Ελλειψη εναλλακτικής

Το ερώτημα που ακούγεται ύστερα από κάθε δημοσκόπηση είναι σταθερό. Πώς γίνεται ό,τι κι αν συμβαίνει και μετά από 3,5 χρόνια κυβερνητικής φθοράς, το προβάδισμα της ΝΔ να παραμένει ακλόνητο. Κάπου εκεί κάνει μία δήλωση ο Π. Πολάκης και η απορία λύνεται. Η δημοσκόπηση της Metron Analysis στην ίσως δυσκολότερη στιγμή της κυβερνητικής θητείας έδειξε προβάδισμα 10,2 μονάδων της ΝΔ και υπερδιπλάσια διαφορά στην καταλληλότητα του Κ. Μητσοτάκη. Οπως φαίνεται, η όποια απογοήτευση από την κυβέρνηση δεν ξεπερνά σε ένταση την ανάμνηση της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και σε δείκτες στους οποίους το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης επενδύει με σπουδή (λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών) μετά την υπόθεση των υποκλοπών, φαίνεται ότι οι πολίτες εμπιστεύονται περισσότερο τον νυν Πρωθυπουργό. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο ερώτημα «ποιος εγγυάται καλύτερη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών» ο Κυρ. Μητσοτάκης συγκεντρώνει 29%, έναντι 19% του Αλ. Τσίπρα, τη στιγμή που η υπόθεση προκαλεί αντισυσπειρώσεις ακόμα και στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Ταυτόχρονα, το «καλάθι του νοικοκυριού» του υπ. Ανάπτυξης βελτίωσε τις θετικές κρίσεις για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, την οποία οι πολίτες προτάσσουν ως σοβαρότερο πρόβλημα. Στο μεταξύ, η αντιπολίτευση αντιτείνει αναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων για φρεγάτες και Rafale ή υποσχέσεις για εισαγωγή στα πανεπιστήμια όσων παιδιών κόπηκαν από την ελάχιστη βάση εισαγωγής. Ακόμα και ο τρόπος που διεξάγεται η συζήτηση για τις υποκλοπές, δεν παράγει πολιτικό προϊόν, αφού περισσότερο επικεντρώνεται σε λογική κλειδαρότρυπας με σαλαμοποιημένες λίστες.

Καταλύτης των εξελίξεων για μία ακόμη φορά η πολύφερνη δεξαμενή του κέντρου, που στον δρόμο προς αναζήτηση στέγης φαίνεται ότι υποστηρίζει τη ΝΔ αντιμετωπίζοντάς την ως ισχυρό αντίβαρο στο ενδεχόμενο επανεκλογής του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ενδεικτικό ότι το 50% των κεντρώων ψηφοφόρων κρίνει θετικά τον Κυρ. Μητσοτάκη, έναντι 16% που κρίνει θετικά τον Αλ. Τσίπρα. Και ίσως αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την κυβέρνηση, όσο με την ανάμνηση των πολιτικών των προκατόχων της, κάτι που εν πολλοίς συμπυκνώνεται στη λογική «το μη χείρον βέλτιστον». Εν κατακλείδι, ο περίπατος δεν είναι αποτέλεσμα μιας ανέφελης κυβερνητικής πολιτικής, αλλά περισσότερο απότοκο της ανυπαρξίας εναλλακτικής πρότασης για την κρίσιμη δεξαμενή του Κέντρου. Και αυτό ήταν το στοίχημα που έπρεπε να παίξει το ΠΑΣΟΚ. Και ίσως είναι αυτό που ακόμα περιμένουν οι 270.000 ψηφοφόροι του Δεκεμβρίου. Αλλά όχι για πολύ.