Η ντροπή {LF}του πρωταθλητή

Ο Μίλτος Τεντόγλου, στην ηλικία των 24 ετών, είναι ήδη ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές που έχει βγάλει ποτέ η χώρα μας. Το επιβεβαιώνει διαρκώς με τις υψηλές επιδόσεις του και τις συνεχείς νίκες του. Μόλις χθες κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Ορεγκον και, παρά τη μεγάλη του επιτυχία, υπήρξε μια δόση απογοήτευσης διότι ήταν και ο μόνος αγώνας της χρονιάς που έχασε. Πρόκειται για τόσο μεγάλο αθλητή.

Η αθλητική παρουσία του Τεντόγλου δημιουργεί θετική εντύπωση τόσο με τις επιδόσεις του όσο και με το ήπιο ύφος των δηλώσεών του. Ωστόσο, θα μου επιτρέψει να καταθέσω με σεβασμό τη διαφωνία μου σε δηλώσεις που έχει κάνει περί ντροπής, δίχως να αναιρείται η εκτίμηση που έχω στο πρόσωπό του. Πέρυσι στους Ολυμπιακούς Αγώνες δήλωσε ότι θα ήταν ντροπή να κέρδιζε μετάλλιο με 8,15. Φέτος δήλωσε ότι θα ήταν ντροπή να κέρδιζε το χρυσό μετάλλιο με 8,32. Εθεσε τον πήχη στα 8,50, επειδή κάπου εκεί θεωρεί τα όρια των δυνατοτήτων του αυτή τη στιγμή.

Καμία επίδοση δεν είναι όμως ντροπή. Είναι σαν να μέμφεται αντιπάλους του και να δηλώνει ότι θα έπρεπε να ντρέπονται αν δεν πετυχαίνουν αντίστοιχες επιδόσεις με τον ίδιο. Επίσης, αν ο Καρλ Λιούις (που δεν έχει κερδίσει μεγάλο αγώνα στους Ολυμπιακούς Αγώνες ή σε παγκόσμιο πρωτάθλημα με επίδοση κάτω των 8,50) δήλωνε ότι είναι ντροπή ένας αθλητής σαν τον Τεντόγλου να είναι αυτή τη στιγμή στην κορυφή του κόσμου, θα έπρεπε να δεχτεί ότι έχει δίκιο.

Τα όρια περηφάνιας και ντροπής δεν τίθενται εκεί που είναι τα όρια των επιδόσεων για τον Μίλτο Τεντόγλου ή για τον Καρλ Λιούις. Οι κανόνες του κλασικού αθλητισμού είναι απλοί στο μήκος. Ο κάθε αθλητής έχει το πολύ έξι άλματα. Πρέπει να τρέξει και να πηδήξει πριν από τη γραμμή που υποδηλώνει το άκυρο στη βαλβίδα. Οποιος πηδήξει πιο μακριά, κερδίζει και δέχεται τον σεβασμό συναθλητών και θεατών. Η επίδοση στους μεγάλους αγώνες είναι δευτερεύουσας σημασίας. Αυτό που έχει σημασία είναι ο καθένας να βγάζει τον καλύτερο εαυτό του υπό συνθήκες συναγωνισμού. Στο τέλος η μεζούρα δείχνει τον νικητή. Ενδεχομένως αυτό είναι το παράπονο του Μίλτου Τεντόγλου. Στο Ορεγκον δεν έβγαλε τον καλύτερο εαυτό του. Δεν χωρά όμως ντροπή σε αυτό το επίπεδο, ιδίως όταν εμμέσως υποβιβάζει την αξία των συναθλητών του, αλλά και του ιδίου. Μόνο περηφάνια αρμόζει στον Μίλτο, αλλά και σεβασμός για τους συναθλητές του. Συγχαρητήρια στον πρωταθλητή μας.

Ο Αλέξης Αρβανίτης είναι επίκουρος καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και επί χρόνια αθλητής του δεκάθλου