Η μαρμαρωμένη βασίλισσα

Ασχετα με το πόσα απίδια θα πιάσει τελικά ο Ρίσι Σούνακ, να ποιος είναι ο τρόπος να εμπεδωθεί η diversity. Οχι δοτά αλλά κερδισμένα. Enough said. Ας προσγειωθούμε όμως στην πραγματικότητα η οποία δεν είναι τόσο ρόδινη όσο καμώνεται ο πολιτικός πολιτισμός. Ο «μήνας του μέλιτος» θα τελειώσει πολύ γρήγορα για τον νέο πρωθυπουργό διότι τα οικονομικά προβλήματα πιέζουν και είναι αυτή τη φορά τριπλάσια από την πρώτη εσωκομματική αναμέτρηση επειδή έτσι τα κατάφερε σε χρόνο μηδέν αυτή η χρυσοχέρα η Λιζ Τρας. Και τα μίντια; Τι φρονούν τα μίντια; Πόσα θέλουν για να μας τρελάνουν; Ούτε δυο μήνες δεν πάνε από τότε που έφτυναν τον κόρφο τους μην τυχόν κι επικρατήσει αυτός ο Σούνακ. Ασχετο τον ανέβαζαν, ανίκανο τον κατέβαζαν, ενώ τώρα ο ίδιος άνθρωπος αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν σωτήρας και όντως, από μια καραμπόλα της τύχης (του) κατά κάποιον τρόπο είναι. Διότι μόνος αυτός κατάφερε να ενώσει το (αποκαμωμένο) κόμμα, διαλύοντας την όποια διάθεση για εσωκομματική αντιπολίτευση και έτσι να σκάσει επιτέλους το χειλάκι του Γουεστμίνστερ, ενώ αν είχε κερδίσει από την πρώτη εκλογή, η δυσπιστία θα συνέχιζε να τον ακολουθεί, ροκανίζοντας ανενόχλητη το προφίλ του.

Βρετανία όμως δεν είναι μόνον οι Τόρις, ούτε καν οι Εργατικοί που μέσα στην αναμπουμπούλα είδαν τα δημοσκοπικά τους να παίρνουν την ανηφόρα. (Θα συνεχίσουν ή θα ανακοπούν; Ουδείς δύναται να αποφανθεί μετά βεβαιότητος).  Βρετανία είναι και οι ουαλοί ανθρακωρύχοι, διαρκώς σε στάση πένθους με τις τραγιάσκες τους κατεβασμένες. Βρετανία είναι οι Ιρλανδοί, ο περιούσιος λαός, ο λαός της επαγγελίας. Βρετανία είναι και οι Σκωτσέζοι που παρά την επικράτηση του Brexit, εκείνοι έχουν ακόμη το Remain πάνω στο τραπέζι, κι ας τους άφησαν αμανάτι τη βασίλισσα να την περιφέρουν τόσες μέρες άταφη χωρίς να ξέρουν πότε θα τελειώσει αυτό το κατά τύχην – εξεπίτηδες ψυχόβγαλμα.

Θα μαρμαρώσει τελικά η βασίλισσα; Θα πεταχτούν τα ψάρια στο Μπαλουκλί, έτσι όπως είναι αλευρωμένα, από το τηγάνι; Fish and chips λέει ο μύθος.