Ομελέτα Φαμπερζέ

Από προχθές που ακούστηκε, μαζέψαμε όλα τα βιβλία ρώσικης λογοτεχνίας που είχαμε στο σπίτι, τα σωριάσαμε στη μέση του σαλονιού κι ανάψαμε μ’ αυτά μια ωραία φωτιά. Ο,τι στάχτη απομείνει έχουμε σκοπό να τη σνιφάρουμε. Για να μην πάει χαμένη η κουφιοκέφαλη προπαγάνδα ότι «μας απαγορεύουν τώρα και τον Τσαϊκόφσκι». Ασχετο: ο Τσαϊκόφσκι διαβάζεται ή χορεύεται; Εγώ πάντως θα συνεχίσω να τον ακούω και να στέλνω στους φίλους μου τη «Συμφωνία Νο. 6 σε Σι Ελάσσονα» με link μέσω social media, τα οποία ειρήσθω εν παρόδω, μόλις κλείδωσε ο Πούτιν για τους ρώσους πολίτες, μην τυχόν και πάρει τίποτα τ’ αφτί τους απ’ όσα κάνει αυτές τις μέρες στην Ουκρανία και ταραχτούν. Κάποιος να μας δουλεύει. Αυτό δεν ήταν πάντοτε το ζητούμενο; Να αισθάνεσαι Ρομανόφ και να κλωσάς αυγά Φαμπερζέ στην τοποθεσία Σούρμενα.

Ενα άλλο πράγμα που παρατηρώ τελευταία, είναι η σεμνοτυφία της γλώσσας. Σε ορισμένα ΜΜΕ ανθεί και θάλλει ένα νεόκοπος  γλωσσικός πουριτανισμός – πουτινισμός που αποφεύγει σαν τον διάολο τη λέξη «εισβολή», την κάνει delete και την αντικαθιστά με τον «πόλεμο», τις «εχθροπραξίες», το «συμβάν», το «περιστατικό», την «πράξη», σαν δικηγοράκος παλιάς κοπής που θέλει αλλά δυσκολεύεται να πει στο Σεβαστόν Δικαστήριον ότι πρόκειται περί διακορεύσεως. Αλλα χρόνια, άλλα λόγια. Ας μιλήσουμε λοιπόν με όσα μας έχουν απομείνει, κι ας πούμε ότι ο ρώσικος λαός ξεπαγιάζει, μετράει και το ψίχουλο, δεν έχει δικαίωμα στη γνώμη και στην πληροφορία, φυλακίζεται, εξαφανίζεται και βλέπει καθημερινά την αγοραστική του δύναμη να εκμηδενίζεται. Αυτός είναι ο ρώσικος λαός. Δεν είναι η Αννα Νετρέμπκο που από τότε που τακίμιασε με τον Πούτιν και πάτησε το παχουλό της ποδαράκι σε δυτικές λυρικές σκηνές πήρε το βάρος της σε Λουί Βουιτόν και Μπούλγκαρι. Kαι τώρα; Ποια θα παίξει στη Σκάλα του Μιλάνου την Adriana Lecouvreur; Εγώ θα σας την παίξω, που πήγα και αγάπησα τον Μαουρίτσιο της Σαξονίας αλλά η ανταγωνίστριά μου μού έστειλε την Καθαρά Δευτέρα ένα ματσάκι δηλητηριασμένες βιολέτες και πάπαλα. Brava! Brava!