Εποποιία

Δεν ξέρω αν τον υπουργό τον έφαγε η «εποποιία». Δεν ξέρω καν αν το είπε ειρωνικά ή σοβαρά.

Αλλά αν κάθε φορά που όποιος υπουργός άκουγε τις σαχλαμάρες ενός δημάρχου έπρεπε να φύγει από την κυβέρνηση, τότε η Ελλάδα θα έπασχε προ πολλού από έλλειψη υπουργών.

Ακόμη κι αν (όπως στην προκειμένη περίπτωση) η σαχλαμάρα του δημάρχου χτυπούσε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου.

Επί της ουσίας είναι ακόμη χειρότερα. Αλλά για τον δήμαρχο.

Ο νυν δήμαρχος Σπάρτης και κάποτε υφυπουργός Οικονομικών του Κώστα Καραμανλή καυχήθηκε ότι η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές του 2007 επειδή ο ίδιος έφερε «λεφτά σε τσάντες» και τα μοίρασε στους ψηφοφόρους. Συνιστούσε μάλιστα να ακολουθηθεί και τώρα η ίδια μέθοδος.

Φυσικά τα πράγματα δεν έγιναν έτσι.

Οντως η κυβέρνηση Καραμανλή μοίρασε αποζημιώσεις στους πυρόπληκτους κυρίως της Ηλείας, αλλά στις εκλογές ψήφισε ολόκληρη η Ελλάδα και όχι μόνο η Ηλεία.

Ουδέποτε άλλωστε τέθηκε θέμα να πέσει η ΝΔ 15% λόγω των πυρκαγιών, όπως είπε ο δήμαρχος. Για την ακρίβεια, ουδέποτε έχασε το καθαρό προβάδισμα στις προεκλογικές δημοσκοπήσεις…

Δεν ξέρω λοιπόν αν ο τότε υφυπουργός και νυν δήμαρχος θεωρεί ότι μετείχε σε μια εποποιία αλλά πάντως η εποποιία του σίγουρα δεν αφορούσε το αποτέλεσμα των εκλογών.

Ακόμη χειρότερα ηχούσαν στα αφτιά τα χαχανητά των μετεχόντων στη σύσκεψη που επιδοκίμαζαν τον πονηρό καυχησιάρη δήμαρχο και μάλλον κόστισαν στον υπουργό το υπουργείο του. Με νεκρούς δεν κάνεις πλάκα.

Δεν χρειάζεται να προσθέσω πολλά. Το περιστατικό είναι εύγλωττο από μόνο του και χωρίς εξηγήσεις.

Εχω όμως μια σκέψη. Οτι δυο κακές κυβερνήσεις (όπως ήταν η κυβέρνηση Καραμανλή και στη συνέχεια η κυβέρνηση Παπανδρέου) προσπαθούν ακόμη και σήμερα να εξωραΐσουν συνεχώς τη διαχείρισή τους.

Ανθρώπινο, δεν λέω. Εδώ έχουμε τον Κοτζιά που κάθε τρεις και λίγο αυτοσυγχαίρεται για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αλλά και ταυτοχρόνως κουραστικό.

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση είχαμε και κάτι χειρότερο. Τον κυνισμό της αφήγησης. Από τη μια πλευρά οι φωτιές και οι νεκροί. Από την άλλη οι μάγκες με τις σακούλες.

Και ο υπουργός; Βρέθηκε τη λάθος στιγμή στο λάθος ακροατήριο να ακούει τον λάθος ομιλητή.

Ενδεχομένως θα μπορούσε να αντιδράσει σε μια αφήγηση ταπεινωτική ακόμη και για την κυβέρνηση στο όνομα της οποίας μιλούσε ο δήμαρχος.

Αλλά η ιστορία δεν γράφεται με «θα» και «εάν». Κατά προτίμηση δεν γράφεται ούτε με τέτοιες «εποποιίες».