόμμα του νομιμοποιούνται να ανασύρουν από τα συρτάρια τους τις κατηγορίες που συχνά του απηύθυναν παλιά. Νομιμοποιούνται, δηλαδή, να υποστηρίξουν ότι οι όρκοι πίστης που έδωσε στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα ήταν μάλλον προσχηματικοί. Ηταν μια απαραίτητη, όχι όμως και τόσο ειλικρινής, ρητορική, η οποία υιοθετήθηκε απλά σαν ευχάριστο στα αφτιά των κεντρώων άκουσμα για λόγους εκλογικής ανάγκης. Η δε επίκληση της φυσικής ομορφιάς της προφυλακισμένης ευρωβουλευτού ήταν τουλάχιστον αχρείαστη. Οχι μόνο γιατί τα χαρακτηριστικά του προσώπου ενός άνδρα που θα αντιμετώπιζε τις ίδιες κατηγορίες πιθανότατα δεν θα απασχολούσαν τη δημόσια συζήτηση. Αλλά κι επειδή η τσιπρική επισήμανση μοιάζει να υπονοεί πως όσοι έχουν επιφορτιστεί απ’ το ελληνικό κράτος με τα καθήκοντα της διερεύνησης και της κρίσης των πράξεων και μόνο των ανθρώπων, ενεργούν κυρίως με κριτήρια αισθητικά – για να το πούμε κομψά. Καμία από τις δύο υποδηλώσεις δεν βοηθά το αντιπολιτευτικό του προφίλ.{ARX}