Αυτοκρατορική πορεία

Οι βουλευτές του Συντηρητικού Κόμματος καθαίρεσαν τον Μπόρις Τζόνσον για να διασώσουν τις έδρες τους, που κινδύνευαν εξ αιτίας της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς του· πρότειναν στα μέλη του κόμματος να επιλέξουν πρωθυπουργό μεταξύ Λιζ Τρας και Ρίσι Σούνακ – αλλά την εκλεκτή της κομματικής βάσης απέρριψαν οι αγορές για να διασώσουν τα κεφάλαιά τους.

Τότε, οι έμπειροι περί τα διαδικαστικά συντηρητικοί βουλευτές κατάφεραν να αποκλείσουν τα μέλη του κόμματος από την ψηφοφορία και να δώσουν την πρωθυπουργία στον απορριφθέντα Σούνακ, ώστε να μην επανεκλεγεί ο επικίνδυνος για τους ίδιους Τζόνσον – που ήταν όμως αγαπημένος Μωυσής για τον λαό των Τόρις: υποσχόμενος αυτοκρατορικά μεγαλεία, τον είχε οδηγήσει εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως ο άλλος είχε οδηγήσει τον δικό του εκτός Αιγύπτου.

Οι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου δεν ρωτήθηκαν για τις αποπομπές – επιλογές πρωθυπουργών: ψήφισαν ήσυχα το 2015, το 2016, το 2017, το 2019  και μετά κοιτούσαν τις δουλειές τους, αφήνοντας τους πολιτικούς να δίνουν πισώπλατες μαχαιριές ο ένας στον άλλο. Ανέλαβαν, ευτυχώς, οι αγορές να βάλουν τάξη στο σπίτι των Τόρις, γιατί το κακό είχε παραγίνει: εξ αιτίας της Τρας, κινδύνευσαν τα funds που διαχειρίζονται τα κεφάλαια των ασφαλιστικών ταμείων να μην μπορούν να πληρώσουν τις συντάξεις.

Δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, αν ο νέος πρωθυπουργός θα καταφέρει συμμαζέψει το κόμμα του και τα δημόσια οικονομικά ή θα συνεχιστούν οι άγριοι αγώνες για τα αξιώματα· αν θα ευοδωθεί το ταξίδι προς τη Γη της Αυτοκρατορίας με πρώτο σταθμό την πολιτική ένωση ΗΒ-Ινδίας ή οι Βρετανοί θα περιφέρονται αιωνίως στον Ατλαντικό τρεφόμενοι με εξ Αμερικής μάνα.

Πρέπει να κρατήσουμε όμως τον ρόλο που ανέλαβαν υπέρ του δημοσίου συμφέροντος οι πολυκατάρατες αγορές, αυτές που κατήγγελλε ως όργανα του νεοφιλελεύθερου διαβόλου  και του άπληστου κεφαλαίου όλη η ελληνική πολιτική τάξη, αυτή  που είχε ρημάξει τα δημόσια ταμεία.

Οι αγορές είχαν στείλει από το 2010 στα ουράνια τα επιτόκια του δημόσιου χρέους και οι Έλληνες στις τράπεζες της Ευρώπης τις καταθέσεις τους. Αλλά οι εθνικά και δημοκρατικά περήφανοι πολιτικοί μας αδιαφορούσαν: ζητούσαν «πιστόλια» για να τις αντιμετωπίσουν ή νόμιζαν πως κατείχαν «πυρηνικές βόμβες» και θα τις νικούσαν.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το ευτύχημα της ύπαρξης των αγορών που ανακαλούν στην τάξη τους πολιτικούς, όταν εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε. Και το ευτύχημα να συνεχίζουν κράτος και οικονομία να λειτουργούν παρά την αλληλοεξόντωση των πολιτικών για τα αξιώματα – που ευτυχώς τους προσφέρουν μικρότερη εξουσία από αυτή που είχαν παλαιότερα.  Αποτελούν μεγάλες, σωτήριες δημοκρατικές κατακτήσεις.