«Στα δύσκολα επικαλούμαστε τις ανώτερες δυνάμεις μέσα μας και έξω μας»

Ως Ιορδάνης, μεταμορφώνεται σε έναν άνθρωπο της βιοπάλης με ντόμπρο χαρακτήρα που δεν διστάζει να πει ποτέ τη γνώμη του. Ο πόνος του ξεριζωμού δεν είναι προσωρινός και μολονότι τον λυγίζει μέσα του, τον κάνει να ορθώνεται ξανά για να διεκδικήσει το δίκιο του. Γιατί θέλει να βρει μια νέα γη που να την αγαπήσει όσο εκείνη που τον ανέθρεψε. Από την ίδια γη, την οποία επισκέφθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, εμπνέεται στον ρόλο του και ο Δημήτρης Ημελλος, συμμετέχοντας στη νέα σειρά του Mega «Αγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό». Ο έμπειρος ηθοποιός συμμετέχει στην ιστορική-βιογραφική παραγωγή που ακολουθεί την ιστορία της ζωής του Αγίου Παϊσίου, από τη γέννησή του μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να μονάσει. Ο Δημήτρης Ημελλος μιλάει στα «Πρόσωπα».

Πείτε μας λίγα λόγια για τον ρόλο σας.

Εγώ είμαι στην αρχή, στα πρώτα επεισόδια. Είμαι το αντίπαλον δέος του προέδρου του χωριού. Ο οδηγός του προέδρου είναι η πίστη και η υπομονή, ενώ εγώ είμαι ο Ιορδάνης που είναι πιο πραγματιστής κι αυτός που πιστεύει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Θεωρεί ότι πρέπει να φροντίσουν, να έχουν εγγυήσεις για το πού θα πάνε οι πρόσφυγες και ότι δεν πρέπει να είναι όλα στον αέρα. Θεωρεί ότι καλή είναι η πίστη, αλλά χρειάζεται και η πραγματικότητα. Είναι πιο πραγματιστής και εκεί βρίσκεται η σύγκρουση με τον πρόεδρο. Κάποια στιγμή βαρέθηκε να περιμένει και να πηγαίνει από χωριό σε χωριό, βρήκε μια δουλειά κάπου και πήρε την ομάδα του κι έφυγε, αποσπάστηκαν από το υπόλοιπο χωριό. Τους χάνουμε λοιπόν από τα επεισόδια και συνεχίζουμε την πορεία με την ιστορία του Παϊσίου και της βιογραφίας του.

Μια θρησκευτική σειρά, τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει;

Εχει και θρησκευτικό και ιστορικό. Μιλάει για μια εποχή και στον ξεριζωμό των Ελλήνων της Καππαδοκίας. Που άφησαν σπίτια, περιουσίες, οικογένειες, μια ζωή, και ξαφνικά έπρεπε να φύγουν να έρθουν στη μητέρα πατρίδα, την Ελλάδα. Αλλά ήταν ξένοι εδώ όπως ήταν και εκεί. Η πίστη και η ανθρωπιά είναι το πρώτο καύσιμο που χρειάζεται σε μια τέτοια περιπέτεια του ανθρώπου. Ο άνθρωπος στα δύσκολα επικαλείται τις ανώτερες δυνάμεις μέσα του αλλά και έξω του. Και με την έννοια αυτή είναι μια θρησκευτική ιστορία. Της πίστης, του ανθρώπου και της ελπίδας για υπέρβαση αυτών των ανυπέρβλητων προβλημάτων φαινομενικά. Εκεί γεννιέται νομίζω και η ιστορία της πίστης.

Εσείς με την πίστη πώς τα πάτε;

Αν δεν πίστευα, δεν θα έκανα τη δουλειά αυτή που ξεκίνησε και γεννήθηκε από θρησκευτικές τελετές. Είναι μια αλληγορία. Και η αλληγορία είναι για να ανοίξει τη φαντασία και το πνεύμα του ανθρώπου, χωρίς το οποίο είναι στεγνός και μικρός. Ο άνθρωπος έχει το καλό και το κακό μέσα του, το φθαρτό που είναι το σώμα του και το αθάνατο που είναι η ψυχή του. Είναι ένα κράμα τέτοιων αντίθετων πραγμάτων, με τα οποία προσπαθεί, συγκρουόμενο το ένα με το άλλο, να βρει την ισορροπία του.

Φέτος βλέπουμε πολλούς θεατρικούς ηθοποιούς να συμμετέχουν σε τηλεοπτικές παραγωγές. Πώς το δικαιολογείτε εσείς αυτό;

Νομίζω ότι η πανδημία έπαιξε έναν τεράστιο ρόλο σε αυτό. Το θέατρο επλήγη πάρα πολύ ισχυρά αυτό το διάστημα. Ο θεατρικός ηθοποιός, όταν ήταν εκτός, κάτι έπρεπε να κάνει. Παράλληλα, η τηλεόραση και τα κανάλια απέκτησαν ένα κοινό, το οποίο δεν το είχαν πιο πριν, όταν κλείστηκαν οι άνθρωποι στα σπίτια τους από την καραντίνα. Οπότε οι απαιτήσεις του κοινού έγιναν λίγο διαφορετικές από εκείνες του κοινού που έβλεπε ούτως ή άλλως τηλεόραση. Το Μέσο έπρεπε να ανταποκριθεί στη ζήτηση. Αφού ήξερε ότι αυτός ο κόσμος δεν θα πηγαίνει θέατρο, κατάλαβε ότι πρέπει να φέρει τους θεατρικούς ηθοποιούς στο πλατό, στα γυρίσματα. Από την άλλη μεριά, είναι και μια γενικότερη στροφή τα τελευταία χρόνια, ξεκινώντας από το εξωτερικό όπου γεννήθηκαν ιντερνετικά κανάλια και έφτιαξαν σειρές με πολύ γνωστούς ηθοποιούς που δεν έκαναν τηλεόραση. Δοκιμάζει ίσως η τηλεόραση να εξελιχθεί ως Μέσο και να βρει ένα πιο καλλιτεχνικό έρεισμα από ένα σκέτα και αμυδρά εμπορικό, χωρίς να σημαίνει ότι δεν χρειάζεται και αυτό, γιατί σε αυτό στηρίζεται. Αλλά να βρει έναν συνδυασμό πραγμάτων και να γίνει κατά κάποιον τρόπο πιο κοινωνική. Να είναι όλων των γούστων και όχι μόνο κάποιων.

Και βλέπουμε πλέον ερμηνείες που στο παρελθόν έλειπαν από την τηλεόραση.

Και είναι φυσικό. Δεν το λέω ως προς τις ερμηνείες αλλά ως προς τον τρόπο δουλειάς. Η τηλεόραση είναι ένα Μέσο όπου οι συντελεστές δεν έχουν τις συνθήκες του θεάτρου. Δεν υπάρχει πρόβα σχεδόν καθόλου, επαφίεται στο αίσθημα του ηθοποιού εκείνη την ώρα και οι ταχύτητες είναι άλλες. Ο ηθοποιός που έχει δουλέψει στο θέατρο χρόνια ξέρει και τι σημαίνει πρόβα, τι σημαίνει προετοιμασία του εαυτού σου για αυτό το πράγμα και κατά κάποιον τρόπο βάζει ο ίδιος από τη φύση του και από αυτό που έχει συνηθίσει. Δεν είναι θέμα καλύτερου επαγγελματία, είναι ότι έχει συνηθίσει να βάζει αλλού τον πήχη σε σχέση με τον εαυτό του. Ολα είναι θέμα συνήθειας άλλωστε. Αμα συνηθίσεις σε ένα φαγητό άσχημο, αυτό θα σου αρέσει. Εχει συνηθίσει ο θεατρικός ηθοποιός να μη στέκεται στα λόγια, στα λόγια και το ύφος, αλλά να ψάχνει κάτι άλλο μέσα του και να το βρει. Οταν το έχει συνηθίσει αυτό, την ώρα που είναι στο γύρισμα, αντλεί από υλικά που έχει αποκτήσει από το θέατρο και τα ενσωματώνει στο συγκεκριμένο πράγμα που κάνει, όση απόσταση και αν φαίνεται ότι έχουν. Νομίζω λοιπόν ότι έχει να κάνει με τον τρόπο που συνηθίζουμε στα πράγματα και όχι με τις ικανότητες των ανθρώπων.

Εσείς φέτος στο θέατρο συνεχίζετε με τον «Κοτζάμπαση του Καστρόπυργου», στο Θέατρο Πορεία όμως.

Η πρώτη σεζόν παίχτηκε πέρυσι στο Εθνικό Θέατρο online αλλά δεν ήθελε να συνεχίσουμε για δεύτερη, προφανώς λόγω των γεγονότων που συνέβησαν. Δεν ήθελε να υπάρχουν συνέχειες παραγωγών που είχαν γίνει τότε, άλλαξαν και διευθυντή, τα πλήρωσε αυτά το Εθνικό. Κατά κάποιον τρόπο όμως το χρεώθηκαν και παραστάσεις οι οποίες δεν έφταιγαν σε τίποτα. Ο Δημήτρης Τάρλοου που έκανε τη σκηνοθεσία φιλοτιμήθηκε να μην πετάξει στον δρόμο τους ηθοποιούς που τους είχε υποσχεθεί δεύτερη χρονιά, και τους πήγε πλέον στο θέατρό του, αν και ήμασταν πολυμελής θίασος και δυσβάσταχτος οικονομικά για ένα ιδιωτικό θέατρο (14 ηθοποιοί και 4 μουσικοί). Μια και ήταν μια παραγωγή για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση, σκέφτηκε, αφού δεν ζήσαμε την επέτειο λόγω του κορωνοϊού, να κρατήσουμε την παράσταση και φέτος, για να παρατείνουμε για έναν ακόμα χρόνο το ’21. Ετσι αποφασίστηκε να το κάνουμε και είμαστε και πολύ χαρούμενοι γιατί το δέχτηκε και ο κόσμος και είναι παρήγορο ότι παρά τις συνθήκες έρχεται στο θέατρο.

Είναι φέτος διαφορετικό το αίσθημα που η παράσταση δεν παίζεται online αλλά έχετε κόσμο στην πλατεία;

Είναι τρομερό. Δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα με το live streaming. Νομίζεις ότι κάνεις μια πρόβα σκέτη, χωρίς αυτό το πάρε-δώσε με τον κόσμο, που αυτό όμως είναι η δουλειά μας. Μάλλον πέρυσι κάναμε τηλεόραση στο θέατρο και τώρα φέραμε το θέατρο στην τηλεόραση.