Επιστροφή

Δεν ξέρω ποιο είναι το πιο σημαντικό από τη χθεσινή, νέα, εκπληκτική εκλογική διαδικασία στο ΚΙΝΑΛ. Οτι πλέον θα ονομάζεται ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής ή ότι στα… βαφτίσια πήραν μέρος πάνω από 175.000 πολίτες κάθε ηλικίας! Για μια διαδικασία η οποία λογικά δεν θα έπρεπε να συγκινήσει πολύ κόσμο, τελικά κατάφερε να συγκεντρώσει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων που στήθηκαν σε απίθανες ουρές, προκειμένου να έχουν τη χαρά της συμμετοχής σε αυτή την πανελλαδική ονοματοδοσία της παράταξης της Κεντροαριστεράς. Δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο και με ανάλογη αφορμή, γι’ αυτό και το υπογραμμίζω.

Θα αποφύγω δε να επισημάνω πόσο σημαντικό ήταν όλο αυτό για την πορεία για τα ψηλά που έχει βάλει η παράταξη – το καταλαβαίνει ο καθένας. Θα πω μόνο ότι επιβεβαιώνονται όλοι εκείνοι που πιστεύουν, και μεταξύ τους και εγώ, ότι ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ που κάποτε αναζήτησε έκφραση μέσα από τοις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, έψαχνε μια ευκαιρία να επιστρέψει. Και επιστρέφει, γιατί τη βρήκε αυτή την ευκαιρία. Τόσο απλά και τόσο καθαρά.

Νίκη
Το δεύτερο μεγάλο μήνυμα της χθεσινής εκλογικής διαδικασίας είναι ότι η συμμετοχή αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης στον πρόεδρο Νίκο Ανδρουλάκη. Είναι η δεύτερη μεγάλη νίκη του νέου αρχηγού μέσα σε πέντε μήνες. Ο κόσμος που προσήλθε στις κάλπες θεωρώ ότι ενέκρινε με την ψήφο του την έως τώρα παρουσία του στην κορυφαία θέση της παράταξης και στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Ενέκρινε τις παρεμβάσεις που έχει κάνει στα σοβαρά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και έδωσε τέλος με την τεράστια συμμετοχή του στις χθεσινές εκλογές στο παραμύθι που με ιδιαίτερη τέχνη φιλοτεχνήθηκε και εν συνέχεια διακινήθηκε από διάφορες πλευρές, ότι για το ΠΑΣΟΚ ο Ανδρουλάκης είναι αναλώσιμος. Οτι δήθεν απογοητεύει τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Είτε ότι δεν έχει ξεκάθαρες θέσεις είτε ότι κρύβεται είτε γιατί παίρνει ίσες αποστάσεις από ΝουΔού και ΣΥΡΙΖΑ και έχει ευθύνες γιατί θα μείνει ακυβέρνητη η χώρα!

Αυτό το παραμύθι! Χωρίς δράκο δε.

Υποθέτω ότι μετά τα χθεσινά θα τελειώσει και η πίεση ότι τάχα μου και καλά πρέπει να δηλώσει από τώρα τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ, αν θα στηρίξει και ποιο κόμμα μετά τις προσεχείς εκλογές. Υπάρχει όλος ο χρόνος να ληφθούν οι αποφάσεις που πρέπει. γιατί όπως φάνηκε και χθες, και ίσως να ακουστεί τρελό σήμερα, μετά τις προσεχείς εκλογές είναι πολύ πιθανό να αποφασίσουν οι άλλοι δύο ποιος θα στηρίξει μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση και ποιος όχι!

Συμβουλή
Το ότι τα χθεσινά στο ΠΑΣΟΚ συνιστούν πολιτικό γεγονός μείζονος πολιτικής σημασίας μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει κανείς από το γεγονός ότι ακόμη και σε ένα «ασφαλές» για την κυβέρνηση μιντιακό περιβάλλον υποσκέλισαν κατά γενική ομολογία, επικοινωνιακά τουλάχιστον, το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Προφανώς γιατί ο χώρος εξακολουθεί να δημιουργεί εκπλήξεις και να παράγει πολιτικά γεγονότα από εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Δεν υποστηρίζω ότι αυτό το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί από μόνο του στοιχείο ικανό να καθορίσει τις εξελίξεις, όχι. Αλλά συνιστά μια καλή ένδειξη για το τι μπορεί να συμβεί, χωρίς λάθη, μωροφιλοδοξίες και προσωπικές στρατηγικές διαφόρων στελεχών που επιμένουν να μη βλέπουν ότι το συμφέρον της παράταξης είναι η οργανωμένη δουλειά. Που πρέπει να πω εδώ, ότι στη χθεσινή εκλογή δεν ήταν και τόσο οργανωμένη.

Πληροφορήθηκα εγκύρως ότι βουλευτές κυρίως επέμεναν ότι δεν χρειάζονταν τόσες κάλπες όσες είχαν στηθεί κατά τις εκλογές για την ανάδειξη του νέου αρχηγού, τον περασμένο Δεκέμβριο. Εκτίμησαν οι βουλευτές αυτοί (πολιτική πρόβλεψη να σου πετύχει) ότι δεν θα ψήφιζε πολύς κόσμος χθες. Το αποτέλεσμα ήταν να στηθούν περίπου 600 εκλογικά κέντρα ανά τη χώρα και μόνο σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Πάτρα, Γιάννενα κ.λπ. να υπάρχει και «τάμπλετ» για τη διευκόλυνση της ψηφοφορίας. Αποτέλεσμα ήταν αρκετός κόσμος να μην αντέξει τη μεγάλη αναμονή στις ουρές και να αποχωρήσει.

Συμπέρασμα για τον Ανδρουλάκη: να πάψει να συμβουλεύεται ό,τι επιδιώκει να τον κρατήσει τον ίδιο και τον χώρο καθηλωμένους. Είναι αδιαμφισβήτητος αρχηγός και δεν έχει ανάγκη από τις «συμβουλές» τους, που εν πολλοίς είναι και υποβολιμαίες…

Καμπανάκι
Στον αντίποδα, στη ΝουΔού, ο πρόεδρος Κυριάκος αποφάσισε να λύσει λογαριασμούς κατά την τελευταία ημέρα του συνεδρίου του κόμματος, και αυτό, όσο να πεις, είναι ένα πολιτικό γεγονός. Τον έχουν πρήξει τελευταία οι βαρόνοι με το γιατί κάνεις αυτό ή γιατί αποφασίζεις εκείνο, που δεν είναι και τόσο δεξιό, και πήρε τη μεγάλη απόφαση να βάλει μερικά πράγματα στη θέση τους.

Ετσι, με αφορμή την κριτική που του γίνεται ότι δεν είναι πολύ δεξιός (κι όμως υπάρχουν μερικοί στη ΝουΔού που εξακολουθούν να πιστεύουν σήμερα, εν έτει 2022, ότι το κόμμα πρέπει να επιστρέψει στο τρίπτυχο του… χωροφύλακα, «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια»!).

Και τι είπε ο πρόεδρος Κυριάκος; Τα ακόλουθα δηκτικά:

«Η ΝΔ είναι ένα κόμμα λαϊκό, αστικό και πολυσυλλεκτικό πάνω από όλα. Είναι μια παράταξη που έμεινε όρθια όταν κλονίζονταν μεγάλες πολιτικές δυνάμεις. Κλονίστηκε και η ΝΔ στην εποχή της μεγάλης κρίσης. Είχαμε φτάσει να πάρουμε 18%, αλλά ξαναπιάσαμε το 40% (…) Επιστρέψαμε στο 40%, ακριβώς επειδή ανανεωθήκαμε μένοντας σταθεροί στις παραδοσιακές μας αξίες».

Για ποιον χτύπαγε τις κουδούνες, τις καμπάνες, τα σήμαντρα; Για τον πρόεδρο Αντώνη (Σαμαρά) συγκεκριμένα. Πολύ συγκεκριμένα. Μόνο φωτογραφίες του δεν τους έδειξε.

Υπενθυμίζω σχετικά ότι το 18% στο οποίο αναφέρθηκε αφορούσε το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του Μαΐου του 2012, όταν πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Αντώνης Σαμαράς. Ο οποίος, όπως θα θυμούνται οι επιμελείς αναγνώστες, προηγουμένως είχε υπονομεύσει κάθε προσπάθεια να βγει η χώρα από το μνημόνιο, υποσχόμενος τα πάντα με τα αλλεπάλληλα «Ζάππεια» – αξέχαστες εποχές.

Αγχος
Στο μεταξύ ο «Λεγάμενος», βλέποντας αυτό τον χαμό που γίνεται με το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρουλάκη, επιχειρεί να δημιουργήσει ανάλογες συνθήκες για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ίδιο. Παίζοντας χοντρά το χαρτί του λαϊκισμού και ανοίγοντας το κλασικό ντουλαπάκι που είχε φυλαγμένα όλα τα όπλα που τον έκαναν αρχικά αξιωματική αντιπολίτευση και εν συνεχεία κυβέρνηση (με τα γνωστά, αλησμόνητα, αποτελέσματα για τον τόπο…), έχει λιώσει στις περιοδείες για να μαζέψει κόσμο στις κάλπες της Κυριακής που έρχεται. Σήμερα ξαναπάει Κρήτη – αυτή τη φορά στα Χανιά και στο Ρέθυμνο. Με την κλασική μέθοδο. Πρώτα μια βόλτα στα μαγαζιά να τον δει ο κόσμος και μετά μια επίσκεψη σε μια γειτονική κωμόπολη.

Εχει άγχος, μου έλεγε προχθές ο φίλος από την Κουμουνδούρου, για την εκλογή της Κυριακής – φυσικά όχι για τη δική του, αλλά για το πόσος κόσμος θα πάει στις κάλπες. Και μετά τα χθεσινά, στο ΠΑΣΟΚ, νομίζω ότι θα έχει ακόμη μεγαλύτερο…

Οσο να πεις, μια στεναχώρια την έχω…