Μετά τη ΔΕΘ

Το τέλος του πολιτικού διημέρου της παρουσίας του Πρωθυπουργού στην καθιερωμένη παράσταση της ΔΕΘ βρίσκει τα πολιτικά μας πράγματα πλήρως διευκρινισμένα. Περισσότερο από ποτέ τον τελευταίο καιρό η συνθήκη είναι χρονολογικά και θεσμικά πλήρως ορατή. Οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της 4ετίας, δεν αλλάζει ο εκλογικός νόμος.

Με αυτή την επιλογή ως σταθερή από πλευράς της Κυβέρνησης, φαντάζουν αναμενόμενα τα πολιτικά επιχειρήματα που επιχειρήθηκε να αναπτυχθούν σε μια ομιλία ανακεφαλαιωτική και απολογιστική των τριών χρόνων εξουσίας, με υπερβολή αυταρέσκειας. Η μέθοδος παλαιά. Καταγραφή, με φιλοδοξία συνέπειας, εξαγγελίες με διεκδίκηση κοινωνικού προσώπου, υποσχέσεις με στόχο μελλοντικές μεταρρυθμίσεις και οραματικές μεταβολές.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το πολιτικό σχέδιο σε εξέλιξη και ο άξονας γύρω από τον οποίο θα αναπτυχθεί η καθημερινή διαχείριση και κυρίως ο πολιτικός λόγος. Η λέξη που ήδη επιχειρείται να εγκατασταθεί ως κριτήριο των πάντων είναι η «σταθερότητα». Στόχος , σλόγκαν, γραμμή σύγκρουσης. Στο σημείο αυτό, στην ομιλία του Πρωθυπουργού χάθηκε το μέτρο και η διατύπωση του σχετικού διλήμματος ως προς τις εκλογές που έρχονται, «πρόοδος ή συμφορά» δίνει τον τόνο μιας πολιτικής σύγκρουσης που θα λάβει χαρακτηριστικά της εποχής του παροξυσμού της κρίσης, «ή εμείς ή αυτοί».

Η αυτοδυναμία. Για την αυτοδυναμία θα λαμβάνεται κάθε απόφαση ή θα αποφεύγεται κάθε απόφαση. Ετσι απουσίασε από τις εξαγγελίες μια πρόταση μεταρρύθμισης του κράτους και περιστολής της γραφειοκρατίας στην οποία πολύ δειλά ο Πρωθυπουργός έκανε αναφορά, ανυψώνοντας τη σημασία της ψηφιοποίησης των διαδικασιών – τόσο πράγματι σημαντικό – που δεν αφορούν όμως παρά την κυκλοφορία των εγγράφων.

Καμιά αναφορά στην ανάγκη περιστολής των δαπανών ενός αναποτελεσματικού κρατικού μηχανισμού, που καταναλώνει πόρους, αποκλειστικά και μόνο προσανατολισμένου στη συντήρηση του εαυτού του. Θα ήταν μάταιο να σημειωθεί ότι από τον λόγο του Πρωθυπουργού απουσίαζε η καθημερινή ζωή, είτε για την πολλαπλασιαζόμενη βία μιλήσει κανείς είτε για τα τροχαία και τους νεκρούς στους δρόμους μας. Δίπλα στην απουσία αυτή περίσσεψε μια έκφραση πνεύματος πολιτικής κυριαρχίας, που παραβλέπει, με σύντομη αναφορά, τις παρακολουθήσεις, ή υποτιμά τη σημασία της χαμηλής αμοιβής της εργασίας σε αυτή τη ζώνη της κρίσης, που έχει διαβρωτική ένταση και διάρκεια.

Με πρόταγμα ή πρόσχημα τη σταθερότητα θα δοθεί η μάχη προς τις εκλογές. Η έκβασή τους θα κριθεί όχι μόνο από την κυβερνητική επάρκεια στην πολιτική διαχείριση της σύγκρουσης, αλλά και από τη δυνατότητα της Αντιπολίτευσης να σταθεί «απέναντι» και εναλλακτικά στο κυβερνητικό προβάδισμα. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που οι «αντίπαλοι» μπορεί να «εγγυηθούν» αυτό το προβάδισμα στην κάλπη.

Ο Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας