Εντελώς αβέβαιη {CR}η δεύτερη κάλπη

«Θεωρώ ότι ο στόχος της αυτοδυναμίας στη δεύτερη κάλπη είναι απολύτως εφικτός», είπε προ ημερών ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε μία από τις συνεχείς πλέον προεκλογικές ομιλίες του που πιστοποιούν ότι οι εκλογές πλησιάζουν. Τα είπε προβάλλοντας παράλληλα τη λεγόμενη «θετική ατζέντα» της κυβέρνησης ως βασικό προεκλογικό όπλο. Και, μαζί, εστιάζοντας στη σύγκριση μεταξύ του ιδίου και του προκατόχου του Αλέξη Τσίπρα και, αντίστοιχα, στις δύο κυβερνήσεις τους. Το δίλημμα μεταξύ όλων αυτών έθεσε ως βάση της εκλογικής αναμέτρησης. Και η αλήθεια είναι ότι αν αυτά ήταν τα πλήρη δεδομένα, πιθανότατα θα είχε δίκιο για τις εξελίξεις, καθώς η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει… αξέχαστη. Ομως η εικόνα είναι πιο σύνθετη.

Πριν από το ποιος θα έχει ή δεν θα έχει την αυτοδυναμία στη δεύτερη κάλπη, πρέπει να λυθεί ένα άλλο ζήτημα: θα υπάρξει πράγματι τέτοια; Κάθε ανάλυση που τη θεωρεί δεδομένη είναι, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, εντελώς αυθαίρετη και βρίσκεται εντελώς εκτός πραγματικότητας. Από πλευράς κοινοβουλευτικής ισχύος, το να επιβάλλει η Νέα Δημοκρατία δεύτερες εκλογές, δηλαδή να επιβάλλει τη διάλυση της Βουλής της απλής αναλογικής, είναι ουσιαστικά ισοδύναμο με το να ήταν σε θέση να σχηματίσει κυβέρνηση. Είτε αυτοδύναμα είτε σε συνεργασία με άλλο ή άλλα κόμματα. Το πρώτο ενδεχόμενο δεν είναι προς συζήτηση – γι’ αυτό δεν το αναφέρει καν πλέον ούτε η ίδια η κυβέρνηση, όπως μέχρι πολύ πρόσφατα έκανε. Αλλά δεν το κάνει πια, επειδή δεν επιθυμεί οι αναλύσεις της να προκαλούν θυμηδία. Ως προς το ενδεχόμενο να δεχθούν άλλα κόμματα να τη στηρίξουν να διαλύσει τη Βουλή της απλής αναλογικής, αυτός είναι ένας απόλυτος παραλογισμός. Βέβαια, στην πολιτική, όλα γίνονται, με διάφορους τρόπους, εμφανείς ή αφανείς. Ομως, αυτό είναι πολύ δύσκολο. Για τον πολύ απλό λόγο ότι οποιοδήποτε άλλο κόμμα στηρίξει τη διάλυση της επερχόμενης Βουλής θα υπογράψει τη μείωση της δύναμής του στη μεθεπόμενη ακριβώς επειδή εκεί θα ισχύσει η ενισχυμένη. Ποιο κόμμα θα το κάνει; Και γιατί; Και, μάλιστα, αν είναι μικρό, όχι απλώς θα χάσει έδρες, αλλά πιθανότατα θα αντιμετωπίσει έως και κοινοβουλευτική εξαφάνιση. Και όχι για σαράντα μέρες, αλλά ίσως και για τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Δεν υπάρχει καμία λογική και αντίστοιχα καμία λογική πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο.

Ακόμα δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα πώς θα διαμορφωθούν τα αποτελέσματα των εκλογών. Μακράν πιο πιθανά σενάρια όμως είναι είτε ο σχηματισμός μιας μεγάλης συγκυβέρνησης κατά τα πρόσφατα πρότυπα και με ισχυρή εξωτερική πίεση, ενόψει μάλιστα μεγάλων κονδυλίων που αναμένεται να κατευθυνθούν προς την Ελλάδα, ή μιας κυβέρνησης πολλών κομμάτων που με κανένα τρόπο δεν θα επιθυμούν τη διάλυση της Βουλής καθώς αυτό θα σημαίνει ότι στην επόμενη είτε θα είναι εντελώς έξω είτε πάλι μέσα, αλλά με πολύ μικρότερη κοινοβουλευτική δύναμη. Η Νέα Δημοκρατία θα είναι το μοναδικό κόμμα που θα θέλει τη διάλυση της Βουλής. Και ο μόνος σύμμαχος που θα έχει στην πράξη θα είναι, πιθανότατα, το… ΚΚΕ: το μόνο κόμμα που θεωρείται βέβαιο ότι δεν θα συμμαχήσει σε κυβέρνηση κανενός είδους, κάτι που πρακτικά ευνοεί τις ελπίδες της κυβέρνησης για διάλυση της Βουλής και δεύτερες εκλογές. Ολα τα άλλα κόμματα, όποια κι αν μπουν τελικά στη Βουλή, δεν θα θέλουν με κανένα τρόπο να βγουν ξανά μέσα σε λίγες ημέρες. Και αν όλα αυτά έχουν δυσκολίες, η κυβέρνηση φρόντισε να τις μειώσει ουσιωδώς με το μέγα σκάνδαλο των υποκλοπών. Που, πλέον, με την επίκληση της δημοκρατίας, μπορεί εύκολα να γίνει η συγκολλητική ουσία σχημάτων που αλλιώς θα έμοιαζαν πολύ πιο δυσχερή.