Ειρήνη γιε γιε γιε

Για να πω την αμαρτία μου, εγώ συναυλίες ειρήνης δεν ήθελα. Κάθε είδους συναυλίες. Και αυτή τη γιαλαντζί που διοργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ και την άλλη που για την τιμή των όπλων πασχίζουν ο Νίκος Πορτοκάλογλου με τον Διονύση Σαββόπουλο και συνεργαζόμενα σωματεία. Στα «συνεργαζόμενα», εκεί κυρίως εδράζεται η ένστασή μου. Θα το πήγαινα μάλιστα στα άκρα και θα έλεγα ότι φτάνει πια, αρκετά φορτώσαμε τη μουσική με ιδιότητες και ευθύνες που δεν της αναλογούν. Δεν είναι δουλειά της να πυροδοτεί γεγονότα εκτός κι αν αυτά πυροδοτηθούν αυτόματα, ανεξαρτήτως προθέσεων και δελτίων Τύπου. Ο Μπομπ Ντίλαν, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Βέρντι ακόμα, θα ήταν σε θέση να μας πουν δυο λογάκια επ’ αυτού αλλά δεν μας κάνουν τη χάρη. Οποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Επιπροσθέτως, δεν είναι δυνατόν η μουσική να γίνεται η «Δούλα Τέχνη» για το λανσάρισμα αγνώστων και το επαναλανσάρισμα ξεχασμένων, με παλιές ή εν αναμονή «επιτυχίες». Μέχρι να χορδίσει ο ένας, να χορδίσει κι ο άλλος, εν τω μεταξύ ο πόλεμος πάει, τελείωσε. Ναι τελείωσε! Τι με κοιτάτε έτσι; Από την ώρα που γνωστοποιήθηκε το ήδη γνωστό φονικό της Πάτρας, τα πρωτοσέλιδα σίγησαν, τα ηλεκτρονικά μέσα απέσυραν το ενδιαφέρον τους για την εισβολή και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μαίνεται ένας άλλος πόλεμος, ο πόλεμος του ιδιαζόντως ειδεχθούς.

Ώσπου να επαναπροσδιοριστεί το «παιδί» ως αυταξία και φιλοσοφικό ον, έχουμε πολλούς παγκόσμιους πολέμους να περάσουμε. Λένε πως τούτος εδώ είναι ο Γ’ αλλά κι αυτό το αμφισβητώ. Θα εκπλαγούμε αν πιάσουμε το μέτρημα από την πρώτη φορά που η Ευρώπη αρδεύτηκε με αίμα από σπαθιά, κοντάρια και κερατούκληδες πολιορκητικούς μηχανισμούς. Διότι για να χαρακτηριστεί κάτι παγκόσμιο πρέπει να έχει λάβει χώρα στην Ευρώπη, κι αυτό το spot δεν είναι ένα ακόμη σημείο στον χάρτη, αλλά αξιακός και πνευματικός οδοδείκτης. Αντε, πάω τώρα για τη δική μου, την κατά μόνας συναυλία. Από τη μέρα που ξεκίνησε η εισβολή ακούω σε λούπα τη «Μαύρη θάλασσα» του Σαββόπουλου κι από την Τετάρτη που αποκαλύφθηκε η παιδοκτονία, έχω ξεκινήσει τις διαδικασίες να αλλάξω το όνομά μου. Οχι το επώνυμο. Το μικρό.