«Στρατιώτης» της Εθνικής

Το βλέπεις ξεκάθαρα στο πρόσωπό του, το οποίο λάμπει από τη στιγμή που φόρεσε το εθνόσημο και έγινε «στρατιώτης» της αγαπημένης όλων, της εθνικής μας ομάδας μπάσκετ. Ο Δημήτρης Ιτούδης είναι ένας προπονητής που μπορεί να συγκρατεί (κρύβει) τα συναισθήματά του στον πάγκο, αλλά όχι όταν αυτός είναι της εθνικής μας ομάδας. Η συγκίνησή του στη Λάρισα, πριν από λίγους μήνες, ήταν εμφανής και ιδιαίτερα κατά την ανάκρουση του εθνικού μας ύμνου. Ο αγώνας με τη Μεγάλη Βρετανία για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2023 ήταν το ντεμπούτο του στον γαλανόλευκο πάγκο, στον οποίο έχει τα φόντα να μακροημερεύσει ακόμα και να μην πάρει μετάλλιο (χτύπα ξύλο) στο επικείμενο Ευρωμπάσκετ.

Ενας προπονητής που έχει βιώσει στο υψηλότερο επίπεδο το ευρωπαϊκό μπάσκετ, αρχικά δίπλα στον μέντορά του και κορυφαίο προπονητή της Ευρώπης Ζέλικο Ομπράντοβιτς και στη συνέχεια ως πρώτος φτάνοντας (μεταξύ άλλων) να γίνει ο πρώτος έλληνας τεχνικός που έχει στη συλλογή του δύο Ευρωλίγκες. Δεν είναι πολλοί οι συμπατριώτες μας που έχουν κατακτήσει το τρόπαιο της κορυφαίας διοργάνωσης. Βασικά άλλος ένας είναι, ο Γιώργος Μπαρτζώκας, που από την πλευρά του είχε γίνει ο πρώτος Ελληνας που παίρνει την Ευρωλίγκα (στο Λονδίνο το 2013 με τον Ολυμπιακό).

Αυτό το… τρακ (συγκίνηση πείτε το αν θέλετε), ο Δημήτρης Ιτούδης, όπως και ο κάθε συνεπής με τον εαυτό του προπονητής το ένιωσε και στις 17 Οκτωβρίου του 2014 όταν κάθισε στον πάγκο της ΤΣΣΚΑ Μόσχας στο Βερολίνο κόντρα στην Αλμπα στο πρώτο του παιχνίδι στην Ευρωλίγκα ως πρώτος προπονητής.

Ναι στη διοργανωση που είχε μεγαλουργήσει με τον κουμπάρο του (Ομπράντοβιτς) έχοντας κατακτήσει πέντε φορές το τρόπαιο με τον εξάστερο Παναθηναϊκό (το πρώτο ήταν του Μάλκοβιτς το 1996).

«Ηταν ιδιαίτερο. Είμαι χρόνια στον χώρο, αλλά το ντεμπούτο είναι ντεμπούτο παρόλο που υπήρχε η εμπειρία. Είμαι στην Ευρωλίγκα αρκετό καιρό. Το ντεμπούτο σου όμως το θυμάσαι. Οπως θυμάσαι τον πρώτο σου δάσκαλο στο σχολείο ή τον πρώτο σου προπονητή. Θυμάμαι το πρώτο μου ματς. Θυμάμαι πόσο γεμάτο ήταν το γήπεδο. Δεν ήμουν όσο νευρικός περίμενα. Οι Γερμανοί φίλαθλοι δημιούργησαν μία εξαιρετική ατμόσφαιρα και αυτό με βοήθησε πολύ» είχε πει τότε, μιλώντας στην επίσημη σελίδα της Ευρωλίγκας.

Από τότε έχουν περάσει 8 χρόνια και ο κόουτς Ιτούδης έγινε το σημείο αναφοράς στον πάγκο ενός μύθου του ευρωπαϊκού μπάσκετ όπως είναι η «ρωσική αρκούδα» (ΤΣΣΚΑ).

Στο Βερολίνο σε μια ξεχωριστή βραδιά, αφού πρώτα τα είδε όλα (με τη Φενέρ να ανατρέπει διαφορά 21 πόντων και να αγκαλιάζει αυτή το τρόπαιο) ήρθε ως λύτρωση το… χαστούκι στην μπάλα του Κριάπα (σε ένα ιδιότυπο φόλοου) για να στείλει τον αγώνα στην παράταση και οι Μοσχοβίτες να επανέλθουν στην κορυφή της Ευρώπης το 2016 σε έναν επικό τελικό (101-96).

Και τι τρόπαιο, απέναντι στον άνθρωπο ο οποίος άλλαξε επίπεδο στον Δημήτρη Ιτούδη όντας 13 χρόνια συνεργάτες (παραμένουν κουμπάροι ενώ τους συνδέει αδελφική φιλία) στον Παναθηναϊκό, τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Που ενώ είχε πάρει το γνωστό του χρώμα (μελιτζανί) από την ένταση του αγώνα αγκάλιασε και συνεχάρη τον κουμπάρο του, που από σεβασμό είχε τρέξει πρώτος προς το μέρος του παρά το γεγονός ότι ήταν νικητής.

Και όλα αυτά στο Βερολίνο εκεί όπου όλα είχαν ξεκινήσει για τον κόουτς Ιτούδη (πρεμιέρα το 2014) αλλά και στην πόλη όπου η ΤΣΣΚΑ είχε απωλέσει τον τίτλο το 2009 απέναντι στον κορυφαίο Παναθηναϊκό όλων των εποχών, το αριστούργημα των Ομπράντοβιτς και Ιτούδη. Παιχνίδια που παίζει η μοίρα καμιά φορά.

Το 2019 στη δεύτερη δική του (ως πρώτος προπονητής) και όγδοη Ευρωλίγκα της ΤΣΣΚΑ, έκλαιγε σαν μικρό παιδί, λες και μόλις είχε ξεκινήσει την καριέρα του αλλά ήταν απόλυτα λογικό καθώς έβγαινε η πίεση από μια πολύ απαιτητική χρονιά όπως είναι κάθε φορά μια σεζόν στον πάγκο τέτοιων ομάδων (συμπεριλαμβανομένων και των δύο Αιωνίων).

Η Ευρώπη, στα παιδικά του χρόνια ήταν γνωστή μέσω του πατέρα του Στέργιου που ως πάτερ φαμίλιας μιας αγροτικής οικογένειας διαχειριζόταν μία μεγάλη καλλιέργεια σπαραγγιών στα Τρίκαλα Ημαθίας όπου έμεναν, τα οποία εξήγαγε στην Ευρώπη με σκοπό να μαζέψει χρήματα για τις σπουδές των παιδιών του. Από πολύ μικρή ηλικία μάλιστα, έπαιρνε μαζί του τον Δημήτρη στα χωράφια και του έλεγε να σπουδάσει γεωπονική.

Αυτός πήγε – το 1988 – για σπουδές στο Ζάγκρεμπ, αλλά φυσικής αγωγής με ειδικότητα το μπάσκετ που λάτρευε παίζοντας άλλωστε από μικρός στις τοπικές ομάδες των Μέγα Αλέξανδρου Τρικάλων, Αλκέτα Αλεξανδρείας και Ερμή Τρικάλων. Είχε δοκιμάσει και το ποδόσφαιρο αλλά τον έδιωξε ο προπονητής του (ευτυχώς για το μπάσκετ) επειδή είχε μακριά μαλλιά.

Το 1989 (δεν ήταν άλλωστε τυχαία η επιλογή της πόλης) στο Ζάγκρεμπ γινόταν το Ευρωμπάσκετ με τον κόουτς Ιτούδη να είναι δίπλα στο παρκέ βλέποντας την Εθνική μας (όντας πρωταθλήτρια Ευρώπης) να φτάνει στον τελικό με τη μεγάλη Γιουγκοσλαβία του Ντούσαν Ιβκοβιτς.

Ο Δημήτρης Ιτούδης είδε μόνο τα τελευταία λεπτά του τελικού καθώς τον είχαν… μπουζουριάζει μαζί με επτά φίλους του από παρεξήγηση οι αστυνομικοί έξω από το γήπεδο όταν πήγε με τρεις συμφοιτητές του στην τουαλέτα και αυτοί νόμισαν ότι πάνε να δώσουν τα εισιτήριά τους και σε άλλους για να μπουν μέσα! Στο Ζάγκρεμπ είχε την τύχη να έχει δωρεάν φροντιστήριο παρακολουθώντας τις προπονήσεις των Πλάβι και εκεί γνωρίστηκε με τον Ιβκοβιτς, ο οποίος λίγο αργότερα τον σύστησε στον Ομπράντοβιτς και έτσι άρχισε μια ωραία ιστορία.

Στο Βερολίνο και στην Ο2 αρένα ο Δημήτρης Ιτούδης έχει στεφθεί δύο φορές πρωταθλητής Ευρώπης με Παναθηναϊκό (ως ασίσταντ) το 2009 και με ΤΣΣΚΑ το 2016. Στο ίδιο γήπεδο θα στεφθεί και ο πρωταθλητής Ευρώπης στο Ευρωμπάσκετ στις 18 Σεπτεμβρίου.  Λέτε;