«Χειμέρια {LF}τα πράγματα»

Από ‘δώ το φέρνω, από ‘κεί το πάω, όλο μπροστά μου βγαίνει. Εγώ ήξερα ότι όταν έχεις μια κυβέρνηση, την όποια κυβέρνηση, προς αυτή θα πρέπει να στρέφεις τα πυρά σου. Και αυτό προσπαθώ να κάνω. Ε, δεν τα καταφέρνω. Εκεί που πάω ν’ ανοίξω το στόμα μου να πω για τις παλινωδίες, τα λάθη, τους ασυγχώρητους αυτοσχεδιασμούς σε βασικά και φλέγοντα θέματα, τσουπ, να σου και πετιέται ένα άρθρο του κυρίου Καρτερού και με κάνει αγνώριστο. Δεν με αναγνωρίζω. Τα χάνω. Αποσυντονίζομαι κι αρχίζω πάλι να κάνω αυτό που απεχθάνομαι. Να ασχολούμαι με αυτό το υβρίδιο που λέγεται αξιωματική αντιπολίτευση και κατά κόσμον ΣΥΡΙΖΑ.

Συγγνώμη, είναι πολιτική στάση αυτό που αποτυπώνεται στην παρακάτω φράση – απεύθυνση προς τον Πρωθυπουργό της χώρας; «Μητσοτάκη, GFY. Ξέρεις εσύ, λόγω Κολάμπια. Και σύντροφοι και φίλοι προδότες, τιμή μας και καμάρι μας. Οταν κάτι τέτοιοι μας χαρακτηρίζουν όπως μας χαρακτηρίζουν, είναι παράσημο. Αϊ σιχτίρ πια!».

Εκανα κάποια ώρα για να συνειδητοποιήσω και να αποκρυπτογραφήσω το αρκτικόλεξο, δεν μου πήγαινε το μυαλό (κακώς βέβαια) ότι θα εννοούσε Go Fuck Yourself. Λέω μήπως είναι τρολ; Κι όμως, δεν ήταν καθόλου τρολ. Ηταν η σκληρή πραγματικότητα. Και για να μην έχω κι άλλους ενδοιασμούς ήρθε και το συνώνυμό του στην τουρκική, το «άι σιχτίρ», και το εμπεδώσαμε το μήνυμα.

Καλά, δεν σχολιάζω το «Κολάμπια» γιατί πρέπει να κατέβω πολλά πατώματα κι έχω και τον μηνίσκο.

Αυτά, στην «Αυγή». Στο ακριβώς απέναντι μετερίζι, στην «Εφημερίδα των Συντακτών», έπαιζε κάτι πιο ρεαλιστικό, πιο ρηξικέλευθο. Ενας δικηγόρος ζητούσε μετ’ επιτάσεως «την κατάργηση και απαγόρευση κάθε είδους εκλογικής δημοσκόπησης, εδώ και τώρα». Δεν έχω τι να απαντήσω. Μία ερώτηση θα ήθελα μόνο να τολμήσω. Αν, ο μη γένοιτο και κούφια η ώρα που τ’ ακούει, έφερναν οι δημοσκοπήσεις πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ και με μεγάλη διαφορά, θα συνεχιζόταν η απαγόρευση ή θα ίσχυε μόνο για αλλού και κάποτε;

Υστερα απ’ αυτό το διπλό χτύπημα της μοίρας, είπα, για να ξεφύγω λίγο από τα τρεχάμενα, να ανοίξω για πολλοστή φορά τον Προυστ, τον «Ανακτημένο χρόνο». Και πού έπεσα ο δόλιος; Στη νύχτα που οι Γερμανοί βομβαρδίζουν το Παρίσι. Ε, πολύ θέλει το μυαλό να πάει στην Ουκρανία; Να με πιάσει μια ταραχή, λέω θες να γίνει κάνας Τρίτος στα καλά καθούμενα; Το ‘κλεισα μάνι μάνι κι έσβησα το φως. Παρ’ όλα αυτά, κράτησα μια φράση που με γλύκανε: «…η Σελήνη λεπτή και αμφίκυρτη σαν παλαιό ενετικό φλουρί… έμοιαζε να έχει σημαδέψει τον ουρανό του Παρισιού με το ανατολίτικο έμβλημα της ημισελήνου».

Αυτή η εικόνα με πήρε από το χέρι, με οδήγησε απαλά στον ύπνο και μ’ έβαλε σ’ ένα τέτοιο όνειρο, μα τέτοιο όνειρο… Ημουνα, λέει, πάνω σ’ ένα γαλάζιο άλογο με λευκά φτερά και πέρναγα πάνω από την παιδική μου ηλικία στη Σαλαμίνα. Εβλεπα τον μικρό μου εαυτό καθισμένο κάτω από τη φοινικιά, δάγκωνα μια φέτα ψωμί με βούτυρο και μέλι, μέσα από το σπίτι η μητέρα μου τραγουδούσε «Το φεγγάρι είναι κόκκινο, το φεγγάρι είναι γαλάζιο» κι εγώ ήμουνα τόσο ευτυχισμένος που ούτε μου πέρναγε από το μυαλό ότι κάποτε θα ξυπνούσα.