Πιάνοντας το πλάνο

Άφησε δύο καλά η σοβιετική «πείρα του εργατικού κινήματος» στα μετακομμουνιστικά κόμματα: την ομοφωνία και το «πιάσιμο των πλάνων».  Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αποθέωσαν ομοφώνως (99,5%)τον Αλέξη Τσίπρα  και τα στελέχη του «έπιασαν το πλάνο» που τους είχε τεθεί μετά τη μαζοχιστική «γλυκιά ήττα» του 2019, όταν ο πρόεδρος καθόρισε την αναλογία «ένα μέλος για κάθε 10 ψηφοφόρους», ήτοι έπρεπε το κόμμα να έχει 170.000 μέλη.

Όπερ και εγένετο: ανακοινώθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον 172.000 μέλη. Με καθυστέρηση τριών ετών -που τη οπωσδήποτε δικαιολογούν μία επιδημίας, 4-5 κύματα νεκρών και ένας πόλεμος-, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ απέδειξαν ότι δεν ξεχνούν το καθήκον τους, ότι ο πρόεδρός μπορεί να τα εμπιστεύεται, ότι πιάνουν τους στόχους που τους  βάζει και βρίσκουν τρόπους η πραγματικότητα να συμπίπτει με τη βούληση του Ηγέτη.

Μετά από αυτά, θα απαλλαγεί άραγε από την «ανασφάλεια»  που είχε διαγνώσει ο κ. Τσακαλώτος; Ή αντιθέτως θα επιβεβαιωθούν όσοι πιστεύουν πως έχει υπερβολική αυτοπεποίθηση, πως θεωρεί εαυτόν «χαρισματικό» – για τούτο συμπεριφέρεται αλαζονικά και μιλά για τους αντιπάλους του με τρόπο υποτιμητικό έως προσβλητικό; Μήπως οι νέες επιτυχίες επιδεινώσουν την κατάστασή του;

Σε κάθε περίπτωση, το θέμα δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ του 99,5% και των 172.000 μελών «είναι πια ένα άλλο κόμμα», όπως δήλωσε ο κ. Τσίπρας,  αλλά αν ο ίδιος «είναι πια άλλος πρόεδρος».

Γιατί καθόλου δεν ισχύει ότι οι δύο αριθμοί αποδεικνύουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ  έγινε «πάνω από όλα κόμμα των μελών του», όπως επίσης ισχυρίστηκε ο κ. Τσίπρας. Αντιθέτως, η άμεση εκλογή του από τη «βάση» και η υποβάθμιση των πρεσβυτών του ΣΥΡΙΖΑ μέσω της πολυπληθέστατης πλέον Κεντρικής Επιτροπής, σηματοδοτεί ακριβώς ότι ο το κόμμα είναι πολύ περισσότερο του κ. Τσίπρα από όσο ήταν προηγουμένως.

Άρα, η δική του σκέψη, η δική του βούληση, οι δικές του κινήσεις θα καθορίσουν την πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ και σε σημαντικό βαθμό τη μορφή της πολιτικής αντιπαράθεσης σε εποχή που δεν φαίνεται ότι θα έχουν εξαλειφθεί τα κακά του πολέμου και της πανδημίας.

Ποσοστό κοντά στο 100%, είχε  λάβει και ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν εξελέγη -χωρίς αντίπαλο και αυτός- πρόεδρος του ΠαΣοΚ το 2004. Έκτοτε ακολούθησε πορεία που οδηγούσε από ήττα σε καταστροφή και από καταστροφή σε ήττα. Ας θυμάται λοιπόν ο κ. Τσίπρας ότι οι πανηγυρικές ομοφωνίες και το «πιάσιμο των πλάνων» δεν εγγυώνται επιτυχίες.