Τα παλιόπαιδα, {LF}τα ατίθασα…

Καθώς «μύρισαν» οι εκλογές, οι εκλογομάγειροι των κομμάτων εστιάζουν το ενδιαφέρον τους σε δύο κρίσιμες και ταυτόχρονα δύσκολες ομάδες ψηφοφόρων, αυτές των αναποφάσιστων αλλά και των νέων ψηφοφόρων. Βασικός τους σκοπός είναι όχι μόνο να μην «κάψουν» το φαγητό αλλά και να βρουν εκείνη τη συνταγή ώστε να δελεάσουν και να πείσουν όσο το δυνατόν περισσότερους να το δοκιμάσουν. Και αν η ακτινογραφία των αναποφάσιστων είναι πιο ευκρινής τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την κατανόηση των αιτιών της στάσης τους και των επιθυμιών τους, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους νέους ψηφοφόρους.

Ως νέοι ψηφοφόροι λογίζονται οι ηλικίες 17 – 24 και συμπεριλαμβάνουν όσους μπορούσαν να ψηφίσουν για πρώτη φορά το 2019 αλλά και εκείνους που θα έχουν τη δυνατότητα να το πράξουν στις επόμενες εκλογές. Αποτελούν μέρος της γενιάς Z ή iGeneration, όπως την αποκαλούν κάποιοι ερευνητές, και έχουν ως βασικό τους γνώρισμα ότι γεννήθηκαν την εποχή του Διαδικτύου. Εδώ η τεχνολογία παίζει καθοριστικό ρόλο καθώς από τη μια δημιουργεί πλήθος ευκαιριών προόδου και από την άλλη επιταχύνει και διευρύνει δραματικά το καθ’ όλα φυσιολογικό χάσμα γενεών που παρατηρείται στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Η ρήξη και η αμφισβήτηση βέβαια αποτελεί πρωταρχική προϋπόθεση προόδου όσο κι αν αυτή ξενίζει και φοβίζει, ιδιαίτερα όταν γίνεται αντιληπτή και με τις ακρότητές της.

Αν και εξοπλισμένοι με πολύ περισσότερες γνώσεις και δεξιότητες, η πρώιμη υπερέκθεσή τους στους ωκεανούς της υπερπληροφόρησης τους δυσκολεύει στην αποκωδικοποίησή τους, ενισχύει την έμφυτη καχυποψία τους, τρέφει τον κυνισμό τους και πολλές φορές τους εγκλωβίζει στην απογοήτευση και σε αλληλοαναιρούμενες ταυτότητες με τις οποίες επιχειρούν να ταυτιστούν για να χαράξουν τη δική τους πορεία.

Η αλήθεια είναι πως η κατάρρευση των βεβαιοτήτων του κόσμου που εμείς, οι παλιότερες γενιές οικοδομήσαμε δεν τους διευκολύνει καθόλου. Ειδικά στην πατρίδα μας η σφοδρή οικονομική κρίση που βίωσαν οι γονείς τους τούς ωρίμασε βίαια. Και τα πρώτα τους βήματα στην εργασία, όσων τα κατάφεραν – και παρά τα αδιαμφισβήτητα προσόντα τους – αποτέλεσαν γροθιά στο στομάχι τους εξαιτίας της εκμετάλλευσής τους και της απουσίας αξιοκρατίας. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί και ικανοί βρέθηκαν στο εξωτερικό για να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Σκέψη που ακόμη εξακολουθεί να υπάρχει στο μυαλό τους. Αλλά και η έλευση της πανδημίας περιόρισε δραματικά την ελευθερία τους και τους αποστέρησε πολύτιμο και ανεπίστρεπτο νεανικό χρόνο.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι ευεξήγητη η αποστασιοποίησή τους από την πολιτική και τα κόμματα. Και μόνο αυτά που ακούν από τους γονείς τους είναι αρκετά. Εκείνοι μισούν το παρόν και ωραιοποιούν το παρελθόν κι αυτοί δυσανασχετούν με το σήμερα και φοβούνται το μέλλον. Δεν είναι παράξενο που φλερτάρουν με την αποχή αλλά και την «αντισυστημική» ψήφο.

Η δυσκολία των κομμάτων να βρουν επαφή αυξάνεται περισσότερο καθώς δεν ενημερώνονται ούτε από την τηλεόραση, ούτε τις εφημερίδες, ούτε και τα ενημερωτικά sites. Στις δικές τους πλατφόρμες επικοινωνίας δύσκολα διεισδύουν οι παλαιότεροι και η ξύλινη γλώσσα.

Είναι όμως βαθιά ιδεαλιστές και με ισχυρό πλαίσιο αξιών. Φιλία, Ελευθερία, Αλληλεγγύη, Ισονομία και Δημοκρατία τους κινητοποιούν. Αν τα κόμματα μπορούν ειλικρινώς να τους μιλήσουν για αυτά, ίσως κάποιοι να τους ακούσουν.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy