Πυκνή ομίχλη

Τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών επιβαρύνουν την πολύ κακή ευρωπαϊκή και διεθνή κατάσταση. Πρώτον, προμηνύουν πολιτική αστάθεια στη Γαλλία, εν μέσω μείζονος γεωπολιτικής αστάθειας στην Ευρώπη.  Δεύτερον,  ενισχύθηκαν σημαντικά τα δύο άκρα του γαλλικού πολιτικού συστήματος. Τρίτον, η συνεχής διάβρωση της συμμετοχής των πολιτών στις εκλογικές διαδικασίες (από 80% το 1980, σε 45% σήμερα)  αφήνει τις κάλπες στη διάθεση των πολιτικοποιημένων και φανατικών, που συνήθως βρίσκονται στα άκρα του πολιτικού φάσματος, για τούτο και τα αποτελέσματα.

Κομματικά, υπάρχει πλήρης κατακερματισμός: οι σχετικώς πλειοψηφούντες μακρονικοί αποτελούν συνασπισμό τριών κομμάτων, η ανορθωμένη Ενωμένη Αριστερά (Nupes) συνασπισμό τεσσάρων κομμάτων, η Κεντροδεξιά (Ρεπουμπλικάνοι) άλλων δύο. Μαζί με τον ακροδεξιό «Εθνικό Συναγερμό» προβλέπεται ότι θα υπάρχουν 9-10 κόμματα στη γαλλική εθνοσυνέλευση, όσα και στην προηγούμενη αλλά με τη διαφορά ότι τότε υπήρχε ισχυρότατη μακρονική πλειοψηφία, ενώ τώρα υπάρχει ανίσχυρη πλειοψηφία και ισχυρή αντιπολίτευση: ο «Εθνικός Συναγερμός» (αξιωματική αντιπολίτευση) και η «Ανυπότακτη Γαλλία», το τρίτο σε δύναμη κόμμα.

Η Κεντροδεξιά απέκλεισε ήδη κάθε συνεργασία με τους μακρονικούς· προφανώς η ηγεσία της σκοπεύει να πουλήσει πολύ ακριβά την όποια στήριξη της στο πολιορκούμενο προεδρικό στρατόπεδο – τόσο ακριβά, που ίσως αυτό δεν  θέλει να αγοράσει, οπότε θα βρεθεί και η Γαλλία σε μόνιμη προεκλογική κατάσταση, καληώρα σαν εμάς.

Οι ευθύνες της Γαλλίας, παρούσες και μελλοντικές, σε σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανίας, είναι  μάλλον μεγαλύτερες από αυτές οποιασδήποτε άλλης χώρας της Ένωσης, αφού αποτελεί την μεγαλύτερη ευρωπαϊκή στρατιωτική δύναμη. Πόσο εύκολο θα είναι να λάβει αποφάσεις κοινοβούλιο όπου η αξιωματική αντιπολίτευση είναι ρητά αντιευρωπαϊκή και ρωσόφιλη και το τρίτο κόμμα αντιευρωπαϊκό στο όνομα του αντι-νεοφιλελευθερισμού;

Η Γαλλία θα υπόκειται ταυτόχρονα στα προβλήματα της οικονομικής κρίσης.  Και είναι βέβαιο ότι η οικονομική κρίση θα γίνει πολιτική, θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν τα άκρα, αφού «η κανονικότητα δεν τα βοηθά», όπως έχει παραδεχθεί δημοσίως επιφανές στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

Να ελπίζει κανείς ότι η Κεντροαριστερά του κάποτε κραταιού Σοσιαλιστικού Κόμματος, μερίδες της Κεντροδεξιάς και των Οικολόγων θα μπορούσαν μαζί με τους περί τον Μακρόν κεντρώους να αποτελέσουν τη συνετή πλειοψηφία που απαιτούν οι περιστάσεις; Αναλυτές στη Γαλλία εκτιμούν ότι το αυτοκρατορικό στυλ του Εμμανουέλ Μακρόν δεν βοηθά προς αυτή την κατεύθυνση.

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε τα της Αμερικής, τη διαφαινόμενη ήττα των Δημοκρατικών στις εκλογές του Νοεμβρίου και τη συνεχή ενίσχυση των τραμπιστών στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, για μετά το καλοκαίρι προβλέπονται πυκνές ομίχλες.