«F@ck» και τον διάλογο;

Δεν θέλω να μπω στα χωράφια του Γιάννη Ζουμπουλάκη, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το «F@ck this job» αποτέλεσε το «κλου» του 24ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Για το επίκαιρο, σκληρό πολιτικό του μήνυμα.

Πρόκειται για το πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ της (πρώην δημοσιογράφου και νυν σκηνοθέτιδας) Βέρας Κρισέφτσκαγια -που ζει πλέον στο Λονδίνο – για το ανεξάρτητο ρώσικο τηλεοπτικό κανάλι «Dozhd» της Νατάσας Σιντέεβα. Δείτε το οπωσδήποτε, αν και όταν βγει στις αίθουσες.

Αλλοι, όχι εγώ, θα μιλήσουν για την κινηματογραφική του αρτιότητα και τα συναφή. Ούτε έχω πρόθεση σήμερα, να αρχίσουμε αναλύσεις, για κάποια – λίγα είναι αλήθεια – ερωτήματά μου.

Τη σαββατιάτικη προβολή του στο (ασφυκτικά γεμάτο) «Ολύμπιον» ακολούθησε ανοιχτή συζήτηση η οποία χρωματίστηκε από τον έντονο διχασμό του κοινού. Κοινού που σε μεγάλο ποσοστό ήταν έλληνες και ξένοι σχετικοί με το Φεστιβάλ καθώς και πάρα πολλοί εμπλεκόμενοι με τα μέσα ενημέρωσης. Σημειώστε ότι οι 4 από τις 5 πρώτες ερωτήσεις, υποβλήθηκαν από θεατές/δημοσιογράφους.

Σε μία συζήτηση όμως για την ελευθερία της έκφρασης, συνάδουν οι αποδοκιμασίες; Ακόμη και οι ύβρεις; Ποιος/α έχει το αλάθητο ώστε μία ερώτηση (έστω άτοπη ή άκαιρη…) να χαρακτηρίζεται προπαγάνδα; Αρκεί να μην είναι σχόλιο ή τοποθέτηση. Είναι δυνατόν να εμποδίζεται ο διάλογος, εάν δεν συμφωνούμε; Αλίμονο.