Θρύλος {LF}εντός και εκτός παρκέ

«Ημουν ένας Δον Κιχώτης που πολεμούσε διαρκώς με τους ανεμόμυλους! Ηξερα ότι τα βραβεία, οι έπαινοι και οι διακρίσεις δίνονταν με πολιτική σκοπιμότητα και αποφάσισα ότι δεν με νοιάζουν καθόλου. Τα βραβεία δεν μπορούν να νικήσουν τα γεγονότα. Γεγονότα είναι οι νίκες και τα πρωταθλήματα και γι’ αυτά πάλευα κάθε βράδυ και έδινα τον καλύτερο εαυτό μου».

Ο αείμνηστος Μπιλ Ράσελ, ο μύθος του ΝΒΑ με τα 11 πρωταθλήματα με τη φανέλα των Σέλτικς, που έφυγε από τη ζωή στις αρχές της εβδομάδας δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα τον εαυτό του, όπως έκανε τότε (Νοέμβριο του 1997) επί ελληνικού εδάφους στο Μέγαρο Μουσικής όπου ήταν ο επίτιμος καλεσμένος της ΦΙΜΠΑ για την κλήρωση του επερχόμενου (το 1998) Μουντομπάσκετ της Αθήνας.

Ναι ένας σύγχρονος Δον Κιχώτης ήταν ο μύθος που πρώτα ενδιαφερόταν για τα δικαιώματα των μαύρων και την ισότητα των ανθρώπων, μετά για την ομάδα του και το πώς θα νικήσει και τελευταία για τις προσωπικές του επιδόσεις σε πόντους και ριμπάουντ.

«Οταν πρωτόπαιξα στους τελικούς του ΝΒΑ ήμουν ο μοναδικός μαύρος ανάμεσα σε ένα σωρό λευκούς παίκτες. Τώρα ψάχνεις με το κιάλι να βρεις λευκούς παίκτες. Επίσης ως ρούκι έπαιρνα 25.000 δολάρια τον χρόνο που τώρα οι παίκτες το έχουν για μεροκάματο.

Βλέποντας μάλιστα εικόνες από το ΝΒΑ της εποχής μου σκέφτομαι ότι μοιάζει με το τωρινό WNBA (σ.σ. το πρωτάθλημα των γυναικών)» είχε πει επίσης εκείνο το βράδυ.

Το πόσο μεγάλος είναι δεν το έδειξε με τα 11 πρωταθλήματα με τους αγαπημένους του Σέλτικς. Το έδειξε με τις πράξεις του, όπως όταν αρνήθηκε να μπει στο Hall of Fame!

Ηταν το 1975 όταν εντάχθηκε (από τους υπεύθυνους) στο περίφημο μουσείο του Σπρίνγκφιλντ αλλά αρνήθηκε να παραβρεθεί στην εκδήλωση.

«Δεν αξίζω να είμαι ο πρώτος μαύρος παίκτης που θα εισαχθεί στο Hall Of Fame, υπάρχουν άλλοι που άξιζαν αυτή την τιμή πριν από εμένα» δικαιολογήθηκε και εννοούσε τον Τσακ Κούπερ, τον πρώτο Αφροαμερικανό που επιλέχθηκε στο ντραφτ του ΝΒΑ το 1950, αγωνίσθηκε επί έξι σεζόν στο ΝΒΑ (τις πρώτες τέσσερις με τους Σέλτικς) και έφυγε από τη ζωή το 1984. Οταν τελικά εντάχθηκε στο Hall of Fame, 35 χρόνια μετά τον θάνατό του, το 2019, τότε και μόνο τότε και με καθυστέρηση 44 χρόνων ο Μπιλ Ράσελ τον Νοέμβριο του 2019 σε ιδιωτική σεμνή τελετή πήρε το δαχτυλίδι του Hall of Famer.

Γεννημένος στο Μονρό της Λουιζιάνα το 1934, μία κακόφημη περιοχή που αντιμετώπιζε τους μαύρους ως σκλάβους.

Οταν ο Μοχάμεντ Αλι δήλωσε πως δεν θέλει να υπηρετήσει στον στρατό για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, ο πρώτος που προέταξε τα στήθη του ήταν ο Ράσελ. Ο ίδιος μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του από τη Λουιζιάνα στο Οκλαντ, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, ενώ όταν του αρνήθηκαν να φάει σε εστιατόριο στο Κεντάκι το 1960, μαζί με άλλους μαύρους συμπαίκτες του αυτός έπεισε τους λευκούς της ομάδας του να αγωνιστούν μόνοι τους για να περάσει το μήνυμα και αυτός ήταν ο τελευταίος αγώνας που μια ομάδα είχε μόνο λευκούς παίκτες στο ΝΒΑ.

Ο ίδιος λάτρευε τους Μπόστον και τη φανέλα της ομάδας, όχι όμως και τη Βοστώνη μια πόλη με έντονες φυλετικές διακρίσεις (η ομάδα μπέιζμπολ της πόλης οι περίφημοι Ρεντ Σοκς δεν είχαν ούτε έναν μαύρο στο ρόστερ τους).

Οταν έπαιζε εκτός έδρας με τους Σέλτικς και επέστρεφε σπίτι στον τοίχο του σπιτιού του έβρισκε πολύ συχνά γραμμένη τη λέξη «Νέγρος» με την αστυνομία της Βοστώνης να σηκώνει πάντα τα χέρια ψηλά.

Τις 10 φορές που έπαιξε σε game 7 σε τελικούς ΝΒΑ έφυγε ισάριθμες φορές νικητής όπως και στους τελικούς του Κολλεγιακού (2 τίτλοι και αήττητο σερί 56-0) αλλά και στο χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο το 1956 στη Μελβούρνη.

«Δεν είχες άγχος πριν από τέτοιους μεγάλους αγώνες που κρινόταν ένας τίτλος» τον είχαν ρωτήσει αρκετά χρόνια μετά οι δημοσιογράφοι.

«Οχι, καθόλου. Αγχος και πίεση είχα ως παιδί όταν οι αστυνομικοί μια φορά στον δρόμο έβαλαν το πιστόλι στο κεφάλι του πατέρα μου και περίμεναν να πάει η μητέρα μου πίσω στο σπίτι να αλλάξει ένα πολύ όμορφο άσπρο φόρεμα, που φορούσε. “Δεν μπορεί μια μαύρη να φοράει τέτοιο φόρεμα” ήταν η δικαιολογία των αστυνομικών. Πίεση ένιωθα όταν ο πατέρας μου έχανε συνέχεια τη θέση του στην ουρά για βενζίνη για να εξυπηρετηθούν οι λευκοί. Στο γήπεδο δεν ένιωθα την παραμικρή πίεση».

Οι θρυλικές μάχες με τον μεγάλο αντίπαλό του Γουίλτ Τσάμπερλεϊν (τεράστιος σκόρερ, ο μοναδικός που έχει πετύχει 100 πόντους σε ένα παιχνίδι) έχουν αφήσει εποχή, ιδιαίτερα σε τελικούς Σέλτικς – Λέικερς.

Ο Ράσελ έβγαινε σχεδόν πάντα νικητής και όταν σε μια μέρα των ευχαριστιών όπως συνηθιζόταν ήταν καλεσμένος στο σπίτι του Τσάμπερλεϊν για δείπνο με την οικογένειά του, η μάνα του Γουίλτ του είπε: «Μην είσαι σκληρός με το αγόρι μου στο γήπεδο». Ο Μπιλ Ράσελ χαμογέλασε και της απάντησε: «Εννοείται κυρία μου, απλά δεν θέλω να χάνω»!

Οταν ο θρυλικός Ρεντ Αουερμπαχ τον άφησε στο πόδι του ως προπονητή (συνεχίζοντας και ως παίκτης) ο Μπιλ Ράσελ συνέχισε τη συλλογή δαχτυλιδιών του πρωταθλητή.

Εντεκα πρωταθλήματα στα 13 χρόνια του με τους Σέλτικς στο ΝΒΑ, απίστευτο ρεκόρ. Και το δαχτυλίδι που πάντα φόραγε ήταν της σεζόν 1968-69, το τελευταίο του πρωτάθλημα ως παίκτης-προπονητής.