Σουρεαλισμός…

Σε έναν κυνικό και παράλογο κόσμο θα ισχυριζόταν κανείς πως πάντοτε ο τέταρτος και τελευταίος χρόνος μιας εκλογικής θητείας είναι προεκλογικός.

Θα αιφνιδιαζόταν επίσης, καθώς θα ανακάλυπτε το αδιανόητο: τον τελευταίο χρόνο μιας κυβέρνησης τα μολύβια – έστω και του iPad – πέφτουν κάτω τόσο στη δημόσια διοίκηση όσο και στο πολιτικό προσωπικό που το μόνο που ενδιαφέρεται να σημειώσει είναι εκλογικές δεξαμενές και αριθμό συγκεντρώσεων.

Αν δε έκανε το λάθος να επιχειρήσει μια ιστορική διαδρομή σε αυτόν τον περίεργο τόπο θα έβλεπε πως η έννοια τετραετία είναι κατά βάση ελλειπτική, τώρα για ποιους λόγους συμβαίνει αυτό, δεισιδαιμονίας ή γιατί έτσι είναι και το σχήμα της γης κι εμείς τη φύση την αγαπάμε, θα σας γελάσω.

Σε έναν ανίερο και ανάποδο κόσμο κάποιος – σίγουρα ανόητος και με διαστροφικό μυαλό – θα έλεγε πως στις μύχιες σκέψεις τους τα ισχυρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης εύχονται την αυτοδυναμία της κυβέρνησης για να αποφύγουν δύσκολες επιλογές και να καρπωθούν ανέξοδα αμέσως μετά τη φθορά της καθώς θα διαχειρίζεται μια εξόχως δύσκολη περίοδο. Ή ακόμη χειρότερα θα τολμούσε να πει ξεδιάντροπα πως και η κυβέρνηση αντί μιας ισχνής αυτοδυναμίας βολεύεται από μια πλειοψηφία π.χ. 146 βουλευτών και με μια συγκυβέρνηση που και ισχυρότερη κοινοβουλευτικά θα ήταν και ευρύτερη νομιμοποίηση θα είχε και διάχυση ευθυνών και επιμερισμό του πολιτικού κόστους θα επέτρεπε και τον πρώτο λόγο θα διατηρούσε.

Αν μάλιστα κάποιος το τερμάτιζε σπάζοντας κάθε κανόνα λογικής και ηθικής μπορούσε από το απύλωτο στόμα του να πει πως αντισυστημικά και νεόκοπα κόμματα είναι έτοιμα για συστημικές στηρίξεις.

Παρά τις σοκαριστικές εκδοχές αυτού του δυστοπικού κόσμου θα ανακουφιζόταν στη συνέχεια και θα διασκέδαζε τους φόβους του μαθαίνοντας ότι όλοι έχουν ένα σίγουρο σχέδιο σωτηρίας για την επόμενη μέρα.

Ευτυχώς όλα αυτά δεν μας αφορούν. Η Ελλάδα έχοντας υποστεί μια υπερδεκαετή και πρωτόγνωρη σε σφοδρότητα και κόστος κρίση έχει εισέλθει σε φάση ωριμότητας. Ετσι δεν είναι; Ξέρει πολύ καλά πόσο κοστίζουν οι μικροκομματικές θεωρήσεις, οι αδιέξοδες συγκρούσεις, ο λαϊκισμός, η αποφυγή ευθυνών και η χρονική μετάθεση αποφάσεων, τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα. Πόσο ακριβή είναι η αγνόηση της πραγματικότητας. Κατανοεί πως δεν έχει εγκυρότητα τι δηλώνεις αλλά τι πράττεις. Αναγνωρίζει την αξία και τη σημασία των ιδεολογικών αρχών και προτεραιοτήτων αλλά ως οδηγούς και όχι ως ανελαστικά αξιώματα ή υποκριτικά άλλοθι καιροσκοπισμού. Εχει την αίσθηση του επείγοντος και την οξυδέρκεια να αντιλαμβάνεται πως σε εποχές αβεβαιότητας και γεωπολιτικών κινδύνων η εθνική και κοινωνική επιβίωση προηγούνται παντός άλλου σκοπού.

Αυτή την ώρα η χώρα διαθέτει κυβέρνηση με ισχυρή πλειοψηφία. Πρόωρη προσφυγή μάλλον συνεπάγεται πρώιμη αποσταθεροποίηση και δεν θα ωφελήσει. Η προβλέψιμη και βαρετή ολοκλήρωση της θητείας πρέπει να γίνει ο θεσμικός κανόνας που γίνεται σεβαστός και όχι η εξαίρεση.

Κι αν οι πολίτες υποδείξουν συνεργασίες εκτός από τα αναθέματα καλό είναι να ξέρουμε τα προγράμματα, τις συγκλίσεις, τους συμβιβασμούς και τον βαθμό αφοσίωσης στην υλοποίησή τους. Καιρός να ωριμάσουμε αληθινά.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy