Στους πολέμους υπάρχουν νικητές

Οι συζητήσεις κατά την προχθεσινή επίσκεψη του αυστριακού καγκελαρίου Νεμάχερ στη Μόσχα χαρακτηρίστηκαν, από τον ίδιο, ως «μη φιλικές». Και ασφαλώς δεν απέδωσαν. Είναι απορίας άξιον τι περίμενε όταν αποφάσιζε να πάει στο Κρεμλίνο. Να πείσει τους Ρώσους; Να τους συγκινήσει; Ή μήπως φαντάστηκε ότι θα μπορούσε να τους τρομάξει; Πάντως επιστράτευσε και ένα παλιό κλισέ: είπε ότι προσπάθησε να εξηγήσει στον Πούτιν ότι «στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι». Μακάρι να ίσχυε. Γιατί έτσι, τελικά, δεν θα υπήρχαν πόλεμοι. Ομως δεν ισχύει. Κάθε άλλο μάλιστα. Και το να μιλάει κανείς με αυτή τη γλώσσα σε αυτούς τους ανθρώπους είναι σχεδόν παιδαριώδες. Ιδίως όταν προσθέτει ως επιχείρημα ότι «θα χάσουν ηθικά αυτόν τον πόλεμο». Ουσιαστικά, τους λέει πως στο πεδίο θα τον κερδίσουν. Αλλά γι’ αυτό πήγε στη Μόσχα; Εκτός κι αν πήγε ελπίζοντας στο βάθος να διασώσει την ενεργειακή αγορά της Ρωσίας.

Οι μέθοδοι του ρωσικού στρατού προσαρμόζονται διαρκώς στη συγκλονιστική αντίσταση των Ουκρανών, η οποία έκανε τα ρωσικά σχέδια πολύ πιο δύσκολα απ’ ό,τι τα περίμεναν εκείνοι που σχεδίασαν την επίθεση. Αλλά δεν τα ματαίωσε. Κάθε μέρα που περνάει, η βιαιότητα των Ρώσων γίνεται όλο και πιο απάνθρωπη. Σταδιακά, από τους λίγους νεκρούς των πρώτων ημερών του πολέμου, όταν οι Ρώσοι πίστευαν ότι θα νικήσουν εύκολα, περάσαμε στην πιο άγρια μορφή καθολικού πολέμου με θύματα όλο και πιο πολλούς αμάχους. Καταστρέφουν πλέον αδιάκριτα τα πάντα, δίνοντας μάλιστα έμφαση ακόμα και στα νοσοκομεία της Ουκρανίας. Προφανώς θέλουν να τσακίσουν το ηθικό της αντίστασης, κάτι που ακόμα δεν έχουν πετύχει. Ισοπεδώνουν ολόκληρες πόλεις, χτυπούν ακόμα και εκείνους που προσπαθούν να φύγουν για να γίνουν πρόσφυγες, ενώ εκείνοι που ήδη είναι πλησιάζουν τα πέντε εκατομμύρια. Δεν σταματούν μπροστά σε τίποτα. Και ακόμα και την ώρα που συγκεντρώνονται στη νέα τους επίθεση στα ανατολικά, εξακολουθούν και στέλνουν μηνύματα απειλής για ολόκληρη την Ουκρανία.

Σε μια δημοκρατία ένας τέτοιος πόλεμος θα ήταν σχεδόν αδύνατον να ξεκινήσει. Αλλά, ακόμα και αν είχε, θα κινδύνευε να καταρρεύσει πλέον εσωτερικά η κυβέρνηση που τον προκάλεσε ύστερα από κτηνωδίες όπως αυτές. Ομως στη Ρωσία, που δεν υπήρξε δημοκρατία σχεδόν ούτε μία μέρα της ιστορίας της, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Και ο κίνδυνος για αυτούς που έφεραν τον πόλεμο (και δεν είναι μόνον ο Πούτιν, αλλά ένα ολόκληρο καθεστώς) είναι ο αντίστροφος: αν χάσουν, ίσως χαθούν κι εκείνοι. Αυτό και μόνον είναι αρκετό να εξηγήσει τη συνεχή αγριότητα των επιθέσεων.

Η Ρωσία δεν πρόκειται να δεχθεί μία ήττα. Και, δυστυχώς, διαθέτει τα όπλα να το πετύχει. Αν οι αποτυχίες που είχε γύρω από το Κίεβο συνεχίσουν και στα ανατολικά και διαμορφωθεί η εντύπωση ότι οι Ουκρανοί θα μπορούσαν τελικά να νικήσουν, οι Ρώσοι ασφαλώς δεν πρόκειται να διστάσουν να προχωρήσουν σε μεγάλης κλίμακας επιθέσεις μαζικής εξόντωσης. Αυτό πιστοποιεί και η ανάθεση της αρχηγίας του πολέμου στον στρατηγό «χασάπη της Συρίας» Αλεξάντερ Ντόβρκιγκοβ που το πρώτο δείγμα γραφής του ήταν η επίθεση στους αμάχους στον σιδηροδρομικό σταθμό. Και αυτός θα είναι ο τρόπος που θα συνεχίσουν. Αλλωστε ήδη κατέχουν σημαντικό κομμάτι της τεράστιας αυτής χώρας, κάτι που λέει ότι δυστυχώς δεν έχουν αποτύχει όσο θέλει κανείς να ελπίζει. Και, ασφαλώς, δεν θα κάνουν πίσω.