Αδιόρθωτοι

Είναι ζήτημα αισθητικής η αφισορύπανση για τον ΣΥΡΙΖΑ, έγραφα χθες. Να συμπληρώσω σήμερα και κάτι ακόμη. Είναι, επίσης, θέμα προστασίας ενός «κεκτημένου» της Αριστεράς, διότι η αφισορύπανση είναι «κεκτημένο». (Με την ευκαιρία, πότε είδατε την Περιφέρεια να κατεβάζει αφίσες της Αριστεράς; Για να το πείτε και σ’ εμένα, να ξέρω…) Και το «κεκτημένο», αν περιέλθει σε αχρησία, χάνεται. Για τον λόγο αυτόν, η Αριστερά προσκολλάται σε έναν τρόπο μαζικής ενημέρωσης, που έχει χάσει πια τη σημασία του στη σύγχρονη ζωή. Ενδεικτικό στοιχείο και αυτό της γενικότερης τάσης να ζει στο παρελθόν και να προσπαθεί να το αναβιώσει.

Η αφισορύπανση είναι, λοιπόν, μια συμβολική τελετουργία. Τηρουμένων των αναλογιών, όπως η βασιλική πομπή με την οποία ξεκινά πάντα η κοινοβουλευτική περίοδος στη βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων. Εδώ και κάμποσους αιώνες, ουδείς μπορεί να φαντασθεί τον μονάρχη να μπουκάρει στο βουλευτήριο για να συλλάβει εκείνους που δεν γουστάρει, όπως έκανε ο Κάρολος Α’ τον 17ο αιώνα. Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά επαναλαμβάνεται το ίδιο: ο μονάρχης περιμένει έξω από τις κλειστές πόρτες του βουλευτηρίου, ο τελετάρχης χτυπάει τρεις φορές, του ανοίγουν με την τρίτη και ακολουθούν τα γνωστά. Ετσι περίπου είναι και με την αφισοκόλληση. Κάποτε ήταν μια επίδειξη της πολιτικής δύναμης ενός κόμματος, της διείσδυσής του στην κοινωνία· σήμερα είναι περιττή εντελώς ρύπανση, που γίνεται για συμβολικούς λόγους.

Η μοναδική πρακτική χρησιμότητα της αφισορύπανσης που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ λόγω του συνεδρίου του, που ξεκίνησε χθες, ήταν η αρνητική δημοσιότητα. Θα μου πείτε, μα πώς μπορεί να είναι πλεονέκτημα η αρνητική δημοσιότητα; Οταν δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξει θετική δημοσιότητα, βεβαίως είναι! Διότι στα ουσιώδη, αυτά που θα έπρεπε να απασχολούν κατά προτεραιότητα το συνέδριο, κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν περιμένει τίποτε. Το ζητούμενο για τον ΣΥΡΙΖΑ, αφότου έχασε την κυβέρνηση, ήταν να επεξεργασθεί και να αφομοιώσει τις συνέπειες της ιστορικής kolotoumba (ο όρος είναι διεθνής, δεν κλίνεται) του 2015· δηλαδή, να βρει το σημείο ισορροπίας ανάμεσα στο κυβερνητικό παρελθόν του και την πολιτική ιδεολογία του, ανάμεσα στην πράξη και στις ιδέες.

Πιστεύει κανείς ότι η διαδικασία που περιγράφω παραπάνω, μια διαδικασία μακρά και επίπονη, που δεν έγινε επί τρία χρόνια, θα συντελεσθεί ως εκ θαύματος μέσα σε τρεις ημέρες στο συνέδριο; Αν συμβεί αυτό, μια και θα βρίσκονται στο Φάληρο και ο καιρός είναι ανοιξιάτικος, ας βγει ο Αλέξης να περπατήσει κιόλας πάνω στη θάλασσα. Κι επειδή θα είναι και κάμποσοι οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι (ή μήπως «συντρόφοι»;), ας μη σπεύσουν να παραγγείλουν πολλά! Πέντε σουβλάκια και δυο κοκα-κόλες φτάνουν. Ο Τσίπρας θα τα πολλαπλασιάσει και θα τους θρέψει όλους.

Να, λοιπόν, γιατί δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το συνέδριο για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Συνεδριάζουν με σκοπό την ανατροπή του Μητσοτάκη, όταν οι ίδιοι δεν έχουν καν κοιτάξει το δικό τους πρόβλημα. Η προτεραιότητά τους, με άλλα λόγια, είναι πώς θα δημιουργήσουν συνθήκες για να βρεθούν ξανά στην εξουσία, όχι πώς θα κυβερνήσουν αν τους δοθεί η ευκαιρία. Αδιόρθωτοι…

ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΩΣ

Οσο χαζοβιόλικο είναι να ζητάς «ειρήνη» από τους Ουκρανούς, επειδή «μόνο μία θέση υπάρχει, η θέση με τον άνθρωπο», άλλο τόσο χαζοβιόλικο είναι να παίρνεις ίσες αποστάσεις στον κοινοβουλευτικό καβγά μεταξύ Πολάκη και Φωτεινής Αραμπατζή, επειδή με τις φωνές τους «ρίχνουν το επίπεδο». Τι μου λέτε, καλέ; Δηλαδή, να καταπιεί η Αραμπατζή την άδικη κατασυκοφάντησή της επί τέσσερα χρόνια από τον Πολάκη, για να μη χαλάσει η ωραία ατμόσφαιρα; Καταλαβαίνω ότι ήταν ενοχλητικό να την ακούς, η φωνή της γρατζούνιζε την ακοή, ήταν ανυπόφορη. Τι να έκανε όμως η γυναίκα, αφού υπερασπιζόταν την εντιμότητά της από τη χυδαία γλώσσα και τις ανυπόστατες καταγγελίες που διακινεί ο Πολάκης εις βάρος της, καλυπτόμενος από την ασυλία του; Ομολογώ ότι, μέχρι προχθές, η Φωτεινή Αραμπατζή μου ήταν αδιάφορη, ως μία ακόμη παραλλαγή της ξανθιάς νεοδημοκράτισσας από τη Βόρειο Ελλάδα. Αφού κατάφερε, όμως, να βάλει στη θέση του τον Πολάκη, της βγάζω το καπέλο. (Κυριολεκτικώς, διότι φορώ καπέλο…)

ΜΑ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ;

Με αφορμή το νέο ολίσθημα του Γιώργου Κύρτσου, στον κατήφορό του προς τον ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί επισημαίνουν ότι ο διαγραφείς από τη ΝΔ ευρωβουλευτής είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ας είναι. Και τι πειράζει, όταν ο ίδιος ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο καλύτερος συνεργάτης της κυβέρνησης; Υπάρχει η διαφορά, βέβαια, ότι ο Κύρτσος το επιδιώκει και το μεθοδεύει, ενώ στον Αλέξη του βγαίνει κατά λάθος. Ωστόσο και έτσι ακόμη, δεν παύει να είναι μια μορφή εξισορρόπησης…