Ηρεμη δύναμη εξημέρωσης

Η ένδεια είναι ολοφάνερη: για μια ακόμη φορά βαδίζουμε όχι προς εκλογές προτάσεων αλλά σε εκλογές «αντί-κάτι». Η ΝΔ θέλει να κυβερνήσει εν ονόματι του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου, ο ΣΥΡΙΖΑ  εν ονόματι του «αντι-δεξιού» μετώπου. Τα δύο κόμματα διεκδικούν την εξουσία όχι για αυτό που είναι αλλά για αυτό που ο αντίπαλός τους (υποτίθεται ότι) είναι.

Οι δύο πλευρές προσπαθούν να εντάξουν το ΠαΣοΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη στα αντί-κάτι μέτωπα τους, με το τέχνασμα της καταγγελίας ότι «ταυτίζεται» – είτε με τη δεξιά, είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ, αντιστοίχως. Οι καταγγελίες θα εντείνονται όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, παράλληλα με την πόλωση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών, με σαφή τον κίνδυνο της μείωσης της εκλογικής δύναμης του ΠαΣοΚ και την εκ των πραγμάτων υποχρεωτική μετεκλογική ένταξη του -ως υποτελούς-  σε ένα από τα δύο αντί-κάτι.

Για να μη συμβεί αυτό, το ΠαΣοΚ πρέπει να αναδείξει αυτό που μπορεί να είναι: η ήρεμη δύναμη που έρχεται να αναμορφώσει ξανά το πολιτικό τοπίο με τον πιο ουσιαστικό τρόπο: εξημερώνοντάς το, καθιστώντας το σύστημα όπου οι επιλογές δεν γίνονται με την αγριότητα του αντί-κάτι αλλά θετικά.

Η βιαιότητα του πολιτικού ανταγωνισμού έχει κοστίσει ακριβά στην Ελλάδα και θα κοστίσει ακόμη ακριβότερα αν αφεθεί αχαλίνωτος, όπως ως τώρα. Για να ημερέψει ο ανταγωνισμός απαιτούνται θεσμοί που οδηγούν στη συνεργασία και στην διασπορά της πολιτικής ισχύος. Τα γιατρικά, είναι πασίγνωστα: απλή αναλογική, κοινοβουλευτικό σύστημα δύο σωμάτων (βουλή- γερουσία), συνταγματικό δικαστήριο, ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, ισορροπία μεταξύ εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας, βουλης-προέδρου.

Η χώρα μας δεν διαθέτει τίποτα από  αυτά. Από το 1980  άγεται και φέρεται από τον χωρίς όρια ανταγωνισμό δύο κομμάτων, από τη διεκδίκηση της μία παραπάνω ψήφου που θα τους δώσει την εξουσία, αυτό το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα συμφέρει ΝΔ -ΣΥΡΙΖΑ. Ώστε ο Έλληνας πρωθυπουργός να είναι ισχυρότερος και από τον Γάλλο και τον Αμερικανό πρόεδρο,  που αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο  αντίπαλων πλειοψηφιών στα νομοθετικά σώματα των χωρών τους.

Ο ανταγωνισμός σε παροχές και υποσχέσεις δεν έχει νόημα: η οικονομία και τα δημοσιονομικά καθορίζονται από μη ελεγχόμενους εξωτερικούς παράγοντες, μικρές δυνατότητες διαφοροποίησης έχουν τα ελληνικά πολιτικά κόμματα. Η ουσιαστική πολιτική αλλαγή, η θεραπεία του μεγάλου ασθενούς, του κομματικού συστήματος που απειλεί τη σταθερότητα, την ασφάλεια και την ευημερία της χώρας μπορεί να είναι η μεγάλη και δεσμευτική μετεκλογική προγραμματική πρόταση, εν όψει κυβερνητικών συγκλίσεων,  του ΠαΣοΚ και του Νίκου Ανδρουλάκη. Αλλιώς, ο στυγνός καταστροφικός δικομματισμός θα επιβληθεί ξανά, εις βάρος τους.