Αλλαξε η αντίληψή μας για τον χρόνο;

Αν κάτι μάθαμε από την πρωτόγνωρη πανδημική κρίση, αυτό ήταν το πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος. Ωστόσο, οι ειδικοί στο πεδίο της νευροβιολογίας και της χρονικής επεξεργασίας ισχυρίζονται, πως είναι πολύ πιθανό, κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών και υπό τη σκιά της πανδημίας, η αντίληψη των ανθρώπων γύρω από τον χρόνο να «διαστρεβλώθηκε». Ενας από τους βασικούς λόγους ενδεχομένως να είναι το γεγονός, ότι περιορίστηκαν οι προσλαμβάνουσες και οι αναμνήσεις, που θα μπορούσε να δημιουργήσει ένας άνθρωπος μέσα από την επαφή του με τον υπόλοιπο κόσμο (π.χ. ταξίδια, εκδηλώσεις). Παράλληλα, μία ακόμη αιτία «σύγχυσης» γύρω από την έννοια του χρόνου θα μπορούσε να αποδοθεί στον «αιφνίδιο» χαρακτήρα των συμπεριφορικών αλλαγών, που οι άνθρωποι κλήθηκαν να αφομοιώσουν μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα για λόγους υγειονομικής προστασίας, με αποτέλεσμα την αξιοποίηση αρκετών γνωστικών πόρων. Είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε, ότι η αίσθηση του χρόνου εκτιμάται πως επηρεάζεται όχι μόνο από τα προσωπικά μας χαρακτηριστικά, αλλά και από το επίπεδο των αλλαγών που ο κάθε άνθρωπος βιώνει στη ζωή του. Ετσι, φαίνεται πως όσοι είχαν μειωμένες προσλαμβάνουσες αυτό το διάστημα ενδεχομένως να ένιωσαν ένα «πάγωμα» του χρόνου, ενώ όσοι βίωσαν μεγαλύτερες μεταβάσεις στη ζωή τους να αισθάνθηκαν μία «επιτάχυνσή» του. Σε κάθε περίπτωση, η πανδημία φαίνεται πως στάθηκε η αφορμή, ώστε αρκετοί άνθρωποι να συνειδητοποιήσουν, ότι ο τρόπος που δαπανούν τον χρόνο τους επηρεάζει την ευρύτερη αίσθηση που έχουν για τη ζωή τους.

Για όσους από εμάς ανήκουμε στο πεδίο της πολιτικής, είναι βέβαιο πως ήρθαμε αντιμέτωποι με την ανάγκη λήψης σημαντικών αποφάσεων κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς, πρωτόγνωρες συνθήκες, ενώ παράλληλα, ως πολίτες έπρεπε να διαχειριστούμε την καθημερινή και ανθρώπινη διάσταση της πανδημίας σε επίπεδο προσωπικής και οικογενειακής ζωής. Αυτό, αν μη τι άλλο, κατέστησε τη συγκεκριμένη περίοδο ιδιαίτερα απαιτητική. Σε αυτά τα δύο χρόνια, ελήφθησαν αποφάσεις και διενεργήθηκαν διαπραγματεύσεις, με στόχο όχι μόνο την επιτυχή διαχείριση της κρίσης, αλλά και τη δημιουργία ενός πλαισίου ανάπτυξης και ανθεκτικότητας για τη χώρα μας. Οι εξ αποστάσεως και οι διά ζώσης συναντήσεις ήταν πολλαπλές, ο χρόνος αρκετές φορές περιορισμένος, αλλά πάντοτε ως προτεραιότητα παρέμενε και θα παραμένει η διασφάλιση της υγείας και της ασφάλειας όλων ανεξαιρέτως των πολιτών.

Επομένως, η δική μου εκτίμηση γύρω από την έννοια του χρόνου και της πανδημίας είναι ότι ο καθένας μας έδωσε τον δικό του προσωπικό αγώνα μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια και ότι αυτό μας βοήθησε να αποκτήσουμε ακόμα βαθύτερη γνώση του εαυτού και του κόσμου μας. Οι εμπειρίες και τα βιώματα αυτά θα πρέπει να λειτουργήσουν ως κεκτημένα και να αξιοποιηθούν ως διδάγματα για ένα καλύτερο μέλλον, χωρίς να παραμένουμε «παγωμένοι» στον χρόνο πριν από την πανδημία.

Ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος είναι ευρωβουλευτής της ΝΔ, ψυχίατρος, MD, MSc