Εκδικητική δικαιοσύνη

Μας πνίγει το δίκιο μας, καμιά φορά· και αφού πάρουμε βαθιά ανάσα, αρχίζουμε να διαπληκτιζόμαστε, να φωνάζουμε, να ξελαρυγγιαζόμαστε – τελικά να μην καταλαβαίνουν οι άλλοι τι λέμε και έτσι να χάνουμε το δίκιο μας.

Να σώζεσαι από πνιγμό αλλά να χάνεις το δίκιο σου, είναι μάλλον μοιραίο αυτό, μου λέει η πείρα μου· γιατί συχνά φέρομαι επιθετικά όταν «με πνίγει το δίκιο μου». Ολα τα υποψήφια θύματα πνιγμού πρέπει να είναι προσεκτικότερα όταν νιώθουν δίκαιη ασφυξία: να σωθούν, χωρίς να χάσουν το δίκιο τους.

Υπάρχουν και αυτοί όμως που δεν υπερασπίζονται κάποιο δικό τους αλλά το πανανθρώπινο δίκιο, το υποτιθέμενο «κοινό περί δικαίου αίσθημα», που αν υπήρχε θα είχε χαθεί το άδικο από προσώπου γης – αυτό που υπάρχει είναι «κοινό περί εκδίκησης αίσθημα», τέτοια είναι η λαϊκή δικαιοσύνη. Ενίοτε υπερασπίζονται και το καθαρά «νομικό δίκαιο» – γιατί η δικαιοσύνη πάσχει, ενώ οι ίδιοι είναι υγιείς.

Αυτοί οι υπερασπιστές του δικαίου δεν κινδυνεύουν από πνιγμό ούτε παθαίνουν κάτι –  τι να πάθουν αφού η υπόθεση δεν τους αφορά προσωπικά; Ισα-ίσα γίνονται τιμώμενα πρόσωπα επειδή έχουν τόσο ψηλά τη δικαιοσύνη στην προσωπική τους ατζέντα· την εκδικητική «δικαιοσύνη».

Παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους και κάνουν καριέρα είτε ως «εισαγγελείς» που επιβάλλουν τον νόμο του Λιντς είτε ως «συνήγοροι» – στη δεύτερη περίπτωση  λιντσάροντας τους αντίπαλους, ενίοτε όχι αντίπαλους «εισαγγελείς» αλλά αυτούς που η τύχη τους διακυβεύεται στην υπόθεση, στην προσωπική τους υπόθεση.

Λιντσαρίσματα παρακολουθούμε συνεχώς – ακόμα και ισχυροί πολιτικοί και κόμματα ολόκληρα που θέλουν να κυβερνήσουν τη χώρα και δήμαρχοι και βουλευτές «παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους» και εκδίδουν αποφάσεις για το τι συνέβη στην Πάτρα, στο Εθνικό Θέατρο, στα Καλά Νερά, στις τάδε φυλακές, στη δείνα αίθουσα δικαστηρίου.

Βεβαίως, οι καλύτεροι εφαρμοστές του νόμου του Λιντς είναι οι δημοσιογράφοι – από αυτούς παίρνουν αμπάριζα οι λογής-λογής πικραμένοι των κοινωνικών δικτύων και επιτίθενται σε ό,τι καταλαβαίνουν ό,τι τα εκδικητικά περί δικαιοσύνης αισθήματα θα τους χαρίσουν το τέταρτο της δημοσιότητας που δικαιούμαστε όλοι – αλλά επαναλαμβανόμενα τέταρτα, κάνουν ζωή ολόκληρη για τους επαγγελματίες του είδους.

Ζωή χαρισάμενη· γιατί παίζοντας πειστικά τον ρόλο του τιμωρού προστάτη Αη Γιώργη γίνονται πάμπλουτοι δημοσιογράφοι -μαθαίνουμε όταν τελευτήσουν- ή βουλευτές, δήμαρχοι, υπουργοί· και πρωθυπουργοί ακόμη.

Παίζονται σταδιοδρομίες εδώ, περιουσίες, εκατομμύρια, εξουσία – δεν είναι παίξε-γέλασε. Η δικαιοσύνη είναι πολύ σπουδαία υπόθεση για να την αφήσουμε στους δικαστές και στα δικαστήρια.