Ευρωσκεπτικίστρια στα 95

Ο έρωτας, λένε, δεν κοιτάζει ηλικίες, όμως αμφιβάλλεις αν κάτι τέτοιο μπορεί να ισχύσει στην πολιτική, πόσω μάλλον όταν αυτός που θέλει να ασχοληθεί μαζί της διανύει τη… δέκατη δεκαετία της ζωής του και έχει μόλις κλείσει τα 95. Η περίπτωση της Τζίνα Λολομπρίτζιντα που επιθυμεί διακαώς να εκλεγεί βουλευτής με τη νέα ευρωσκεπτικιστική πολιτική συμμαχία ISP που στόχο έχει τον Μάριο Ντράγκι. Η Λολό είναι μεγάλη μορφή της Ιταλίας, θρύλος πραγματικά, αλλά ανήκει σε περασμένες εποχές, του «μια φορά κι έναν καιρό». Διάσημη ηθοποιός, όχι μόνο της Ιταλίας, μα του παγκόσμιου σινεμά, αλλά και ένα από τα πιο hot μεσογειακά sex symbols του 20ού αιώνα. Ωστόσο, δεν μπορείς να το αρνηθείς: η γυναίκα είχε πάντα τσαγανό. Οπότε γιατί όχι; Να που τη βλέπουμε να δηλώνει ότι θα κατέβει στις προσεχείς εκλογές στην πατρίδα της γιατί, όπως ανέφερε στην εφημερίδα «Corriere della Sera», δεν αντέχει πλέον τους πολιτικούς τσακωμούς που δεν οδηγούν πουθενά. Πρότυπά της οι πασιφιστές ινδοί ηγέτες Γκάντι, τόσο ο Μαχάτμα όσο και η Ιντιρα.

«Η προσωπικότητά της είναι περιορισμένη», είπε κάποτε η Σοφία Λόρεν για τη συνάδελφο και μεγαλύτερη ανταγωνίστριά της, την Τζίνα Λολομπρίτζιντα. «Είναι καλή για να παίζει τη βλάχα, αλλά αδυνατεί εντελώς να παίξει την κυρία». Από την πλευρά της, η Λολομπρίτζιντα δεν κατέθεσε τα όπλα: «Νόστιμο κοριτσάκι η Σοφία, αλλά όχι ότι μπορεί και να με απειλήσει. Είναι αδύνατον να παίξει τις δικές μου ηρωίδες!». Το βιτριόλι ανάμεσα στις δύο κούκλες, δύο από τις πιο χαρακτηριστικές αντίζηλες της χρυσής εποχής του ιταλικού κινηματογράφου, έδινε κι έπαιρνε εκείνα τα χρόνια, στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Από τη μονομαχία τους, βέβαια, εκείνη που ηττήθηκε ήταν η Λολό. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η Λόρεν, εκτός από το ότι ήταν νεότερη, είχε επίσης στρογγυλότερες καμπύλες και η αλήθεια είναι ότι απεδείχθη πολύ καλύτερη ηθοποιός. Η Λολό, ωστόσο, υπήρξε το πρώτο κορίτσι της μεταπολεμικής Ιταλίας που έκανε τον κόσμο να πιστέψει ότι η μακαρονάδα δεν ήταν το μοναδικό προϊόν προς… εξαγωγή από τη χώρα της.

Το όνομά της είχε για πρώτη φορά διεθνή απήχηση το 1947, όταν σε ηλικία είκοσι ετών και ενώ είχε ήδη κάνει κάποια δειλά βήματα στο σινεμά και το μόντελινγκ η Λουιτζίνα Λολομπρίτζιντα, γεννηθείσα στο χωριό Σουμπιάκο στις 4 Ιουλίου του 1927, κατάφερε να κατακτήσει την τρίτη θέση σε έναν εθνικό διαγωνισμό ομορφιάς (συμπτωματικά την πρώτη και τη δεύτερη θέση τότε κατέκτησαν αντιστοίχως η Λουτσία Μπόσι και η Τζιάνα Μαρία Κανάλε που ακολούθησαν επίσης καριέρα ηθοποιού, χωρίς ποτέ να αποκτήσουν δημοτικότητα παρόμοια με εκείνη της Λολό). Σύντομα τα ρολάκια άρχισαν να γίνονται κανονικοί ρόλοι και το ενδιαφέρον από την Αμερική για τη Λολομπρίτζιντα δεν άργησε να φανεί. Λέγεται ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1940 ο μεγιστάνας του πλούτου Χάουαρντ Χιουζ ήταν εκείνος που την κάλεσε προσωπικώς στο Χόλιγουντ. Η Λολό μετακόμισε στην Αμερική και έκανε όντως αίσθηση μέσω ορισμένων ταινιών, όπως «Η Παναγία των Παρισίων» (1956), ως Εσμεράλντα δίπλα στον Κουασιμόδο του Αντονι Κουίν, το χριστιανικό έπος «Ο Σολομών και η βασίλισσα του Σαβά» (1959), ως «Ωραία της Καλκούτας» και «Ωραία του Μπρούκλιν». Ταυτόσημη με έναν τίτλο ταινίας της, η Λολό ήταν η «ομορφότερη γυναίκα του κόσμου», αλλά αυτόν θα της τον έκλεβε αργότερα η Λόρεν. Επί της ουσίας η καταξίωση της Λόρεν σήμανε τα μεγάλα προβλήματα στην καριέρα της Λολό. Στη δεκαετία του 1960 δεν παρουσίασε κάτι το ιδιαίτερο – δυο αισθηματικές κομεντί με τον Ροκ Χάντσον είναι οι τελευταίες εκλάμψεις της κινηματογραφικής καριέρας της – και από το 1972 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980 εξαφανίστηκε εντελώς από τον κινηματογράφο.

Οπως απεδείχθη, η Λολό είχε αποφασίσει ότι ήταν έτοιμη για την έναρξη μιας νέας καριέρας, αυτή τη φορά στη φωτογραφία – δημοσιογραφία. Αν και από τη θεματική του λευκώματός της «Italia Mia», που εκδόθηκε το 1973, δεν έλειψαν ο Πολ Νιούμαν, ο Σαλβαδόρ Νταλί και η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Δυτικής Γερμανίας, η Λολό, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν έκανε κάποια ιδιαίτερη τομή στον χώρο του φωτορεπορτάζ. Αναρωτιέται κανείς αν το ευκαιριακά επιτυχημένο πέρασμά της από αυτόν τον χώρο οφειλόταν στην ποιότητα της δουλειάς ή στο ήδη διάσημο όνομά της. Ενα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά της, πάντως, ήταν να υπερνικήσει τους δημοσιογράφους και σε μια δύσκολη εποχή να αποσπάσει μια συνέντευξη από τον ηγέτη της Κούβας Φιντέλ Κάστρο.

Στη δεκαετία του 1980 η Λολομπρίτζιντα επέστρεψε για λίγο στον χώρο του θεάματος συμμετέχοντας στην αμερικανική σειρά της τηλεόρασης «Falcon Crest», που της χάρισε μια νέα περίοδο αναγνώρισής της στην Αμερική. Ηρθε όμως πολύ καθυστερημένα και, όταν η σειρά τελείωσε, η Λολομπρίτζιντα τελείωσε μαζί της. Κάποιες σποραδικές εμφανίσεις σε ασημαντότητες ήταν σαν να μην έγιναν και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το 1999 η Λολό αποπειράθηκε να μπει για πρώτη φορά στον χώρο της πολιτικής κατεβαίνοντας στις ευρωεκλογές ως υποψήφια των Δημοκρατικών.

Αλλά δεν τα κατάφερε. Γιατί ορισμένες φορές ένα διάσημο όνομα δεν είναι αρκετό για τα πάντα.