Μία παράβαση, δύο εκδοχές

Ποιος είπε πως οι βουλευτές είναι πάντα νομότυποι στην άσφαλτο; Δεν είναι λίγες οι φορές που οι πολιτικοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Το τελευταίο περιστατικό, αυτό με πρωταγωνιστή το γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Κίμωνα Κουλούρη, συνέβη τον Ιανουάριο του 2012 – και εκείνες τις μέρες απασχόλησε τα ΜΜΕ σχεδόν όσο και η κλοπή του πίνακα του Πικάσο από την Εθνική Πινακοθήκη. Δέκα χρόνια μετά, με την εμπειρία μιας παραλίγο οικονομικής καταστροφής και μιας πανδημίας, όλοι συμφωνούμε πια πως κανείς δεν είναι υπεράνω του νόμου, ούτε καν ένας εκλεγμένος κοινοβουλευτικός αντιπρόσωπος.

Οι οδηγικές συμπεριφορές των βουλευτών έγιναν και πάλι αντικείμενο συζήτησης με αφορμή τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Ηγουμενίδη. Εκτός της περιφέρειάς του, ο Ηγουμενίδης ήταν μέχρι και πριν από λίγες μέρες άγνωστος στο ευρύ κοινό. Είναι καρδιολόγος, γέννημα θρέμμα Ηρακλειώτης (γεννημένος στην Ανω Βιάννο) και κατάγεται από αριστερή οικογένεια. Την περίοδο που φοιτούσε στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας εντάχθηκε στην ΚΝΕ και το 1989 ακολούθησε το ΝΑΡ. Στον ΣΥΡΙΖΑ εντάχθηκε την άνοιξη του 2014 και, παρότι στις εκλογές του Ιανουαρίου δεν εξελέγη, κερδίζει την έδρα τον Σεπτέμβριο και ξανά στις εκλογές του Ιουλίου του 2019. Ο Ηγουμενίδης δεν είχε απασχολήσει ποτέ σε κεντρικό επίπεδο, μέχρι τη στιγμή που μια παράξενη ανακοίνωση από την Ενωση Αστυνομικών Υπαλλήλων του Νομού Χανίων έκανε την εμφάνισή της σε τοπικά μέσα ενημέρωσης της Κρήτης.

Η ανακοίνωση περιέγραφε πώς οι αστυνομικοί της περιοχής σταμάτησαν στις 20 Αυγούστου ένα βουλευτικό όχημα στο 18,5 χλμ. ΝΕΟ Χανίων – Ρεθύμνου, το οποίο «ενήργησε απανωτές προσπεράσεις σε σημείο που, όχι μόνο απαγορεύεται, αλλά και έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή άλλων οδηγών αυτοκινήτων και χρηστών της οδού». Οι αστυνομικοί, συνεχίζει η ανακοίνωση, προχώρησαν στις «νόμιμες ενέργειες» με βάση την παράβαση, βάζοντας πρόστιμο και αφαιρώντας τις πινακίδες. Στη συνέχεια, ο βουλευτής που επέβαινε στο όχημα «όχι μόνο δεν αποδέχθηκε το πρόστιμο ως όφειλε, αλλά (…) άρχισε να απειλεί τους συναδέλφους μας». Το θέμα συνεχίστηκε όταν ο αρμόδιος διοικητής, Νικόλαος Ξανθουδάκης, «δέχθηκε τηλεφώνημα για το εν λόγω περιστατικό και απειλήθηκε (…) με μετάθεση».

Πολύ γρήγορα, ο Ηγουμενίδης με δική του ανακοίνωση αποκάλυψε πως αυτός είναι ο βουλευτής στον οποίο επιβλήθηκε το πρόστιμο, περιγράφοντας όμως διαφορετικά το περιστατικό. Με βάση τη δική του διήγηση, το πρόβλημα ξεκίνησε όταν οι αστυνομικοί του ζήτησαν την άδεια κυκλοφορίας του οχήματος και εκείνος την έδωσε φωτοτυπημένη – εξηγώντας παράλληλα πως το αυτοκίνητο είναι βουλευτικό και το έγγραφο σ’ αυτή τη μορφή του έχει χορηγηθεί ως νομιμοποιητικό από τη Βουλή. Οι αστυνομικοί, λέει ο βουλευτής, πήγαν πιο πέρα και έκαναν ένα τηλεφώνημα. Επιστρέφοντας έκοψαν την κλήση, όμως αφαίρεσαν και τις πινακίδες του αυτοκινήτου, επειδή ο οδηγός του δεν έφερε μαζί του την άδεια κυκλοφορίας. «Υπέβαλα τις ενστάσεις μου, αναφέροντάς τους ότι μπορούν άμεσα από το σύστημα να εξακριβώσουν την αλήθεια των λεγομένων μου για το όχημα (σ.σ. ως προς την άδεια κυκλοφορίας του βουλευτικού οχήματος), όμως αντιλήφθηκα ότι ήταν προαποφασισμένη η στάση τους από τη στιγμή που πληροφορήθηκαν την ιδιότητά μου», αναφέρει. Αρνήθηκε, μάλιστα, πως αργότερα απείλησε τον Ξανθουδάκη στο τηλέφωνο – «ούτε τον γνωρίζω ούτε έχω συνομιλήσει ποτέ μαζί του».

Οι αντεγκλήσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές συνεχίστηκαν για κάποιες μέρες. Ο Ηγουμενίδης επί της ουσίας περιέγραψε μια ιστορία στοχοποίησης από τις Αρχές, που στήθηκε πάνω σε μια δική του οδική παράβαση, ενώ οι αστυνομικοί έναν εκνευρισμένο βουλευτή, του οποίου το βουλευτικό όχημα «δεν φάνηκε στο σύστημα» και ο ίδιος δεν δέχθηκε το έγγραφο ένστασης. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δημοσιοποίησε την υπογεγραμμένη κλήση, ενώ ο Ξανθουδάκης διευκρίνισε πως τα τηλεφωνήματα που δέχθηκε αργότερα δεν ήταν από τον ίδιο τον βουλευτή, αλλά από «υψηλόβαθμους αξιωματούχους» και από «προέδρους συνδικαλιστικών οργανώσεων», ώστε να επιστραφούν ευκολότερα και γρηγορότερα στον Ηγουμενίδη τα έγγραφά του.

Η ιστορία ταξίδεψε, βρήκε τον χώρο της στις παραπολιτικές στήλες των εφημερίδων και του Διαδικτύου, έφτασε μέχρι το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, με τον Τάκη Θεοδωρικάκο να τηλεφωνεί προσωπικά στον γενικό περιφερειακό αστυνομικό διευθυντή Κρήτης και να του ζητά να «μην αλλάξει τίποτα» ως προς την κλήση και τις ποινές που επιβλήθηκαν. Κάθε πλευρά, βέβαια, έχει τη δική της άποψη για το τι ακριβώς συνέβη ανάμεσα στον βουλευτή και τους αστυνομικούς, ενώ το μόνο δεδομένο είναι πως όντως υπήρξε οδική παράβαση. Τα όσα πραγματικά ακολούθησαν από τη στιγμή που η Τροχαία σταμάτησε το όχημα θα μείνουν ανάμεσα στους αστυνομικούς της περιοχής και τον βουλευτή.

Σε μια εποχή αλλεπάλληλων κρίσεων η επιστροφή στα αυτονόητα είναι μάλλον επιβεβλημένη. Ετσι μπορεί να εξηγηθεί το σούσουρο που προκλήθηκε πέρα από τα στενά όρια του νησιού. Ομως δεν είναι μόνο αυτό που απασχολεί: η υπόθεση Ηγουμενίδη ήρθε να προστεθεί σε άλλες, πολύ πιο σοβαρές υποθέσεις στην Κρήτη, όπως η περίπτωση των νταήδων που χτύπησαν το ζευγάρι των γερμανών τουριστών, που δημιουργούν μια εσφαλμένη εικόνα για την περιοχή και μουντζουρώνουν τη φήμη της. Η Κρήτη είναι ο μοναδικός χαμένος αυτής της ιστορίας, με την κρητική παράδοση να διαστρεβλώνεται, δίνοντας την εντύπωση ενός ολόκληρου νησιού που απαξιώνει νόμους και κανόνες.