Βίος και πολιτεία μιας μπριζόλας

Μεταξύ απληστίας και εγκράτειας, έτσι θα το πάμε από δω και πέρα. Αναγκαστικά. Θα χαιρόμαστε π.χ. που φουσκώνει ο τουρισμός αλλά ταυτόχρονα θα τρέμει το φυλλοκάρδι μας για τον ιό που φουσκώνει κι αυτός, αναλογικά ως προς τα σούρτα φέρτα. Αλλά και τα σούρτα φέρτα, ούτε κι αυτά ξέρουν τι θέλουν. Ή μάλλον ξέρουν αλλά έτσι όπως τα ‘φερε η κατάρα δεν γίνεται πλέον να έχουμε φτηνά εισιτήρια και φθηνό καύσιμο, διαθέσιμο για μετακινήσεις αναψυχής. Δυστυχώς ο κόσμος θα υποχρεωθεί να επιστρέψει ταπεινωμένος στο κάρβουνο και τον βρωμολιγνίτη, διότι δεν είναι εφικτό για τον καθένα να περάσει τον Ατλαντικό με ιστιοφόρο, εκτός κι αν είσαι ο Χριστόφορος Κολόμβος, ο παπαγάλος του καπετάνιου ή η Γκρέτα Τούνμπεργκ.

Ποιος ανακάλυψε την Αμερική; Κανένας από τους τρεις νομίζω. Του Νέου Κόσμου τού έδωσαν και κατάλαβε οι σιδηρόφρακτοι αποικιοκράτες, η κακούργα μετανάστευση και ο ανέμελος μαζικός τουρισμός. Από τότε μέχρι σήμερα, καουτσουκόδεντρα ρουφήχτηκαν μέχρι τελευταίας σαμπρέλας και οι σοφοί Μόμπι Ντικ φιλεταρίστηκαν κι έγιναν πιάτο μπεστ σέλερ σε βόρεια ψαροφαστφουντάδικα. Ακόμα κι αυτή η ταπεινή, η μοσχαρίσια μπριζόλα, τι νομίζεις; Δεν βόσκει πια με το πάσο της, ακροβολισμένη στους πράσινους κεντροευρωπαϊκούς λειμώνες. Για να φτουρήσει και να φτάσει και στο πιάτο του φτωχού, χρειάστηκε να προχωρήσουμε σε γενετικά μεταλλαγμένη υπερπαραγωγή, για να τραφούν οι αναγκεμένοι, να τσαντιστούν οι βίγκαν και να σηκώσει το φρύδι της η Γκρέτα, κι όλοι μαζί, μύλος… (Ασχετο. Τι να απέγινε άραγε αυτή η ψυχή; Τρία χρόνια έχουμε ν’ ακούσουμε νέα της. Τυχαίο; Δεν νομίζω.)

Εν τω μεταξύ, οι πάγοι στους πόλους λιώνουν και χιλιάδες κατεψυγμένα μικρόβια απελευθερώνονται, έτοιμα να μας ξαποστείλουν νέες πανδημίες με πανάρχαια υλικά. Το πόσο γρήγορα θα συναντηθούμε μαζί τους κανείς δεν τολμάει να το προβλέψει. Δυστυχώς ο Λουί ντε Φινές, ο Hibernatus του γαλλικού σινεμά, δεν υπάρχει πια για να μας διηγηθεί με τον σαρδόνιο τρόπο του πώς είναι να χαθείς το έτος 1905 στη Γροιλανδία στη διάρκεια ερευνητικού ταξιδιού, να συντηρηθείς τέλεια μέσα στον παγετώνα σαν παγάκι ανθρωπίνων διαστάσεων, να σε βρουν και να σε αποψύξουν το 1960, ντούρο μεν, πλην αλαφιασμένο κι από τα νεύρα πύραυλο.

Η κλιματική κρίση και η επέλαση του εστεμμένου ιού ήρθαν για να τα αλλάξουν όλα προς το άγνωστο με βάρκα την απελπισία. Γιατί είναι σίγουρο ότι η νέα παγκόσμια πείνα δεν θα οφείλεται αποκλειστικά στο ξεχέρσωμα των σιτοβολώνων της Ουκρανίας από τον Πούτιν ούτε στην ενεργειακή ασφυξία με την οποία επιχειρεί να μας καρυδώσει, αλλά και στη μεγάλη εκδίκηση της φύσης, η οποία δεν χαμπαριάζει από κοινωνικές ανισότητες: «Ας ζήσει ο δυνατότερος», σου λέει. «Τι με νοιάζει εμένα;»… Κι αν η φυσική επιλογή είναι για τη φύση κάτι το φυσικό, για τους ανθρώπους είναι θέμα τιμής κι ευθύνης να τη φέρουν βόλτα. Δεν ξέρω το «πώς» αλλά ξέρω το «γιατί».