Ο δικηγόρος Λάμπρος Χ. Γεωργακόπουλος, με αφορμή σχετικό κείμενο που δημοσιεύτηκε το περασμένο Σάββατο στη στήλη «Στερεότυπα», στέλνει τις σκέψεις του για τη δικαιοσύνη. Αναγκαστικά, συμπυκνώνω:
Αποτελεί πρόβλημα η καθυστέρηση που παρατηρείται στη λειτουργία της δικαιοσύνης; Ξεκάθαρα ναι. Υπάρχει τρόπος για να περιοριστεί η δυσλειτουργία αυτή; Πρώτα πρώτα πρέπει οι ίδιοι οι δικαστικοί λειτουργοί να αναλάβουν πρωτοβουλία και να προτείνουν μέτρα, με γνώμονα βεβαίως τη διασφάλιση της παροχής δικαστικής προστασίας στον πολίτη. Περαιτέρω, πιστεύω ότι πρέπει επιτέλους η δίκη να παύσει, επιτρέψτε μου τον νεολογισμό, να «δικονομοκρατείται»: πρέπει δηλαδή η δικονομία να υπηρετεί την απονομή της δικαιοσύνης και να μην αποτελεί όργανο βάναυσης προσβολής της. Σήμερα, πολλές δίκες «κερδίζονται ή χάνονται», για λόγους καθαρά δικονομικούς, η απόρριψη δε πολλών ενδίκων βοηθημάτων ή μέσων για τυπικές ελλείψεις τροφοδοτεί τα δικαστήρια με νέο όγκο υποθέσεων, με αποτέλεσμα την ενίσχυση του προβλήματος. Ακόμη, καθοριστικός παράγων της στρέβλωσης αυτής αποτελεί αφενός η κακή ποιότητα των νομοθετικών κειμένων και αφετέρου η ποσότητα αυτών.
Τέλος, επιτρέψτε μου να θέσω ένα ζήτημα «ταμπού». Εξ όσων γνωρίζω, η χώρα μας είναι η μόνη στην ΕΕ στην οποία ο εισαγγελέας βρίσκεται στο έδρανο των δικαστών, με αποτέλεσμα να παραβιάζεται βάναυσα η αρχή της δίκαιης δίκης. Μήπως είναι ο κατάλληλος χρόνος για να σπάσει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ δικαστών και κατηγορούσας αρχής, που είναι η Εισαγγελία;
