Αλλαγή

Εκείνοι που γνωρίζουν όσα λέγονται πίσω από τις κλειστές πόρτες της κυβερνητικής έδρας ξέρουν πως απ΄ όλες τις εισηγήσεις οι οποίες κατά καιρούς έχουν ακουστεί εκεί για τον σχεδιασμό των αποτελεσματικότερων τακτικισμών ενόψει της διπλής κάλπης μια δεν βάρυνε ποτέ πραγματικά στο πρωθυπουργικό ζύγισμα: η αλλαγή του εκλογικού νόμου. Παρ’ όλα αυτά, οι εισηγητές της την επαναφέρουν σε τακτά χρονικά διαστήματα. Εξού κι η ιδέα συζητείται πάλι από πολιτευτές, διαδρομιστές και κάθε είδους αναλυτές. Το σκεπτικό τους είναι γνωστό. Μια τροποποίηση του εκλογικού συστήματος ώστε αυτό να εξασφαλίζει ένα μεγάλο μπόνους εδρών στο πρώτο κόμμα, άσχετα από το ποσοστό που θα γράψει την εκλογική βραδιά, είναι ο μοναδικός τρόπος να αποφευχθεί το διόλου απίθανο πια σενάριο της παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας, διατείνονται. Με άλλα λόγια, μια επιστροφή στον γενναιόδωρο νόμο Παυλόπουλου πλασάρεται ως κίνηση διασφάλισης της σταθερότητας της χώρας. Μέχρι τώρα η παραπάνω επιχειρηματολογία δεν έπειθε ως προς την ειλικρίνεια του κινήτρου αυτών που την άρθρωναν. Μήπως, όμως, τα δράματα – που ανεβαίνουν το ένα μετά το άλλο – στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή τους δικαιώνουν;

Καχυποψία

Μήπως τα αποτελέσματα των γαλλικών βουλευτικών εκλογών, η παταγώδης πτώση του Μπόρις Τζόνσον κι η αναταραχή που έχει προκαλέσει στη γειτονική Ιταλία το ενδεχόμενο να διαλυθεί ο κυβερνητικός συνασπισμός υπό τον Μάριο Ντράγκι, αποδεικνύουν ότι σωστά ανησυχούν για το τι μπορεί να φέρει η επάνοδος του λαϊκισμού εξαιτίας της οικονομικής και ενεργειακής κρίσης; Για πρώτη φορά από τότε που έπεσε στο τραπέζι η πρόταση για μια ακόμη πιο ενισχυμένη αναλογική οι σκέψεις των υποστηρικτών της μοιάζουν λιγότερο μικροκομματικές. Ωστόσο, οι συνομιλητές του Πρωθυπουργού επιμένουν ότι εκείνος δεν σκοπεύει να την εξετάσει με διαφορετικό βλέμμα. Η μητσοτακική εμμονή έχει επίσης εκλογική λογική. Οχι μόνο γιατί αλλάζοντας το εκλογικό σύστημα θα μουτζούρωνε το θεσμικό προφίλ που επιμελώς φιλοτεχνεί για τον εαυτό του – για την ακρίβεια, θα το μαύριζε, αφού θα γινόταν ο πρώτος Πρωθυπουργός που τροποποιεί εκλογικό νόμο τον οποίο ψήφισε η κυβέρνησή του χωρίς καν να τον εφαρμόσει. Αλλά κι επειδή έτσι θα κατέληγε να ενισχύσει τη θεσμική καχυποψία. Θα προσέφερε, δηλαδή, στους λαϊκιστές ένα όπλο για να δώσουν τον δήθεν αντισυστημικό τους αγώνα.