Η δύναμη της ψυχής

Πρόσφατα πέρασα από αυτή τη βάσανο. Ανακάλυψα ότι δεν είχα πλέον κίνητρο να τρέξω. Σαν να μου τελείωσε ξαφνικά το απόθεμα «βενζίνης» στο… ρεζερβουάρ που πρέπει να διαθέτει κάθε δρομέας για να διανύει καθημερινά χιλιόμετρα. Για να βρω τη λύση έπρεπε να ανακαλύψω το ερώτημα. Και το ερώτημα δεν ήταν το προφανές. Δεν ήταν δηλαδή αυτή καθαυτή η αναζήτηση του κινήτρου εκείνου που θα έκανε έναν αθλούμενο να βάλει ξανά με όρεξη τα δρομικά του παπούτσια για να εξακολουθήσει να βγαίνει καθημερινά εκεί έξω για την προπόνησή του.

Το κρίσιμο ερώτημα με έβαλε να ψάχνω το κατάλληλο «καύσιμο» για να πάρει ξανά μπρος η μηχανή μου. Εύκολα μπορεί να υποθέσει κανείς ότι μία ανανέωση του αθλητικού εξοπλισμού θα ήταν μια λύση. Χμμ… Ισως αλλά πολύ παροδική. Κάποιος άλλος θα μπορούσε να σκεφτεί ένα νέο ατομικό ρεκόρ. Απίθανο για κάποιον που έχει ήδη πετύχει πολλά και αισθάνεται εξαιρετικά κουρασμένος για να βρει το κουράγιο να εξακολουθήσει να κυνηγά το χρονόμετρο. Μια άλλη εκδοχή θα ήταν να επιλέξει διαφορετικές ώρες, διαδρομές ή και ένα εντελώς καινούργιο προπονητικό πρόγραμμα. Αυτό όντως θα ήταν ικανό να βάλει κάποιον σε θέση εκκίνησης αλλά δεν αρκεί να ξεκινήσεις, πρέπει να έχεις απαραιτήτως δίψα για τρέξιμο με διάρκεια.

Η μαγική απάντηση είναι μία λέξη: Ψυχή. Αν βρεις τον τρόπο να προσφέρεις την απαραίτητη τροφή στην ψυχή σου, το ζήτημα έχει λήξει. Θα γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος με ένα τυχαίο παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος αποφασίζει να ξαναμπεί στο παιχνίδι και να βγάλει φουλ προετοιμασία μαραθωνίου για να αφιερώσει τον αγώνα του σε ένα αγαπημένο πρόσωπο που έφυγε από τη ζωή ή π.χ. στον άνθρωπο εκείνο με τον οποίο είναι ερωτευμένος. Αυτόματα η ψυχή του θα γεμίσει, θα υπερχειλίσει για την ακρίβεια, και θα του προσφέρει τη δυνατότητα να βρει εκείνα τα αποθέματα που θα βάλουν… τη μηχανή ξανά σε πλήρη λειτουργία.

Η ψυχή είναι το Α και το Ω. Οχι μόνο στο τρέξιμο αλλά γενικά στη ζωή.