Κλίμα

Την Παρασκευή 15 Ιουλίου ο Τζο Μπάιντεν αναγνώρισε τον θάνατο του νομοσχεδίου του για το κλίμα, ομολογώντας την ήττα του σε έναν πόλεμο που ποτέ δεν φάνηκε πραγματικά πρόθυμος να δώσει. Το έκανε από μία βιαστικά ετοιμασμένη αίθουσα Τύπου στην Τζέντα, όπου είχε περάσει την προηγούμενη μέρα προμοτάροντας την αύξηση του σαουδαραβικής παραγωγής πετρελαίου.

Το θέαμα ήταν επώδυνο. Οι ολιγάρχες των ορυκτών καυσίμων τον είχαν ακριβώς εκεί όπου ήθελαν: με τις κλιματικές του φιλοδοξίες ματαιωμένες, τη ρητορική του ξεδοντιασμένη, το καπέλο του στο χέρι. Από την πλευρά τους, γνώριζαν ανέκαθεν πως διεξήγαγαν έναν πόλεμο. Στη διάρκεια της προεδρίας του ανέπτυξαν κάθε όπλο που διέθεταν προκειμένου να προστατεύσουν τα περιθώρια κέρδους τους από τη λαϊκή επιθυμία για μία αξιοπρεπή ζωή σε έναν κατοικήσιμο πλανήτη.

Το οριστικό πλήγμα το κατάφερε την Πέμπτη ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Τζο Μάντσιν, ένα ανδρείκελο των πλουτοκρατών, ένας άνδρας ικανός να χαϊδεύει τα μαλλιά των εγγονιών του πουλώντας παράλληλα το μέλλον τους στον υψηλότερο πλειοδότη. Σχεδόν σαδιστικά, ο Μάντσιν σκότωσε την τελευταία μας ελπίδα για ομοσπονδιακή κλιματική δράση, ολοκληρώνοντας ουσιαστικά την αιχμαλώτιση της κλιματικής πολιτικής του έθνους μας από τις επιχειρήσεις.

Η αδυναμία του Μπάιντεν να εμποδίσει αυτή την αιχμαλώτιση επιβεβαίωσε τις ανησυχίες που τον συνόδευαν προεκλογικά. Οτι ήταν υπερβολικά φοβιτσιάρης, υπερβολικά καθηλωμένος στις νόρμες, υπερβολικά νοσταλγός της δεκαετίας του 1970. Απέδειξε πως είναι είτε απρόθυμος είτε ανήμπορος να βάλει την ίδια σιδηρογροθιά με τους αντιπάλους του. Η τελευταία του ήττα επιβεβαίωσε αυτό που φοβόμασταν καιρό: ότι απλώς δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για την εποχή.

Υπάρχουν ακόμα τρόποι να γυρίσει το σενάριο. Θα μπορούσε να κηρύξει κλιματική έκτακτη ανάγκη και να παρακάμψει ένα Κογκρέσο που έχει διαφθαρεί από τους εταιρικούς ρυπαντές. Θα μπορούσε να κηρύξει έναν ρητορικό και πολιτικό πόλεμο στον Μάντσιν, αφαιρώντας του την προεδρία της Επιτροπής Ενέργειας, επιδεικνύοντας τη γυμνή διαφθορά του μπροστά στον αμερικανικό λαό. Θα μπορούσε να ζητήσει κατ’ ιδίαν τη βοήθεια του Μιτ Ρόμνεϊ, ίσως του τελευταίου ρεπουμπλικανού γερουσιαστή με κάποια ακεραιότητα, ο οποίος στηλίτευσε τον περασμένο μήνα την έλλειψη προόδου του έθνους μας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Θα μπορούσε να φωνάξει την αλήθεια: ότι η βιομηχανία των ορυκτών καυσίμων έχει κηρύξει τον πόλεμο στον αμερικανικό λαό. Οτι πολεμάμε για την ψυχή της δημοκρατίας μας και το μέλλον του πλανήτη μας.

Αν δεν είναι πρόθυμος να κάνει ούτε καν αυτό, δεν πρέπει να διεκδικήσει δεύτερη θητεία το 2024. Ποιος νέος άνθρωπος με σώας τας φρένας θα τον ξαναψήφιζε;

Θέλω να τονίσω ότι δεν είναι ο Μπάιντεν ο κακός εδώ, αλλά οι Ρεπουμπλικανοί – και ο Τζο Μάντσιν. Δεν αμφιβάλλω πως ο Μπάιντεν θέλει ειλικρινά να αντιμετωπίσει την κλιματική κρίση. Αλλά οι πρόεδροι δεν κρίνονται από τις προθέσεις τους.