Η γοητεία της πληρότητας

Στο «Bullet train», την τελευταία κινηματογραφική ταινία του που από τις αρχές του Αυγούστου βλέπουμε στις αίθουσες, ο Μπραντ Πιτ υποδύεται έναν από τους πιο ασυνήθιστους πληρωμένους δολοφόνους που έχουν περάσει ποτέ από την κινηματογραφική οθόνη. Φορώντας ένα πέρα για πέρα αστείο καπελάκι ψαρά, ένα παλτό τόσο παλιομοδίτικο και ταλαιπωρημένο που του δίνει την εικόνα κλοσάρ, παντελόνι που του φτάνει λίγο πάνω από τους αστραγάλους και κάτι τεράστια γυαλιά με κοκάλινο σκελετό που τον κάνουν να δείχνει – τουλάχιστον – nerd, o Πιτ είναι ένας από τους ελάχιστους επιβάτες του τρένου υψηλής ταχύτητας που ταξιδεύει με αφετηρία το Τόκιο και προορισμό το Κιότο.

Στο τρένο επιβαίνουν και άλλοι εκκεντρικοί δολοφόνοι, όμως είναι ο χαρακτήρας του Πιτ που κινεί κυρίως το ενδιαφέρον διότι ο μεγαλύτερος αντίπαλός του είναι η ίδια η γρουσουζιά του. Ο Lady Bug (Πασχαλίτσα) όπως είναι το όνομά του, είναι ίσως ο πιο γκαντέμης killer στην ιστορία των killers. Και δίνει μια καλή ευκαιρία στον διάσημο αστέρα να αναπτύξει την κωμική πλευρά του ταλέντου του ενταγμένος στην αρένα αυτής της εύγευστης περιπέτειας του Ντέιβιντ Λιντς όπου η δράση είναι ασταμάτητη, το χιούμορ κυνικό και η ίδια η υπόθεση μια σπαζοκεφαλιά που από κάποια στιγμή και μετά παύει να σε αφορά. Κλασική περίπτωση ταινίας θεάματος και πλάκας, με τις χορογραφίες πολεμικών τεχνών και τις μάχες σώμα με σώμα να έχουν τον πρώτο λόγο.

Εναν χρόνο και κάτι μήνες προτού κλείσει τα 60 (γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1963), ο Μπραντ Πιτ βρίσκεται στο πικ της καριέρας του παρότι το γεγονός ότι – σύμφωνα με τη δική του αποκάλυψη – πάσχει από προσωπαγνωσία (μια σπάνια ασθένεια του εγκεφάλου εξαιτίας της οποίας δεν μπορεί να αναγνωρίζει πρόσωπα) ενδεχομένως να δυσκολεύει κάπως τη ζωή του.

Δημιουργικά μιλώντας, πάντως, ο Πιτ έχει κατακτήσει τα πάντα με κορύφωση την ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο «Κάποτε στο Χόλιγουντ» (2019) που του χάρισε το Οσκαρ Β’ ρόλου. Στη δεύτερη συνεργασία τους μετά τους «Αδωξους μπάσταρδους» (2010), ο Πιτ, στο «Κάποτε στο Χόλιγουντ», χωρίς να μιλά πολύ αλλά με βλέμμα διαπεραστικό και ύφος ατσαλένιο, πλάθει στην εντέλεια την εικόνα του Κλιφ Μπουθ, του «περπατημένου» και κάπως μυστηριώδους κασκαντέρ του Χόλιγουντ.

Κατά μία έννοια, ο Μπραντ Πιτ έχει αρκετά κοινά στοιχεία με τον Μπουθ. Εκτός πλατό, κι αυτός δεν συνηθίζει να μιλά πολύ ούτε και να εκτίθεται ιδιαίτερα, ενώ μια αίσθηση σιγουριάς και αυτοπεποίθησης τη βγάζει επίσης. Οπως ο Μπουθ έτσι και ο Πιτ έχει τις σκοτεινές του σελίδες – ποιος ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια στη διαμάχη που έδωσε ένα άτσαλο φινάλε στη σχέση του με την Αντζελίνα Τζολί, σχέση η οποία εδώ και χρόνια δεν λέει να τελειώσει και τυπικά, μέσω διαζυγίου. Σήμερα, δεν μπορείς παρά να γελάσεις στην ανάμνηση των χρόνων που όλοι πίστευαν ότι οι «Μπραντζελίνα» είναι το ιδανικό ζευγάρι αστέρων του Χόλιγουντ. Αλλά όπως ξέρουμε, αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες… Ο Πιτ, εξάλλου, είχε ξαναζήσει το παραμύθι του «αιώνιου έρωτα» με την Τζένιφερ Ανιστον, που μπορεί μεν να του μαγείρευε καλή σπανακόπιτα (το ‘χε πει ο ίδιος στις Κάννες, το 2002, όταν ήταν εκεί ως Αχιλλέας στην «Τροία») αλλά τελικά της είπε bye bye και την άφησε για τα μάτια της Αντζελίνα…

Αν όμως από το γενικότερο προφίλ του Μπραντ Πιτ απομονώσουμε τον ερωτικό-αισθηματικό τομέα (που έτσι κι αλλιώς δεν σε βοηθά και τόσο για να βγάλεις άκρη για τον άνθρωπο) θα δούμε ότι ως προσωπικότητα έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Μαζί με τον φίλο του τον Τζορτζ Κλούνεϊ, ο Πιτ ανήκει σ’ αυτή τη σπάνια ομάδα του Χόλιγουντ της οποίας τα μέλη έχουν καταφέρει και ισορροπούν θαυμάσια ανάμεσα στη λάμψη του αστέρα και τη βαθιά σκέψη ενός πνευματώδους καλλιτέχνη. Ξεκίνησαν και οι δύο από τα πολύ χαμηλά στρώματα της σόου μπιζ και με το σπαθί τους βρέθηκαν στην κορυφή.

Οπως ο Κλούνεϊ που πριν γίνει γνωστός «Στην εντατική» έκανε περάσματα σε όποια σειρά της τηλεόρασης μπορούσε, έτσι και ο Πιτ δοκιμάστηκε στις σαπουνόπερες (έχει περάσει και απ’ το «Dallas») και τη διαφήμιση. Οταν έγιναν πρωταγωνιστές, οι ήρωες που υποδύονταν στη μεγάλη οθόνη ήταν συνήθως γόηδες που ενέπνεαν εμπιστοσύνη (μάλιστα δύο τέτοιους έχουν παίξει μαζί στις ταινίες «Συμμορία των 11», «Συμμορία των 12» και «Συμμορία των 13»). Αλλά δεν σταμάτησαν ποτέ να κάνουν «διαλείμματα» αναζητώντας δεύτερους (ή και πρώτους) ρόλους σε κατά βάση καλλιτεχνικές ταινίες που όμως «μουντζουρώνουν» το ίματζ τους. Ο Κλούνεϊ π.χ. στη «Syriana» και ο Πιτ στη «Βαβέλ».

«Καθυστέρησα να ασχοληθώ με την πολιτική γιατί στα 20 με είχε απορροφήσει το ροκ εντ ρολ και κακά τα ψέματα ζούσα στο Μιζούρι όπου η έλλειψη πληροφοριών ήταν τραγική – ακόμα και στη μουσική» παραδέχθηκε πριν από μερικά χρόνια ο Πιτ. «Μεγαλώνοντας όμως και ξεφεύγοντας κάπως από τον στενό κύκλο σου, αν αφήσεις το μυαλό σου να ανοίξει, αντιλαμβάνεσαι ότι το μόνον που χρειάζεται είναι να δίνεις λίγη παραπάνω προσοχή όταν ακούς τους άλλους να μιλούν. Μόνον έτσι έχεις τη δύναμη να αντιδράσεις, να διαφωνήσεις, ή να πεις στον άλλο ότι λέει ανοησίες».

Αργότερα βέβαια, ο Μπραντ Πιτ δεν θα δίσταζε να εκφράσει την άποψή του γύρω από πολιτικά ή οικολογικά θέματα και μάλιστα με ακραίο τρόπο. Κατά τη διάρκεια συνέντευξής του για το ντοκιμαντέρ του Σπάικ Λι «If God Is Willing and Da Creek Don’t Rise» (σηματοδότησε την πέμπτη επέτειο της καταστροφής του τυφώνα Κατρίνα), ο Πιτ στα 46 του τότε, δεν έκρυψε την οργή του για τη διάρκειας 87 ημερών διαρροή πετρελαίου της ΒΡ στα νερά της Νέας Ορλεάνης και είπε: «Δεν ήμουν ποτέ υπέρ της θανατικής ποινής αλλά είμαι πρόθυμος να το ξανασκεφτώ».