Εργα και ημέρες του αληθινού Φόρεστ Γκαμπ

Στις 15 Σεπτεμβρίου 2016, ο Ρομπ Πόουπ, ένας βρετανός κτηνίατρος από το Λίβερπουλ, μπήκε σε ένα παλιό κουρείο στο Μόμπαϊλ της Αλαμπάμα. «Πώς να τα πάρουμε;» ρώτησε ο κουρέας. Εκείνος έβγαλε μια φωτογραφία του Τομ Χανκς ως Φόρεστ Γκαμπ. Χρόνια σχεδίαζε αυτή τη στιγμή. Είχε από καιρό σιχαθεί τη δουλειά του και ήθελε διακαώς να δραπετεύσει. Ωσπου το έκανε. Μαζί με τη σύντροφό του τη Ναντίν έφυγαν προς τη Δύση. Στον νου του ήρθε η μητέρα του: «Κάνε στη ζωή σου ένα πράγμα που θα κάνει τη διαφορά», του έλεγε στηρίζοντας πάντοτε το πάθος του γιου της που από παιδί λάτρευε το τρέξιμο. Λίγο αργότερα, ο Πόουπ βγήκε στον δρόμο, φρεσκοκουρεμένος και ντυμένος Φόρεστ Γκαμπ, με υφασμάτινο παντελόνι, καρό πουκάμισο, κόκκινο καπέλο και ένα ζευγάρι λευκά Nike Cortez. Κι όπως εκείνος άρχισε να τρέχει· δεν σταμάτησε μέχρι που διέσχισε την Αμερική σχεδόν πέντε φορές.

Σίγουρα θα έχετε δει την ταινία του Ρόμπερτ Ζεμέκις που κέρδισε έξι Οσκαρ το 1994. Αν όχι, δείτε την. Σε μία από τις πιο εμβληματικές σεκάνς της, ο αξιαγάπητος ήρωας που υποδύεται ο Τομ Χανκς κάθεται στη βεράντα του σπιτιού του και χωρίς ιδιαίτερο λόγο αποφασίζει «να πάει για ένα τρεξιματάκι». Φτάνει στο τέλος του δρόμου, μετά στο τέλος της πόλης, μετά στο τέλος της Αλαμπάμα και μετά στον ωκεανό. «Αφού έφτασα ως εδώ», αφηγείται, «είπα να συνεχίσω». Κάνει μεταβολή και αρχίζει να τρέχει μέχρι που φτάνει στον άλλο ωκεανό. Και συνεχίζει. Αφήνει ένα επικό μούσι. Τον κυνηγούν οι δημοσιογράφοι και μια ομάδα ακολούθων. Τρέχει επί 3 χρόνια, 2 μήνες και 14 ημέρες διασχίζοντας υπέροχα τοπία μέχρι που αποφασίζει να σταματήσει και να πάει σπίτι του.

Οταν ο Πόουπ είδε την ταινία σκέφτηκε αμέσως: «Αραγε μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο;». Υπήρξαν κατά το παρελθόν πολλοί άνθρωποι που διέσχισαν την Αμερική από ακτή σε ακτή. Οι πρώτες καταγραμμένες είναι οι νορβηγίδες μετανάστριες Χέλγκα κα Κλάρα Εστμπι, το 1896. Το ρεκόρ το έχει ο Πιτ Κόστελνικ που έκανε την απόσταση των 5.000 χλμ. σε 42 μέρες, 6 ώρες και 30 λεπτά – έτρεχε περίπου 120 χλμ. την ημέρα. Στις ΗΠΑ υπάρχει πλέον ολόκληρη κοινότητα δρομέων που επιχειρούν να κάνουν τέτοια ταξίδια. Ο Πόουπ μελέτησε πολύ τις διαδρομές. Καθόλου περιέργως, όπως λέει στον Γουίλ Κόλντελ της εφημερίδας Guardian, βρήκε στο Ιντερνετ πολλές προτάσεις για τη διαδρομή που υποτίθεται πως ακολούθησε ο φανταστικός πρωταγωνιστής της ταινίας διασχίζοντας τις ΗΠΑ όχι μία, αλλά πέντε φορές, περίπου 25.000 χλμ. Θα το έκανε. Και θα το έκανε συγκεντρώνοντας χρήματα για φιλανθρωπικό σκοπό, τιμώντας τα λόγια της μητέρας του.

Ο Πόουπ δεν ήταν ένας τυχαίος δρομέας αναψυχής. Εχει μαραθώνιο κάτω από δυόμισι ώρες. Ομως αυτή η πρόκληση θα ήταν άλλου είδους. «Το καλύτερο στους υπερμαραθωνίους είναι ότι δεν βιάζεσαι. Μπορείς να φας. Μπορείς να σταματήσεις. Κανείς δεν σε ρωτάει ποιο είναι το ατομικό σου ρεκόρ». Παρ’ όλα αυτά, για εκείνον το να τρέξει απόσταση πέραν του μαραθωνίου θα ήταν ένα βήμα στο άγνωστο. Ξεκίνησε το μεγάλο πείραμα από το Μόμπαϊλ της Αλαμπάμα, στα 38 του. Για τους επόμενους 18 μήνες έτρεχε – έκανε μόνο ένα διάλειμμα για να επιστρέψει στη Βρετανία και να ανανεώσει τη βίζα του. Το μισό από αυτό το διάστημα στον δρόμο τον ακολουθούσε με ένα αυτοκινούμενο η σύντροφός του Ναντίν. Δεν είχε μεγάλους χορηγούς και ο προϋπολογισμός του ήταν περιορισμένος. «Αλλοι κάνουν τέτοιες διαδρομές με οδηγό, φυσικοθεραπευτή, διατροφολόγο, τα πάντα», λέει. «Η Ναντίν ήταν για μένα όλα αυτά. Και ψυχοθεραπεύτρια επίσης».

Κάθε μέρα έτρεχε 65 χλμ. Το πρωί ξυπνούσε, έτρωγε χυλό από βρώμη με σιρόπι σφενδάμου και σέικ πρωτεΐνης. Ξεκινούσε. Για δεκατιανό έτρωγε ντόνατς και έπινε ένα Dr Pepper (το αγαπημένο αναψυκτικό του Γκαμπ). Επειτα ξανά τρέξιμο. Το μεσημεριανό, κάθε μέρα, λέει, ήταν σαλάτα με ζαμπόν και αμερικάνικα σάντουιτς – δεν τα βαρέθηκε ποτέ. Απογευματινό κολατσιό με ντόνατς. Στη συνέχεια, ένα τεράστιο δείπνο με πουρέ πατάτας και μπουρίτο. Αυτά όταν ήταν εκεί η Ναντίν. Τις μέρες που έτρεχε μόνος, έσπρωχνε ένα ειδικό καρότσι με τα απαραίτητα εφόδια και ζούσε με μπέργκερ, πατατάκια και σοκολάτες.

Ο Πόουπ είδε τα αστέρια στον ουρανό της ερήμου, έτρεξε στην εμβληματική Highway 61, βγήκε σώος από τις συναντήσεις του μια άλκη και με μια… αρκούδα, γλίτωσε στο τσακ από άπειρες νταλίκες. «Τρέξε, Φόρεστ, τρέξε» του φώναζαν παιδιά στη διαδρομή. Μια φορά, στο Τέξας, χρειάστηκε επειγόντως να χρησιμοποιήσει τουαλέτα. Χτύπησε την πόρτα ενός σπιτιού σε ένα βαμβακοχώραφο. Ο άνδρας που του άνοιξε τον κοίταξε σαν να έβλεπε φάντασμα. Αφού τελείωσε από το μπάνιο, τον κάλεσε να καθίσει: «Εμμμ, χθες βράδυ, που λες, είδα στην τηλεόραση μια ταινία, το “Φόρεστ Γκαμπ”. Το ξέρεις;». «Ναι», απάντησε γελώντας ο Πόουπ. «Καλούτσικα». Αφού του εξήγησε, ο άνδρας έδειξε φανερά ανακουφισμένος: «Τα παιδιά μου θέλουν να με πάνε σε γηροκομείο. Ετσι και τους έλεγα ότι ήρθε ο Φόρεστ Γκαμπ να χέσει σπίτι μου, θα με έκλειναν στάνταρ σε τρελοκομείο!».

Οπως ο Γκαμπ, ο Πόουπ βίωσε επίσης πώς ήταν να περιπλανιέσαι στην Αμερική όταν η Ιστορία έδειχνε την άσχημη πλευρά της. Ξεκίνησε να τρέχει εν μέσω της πόλωσης για τις προεδρικές εκλογές του 2016. Ολοκλήρωσε το πρώτο σκέλος ακριβώς τη στιγμή που ο Τραμπ ανακηρύχθηκε νικητής. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ο Πόουπ βρέθηκε να μιλάει με ανθρώπους και από τις δύο πλευρές – συχνά φίλους μεταξύ τους. Σε ένα βενζινάδικο στην Καλιφόρνια, τον ρώτησαν τι πιστεύει για τον Τραμπ. «Είναι… ενδιαφέρον τύπος», απάντησε διπλωματικά. «Είναι φοβερός!», απάντησε ένας από την παρέα. «Είναι ένας ηλίθιος!», απάντησε ένας άλλος. Ο Πόουπ ένιωσε ότι η Αμερική γλιστρούσε προς την άβυσσο, αλλά βρήκε ελπίδα σε αυτές τις αλληλεπιδράσεις, σε στιγμές που οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να συζητούν μεταξύ τους. Οπως πολλοί ταξιδιώτες, βρήκε επίσης ελπίδα στην καλοσύνη όσων έκανε φίλους στη διαδρομή.

Καθώς πλησίαζε στο τέλος της τρίτης διάσχισης της Αμερικής, του δόθηκε κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό από το φαγητό ή την πολιτική να σκεφτεί. Η Ναντίν ήταν έγκυος! Τους πρώτους μήνες έμεινε μαζί του στον δρόμο, αλλά όταν ήρθε η ώρα ο Πόουπ να κάνει μεταβολή και να τρέξει το τέταρτο κομμάτι, επέστρεψε στη Βρετανία. Η νοοτροπία του άρχισε να αλλάζει. Σταμάτησε να αισθάνεται «αλεξίσφαιρος». «Αρχισα να φοβάμαι να τρέχω τη νύχτα», λέει στην Guardian. «Ακουσα για έναν δρομέα που είχε σχεδόν σκοτωθεί από αμάξι στο Οχάιο. Κάποτε πίστευα ότι δεν θα συνέβαινε σε μένα κάτι. Τώρα σκεφτόμουν: “Κι αν μου συμβεί;”».

Καθώς η εγκυμοσύνη της Ναντίν προχωρούσε, ο Πόουπ έτρεχε σε άγονες περιοχές – στο Ουαϊόμινγκ, τη Νεμπράσκα, το Κάνσας. Ηταν στην ερημιά, μόνος με τις σκέψεις του. Ο τερματισμός ήταν κοντά, αλλά η Ναντίν θα ήταν πολλών μηνών έγκυος για να είναι παρούσα. Ηταν άφραγκος και ένιωθε τσακισμένος στην κούραση. «Αλλά μόνο όταν επέστρεψα στην Αλαμπάμα συνειδητοποίησα ότι το πρόβλημα δεν ήταν σωματικό», λέει ο Πόουπ. «Ηθελα απλώς να ζήσω μια κανονική ζωή». Ετρεχε ήδη το πέμπτο σκέλος, αλλά η τελική ευθεία θα έπρεπε να περιμένει. Τον Απρίλιο του 2018, επέστρεψε στη Βρετανία έξι μέρες πριν γεννηθεί το μωράκι. Αλλά σιγά μην καθόταν ήσυχος: στη συνέχεια έτρεξε τους μαραθωνίους του Μάντσεστερ, του Μπράιτον και του Λονδίνου σε τρία συνεχόμενα Σαββατοκύριακα. Ολους σε χρόνο κάτω από τρεις ώρες. Στο Λονδίνο έσπασε το ρεκόρ για τον ταχύτερο χρόνο που έτρεξε κάποιος ντυμένος ως κινηματογραφικός ήρωας (μαντέψτε ποιον διάλεξε). Και μετά, χωρίς καν να ξεκουραστεί πήρε την οικογένειά του και πέταξε πίσω στο Λας Βέγκας. «Ποιος είναι ο σκοπός της επίσκεψής σας;», τον ρώτησε ο υπάλληλος στο αεροδρόμιο. «Να τρέξω. Να τερματίσω».

Μερικές ημέρες αργότερα, στις 29 Απριλίου 2018, το έκανε. Στην Κοιλάδα των Μνημείων, στο Κολοράντο, ο Πόουπ έφτασε ακριβώς στο σημείο του δρόμου όπου ο Γκαμπ στην ταινία είπε: «Είμαι λίγο κουρασμένος, νομίζω ότι θα γυρίσω σπίτι». Ομως προηγουμένως, γονάτισε και έκανε πρόταση γάμου στη Ναντίν. Είχε τρέξει 25.140 χλμ. σε 422 ημέρες, λιώνοντας 33 ζευγάρια παπούτσια.

Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε το βιβλίο με την εμπειρία του. Τέσσερα χρόνια μετά, ο Πόουπ εξακολουθεί να μιλάει γι’ αυτήν με τον ενθουσιασμό του δρομέα που νιώθει «φτιαγμένος» από τις ενδορφίνες. Η πατρότητα τον εμπόδισε να ξενερώσει τα χρόνια μετά το τέλος της περιπέτειάς του. Οπως λέει, τώρα ζει μια «ακόμη πιο φοβερή» από την προηγούμενη. Τρέχει ακόμα πολύ και η ενσάρκωση του ήρωα τον έχει κάνει σελέμπριτι. Χαμογελά και φτιάχνει τη μέρα των άλλων ανθρώπων. Και παρόλο που παίρνει στα σοβαρά το τρέξιμο, όπως και ο Φόρεστ Γκαμπ, δεν το πολυσκέφτεται. Οταν τον ρωτάς «Για ποιον λόγο να βγει κάποιος να τρέξει;», απαντά αφοπλιστικα:  «Μα, επειδή το θέλει».