Σιωπή

Τώρα σιωπή…

Το Σαββατοκύριακο θα ερχόταν από τη Θεσσαλονίκη.

Θα τελείωνε με τα μαθημάτα που είχε να δώσει και θα ερχόταν σπίτι.

Θα του μαγείρευε το αγαπημένο του φαγητό.

Θα γκρίνιαζε γιατί έχει αδυνατίσει… γιατί δεν ντύνεται ζεστά… γιατί δεν κάθεται πέντε λεπτά να τον δει παραπάνω. Αμέσως να ξεπορτίσει με την παρέα του!

«Κάτσε ρε παιδάκι μου να σε δω, να τα πούμε λίγο!».

Τώρα… σιωπή!

Από δω και μπρος, δεν θ’ ακούσει ξανά τη φωνή του.

«Μάνα! Ηρθα!».

«Μάνα! αφήνω τα ρούχα για πλύσιμο και θα βγω».

«Αμάν ρε μάνα, είσαι υπερβολική!».

Πόσο απέχει η τρέλα από την υπερβολή;

Μια φράση δρόμο.

Μια φράση που έγδαραν τις σάρκες της και της τη φύτεψαν.

«Μη με χτυπάτε άλλο, σας παρακαλώ».

Εχει τη φωνή του παιδιού της μέσα στο μυαλό της.

«Μη με χτυπάτε άλλο, σας παρακαλώ».

Το παιδί της έφυγε, με τον πιο ειδεχθή, άνανδρο, σκαιό τρόπο.

Το παιδί της, υπέφερε πριν φύγει.

Το παιδί της, πόνεσε πριν φύγει.

Εφυγε ενώ τον βασάνιζαν.

Το βλαστάρι της, το φως το ματιών της, η χαρά της, έφυγε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα… Για το τίποτα.

Για το απόλυτο τίποτα.

Γιατί τον άφησε μακριά της;

Γιατί; Γιατί; ΓΙΑΤΙ;

Πλέον, δεν είναι άνθρωπος.

Είναι ένα ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ! Ενα απόκοσμο ουρλιαχτό, που ξεπήδησε από το μίσος, την κατάντια του ανθρώπινου είδους.

Οχι, δεν είναι άνθρωποι αυτοί.

Δεν μπορεί να είναι άνθρωποι.

Είναι κατακάθια της κοινωνίας.

Είναι μιάσματα που πρέπει να εξαφανιστούν από προσώπου γης.

Ηλιος να μην τους δει.

Κρυβόμασταν πίσω από την ψευδαίσθηση πως αυτά τα τέρατα ζουν σε ένα άλλο, δικό τους, σύμπαν.

Οχι, δεν είναι έτσι.

Ζουν στον δικό μας κόσμο και μπήκαν στα σπίτια μας.

Σκοτώνουν τα παιδιά μας.

Κρυβόμασταν πίσω από το δάχτυλό μας πιστεύοντας πως είναι ένας κόσμος που δεν μας αφορά.

Καρικατούρες ανθρώπων που ξοδεύουν το οξυγόνο.

Λερώνουν τη γη.

Εχω πολύ θυμό και πόνο μέσα μου.

Αυτός ο εφιάλτης πρέπει να σταματήσει… χθες.

Η πόλη μας, η κοινωνία μας, μετά από αυτόν τον φόνο γύρισε αιώνες πίσω.

Αυτές οι φωλιές, που εκτρέφουν το μίσος πρέπει να ισοπεδωθούν.

Αυτή η «κουλτούρα» της βίας είναι απότοκος της εν γένει αποτυχίας όλων μας.

Των συμβιβασμών που κάνουμε για να μη χαλάσουμε τη ζαχαρένια μας.

Αυτά τα τέρατα δεν ανήκουν πουθενά.

Δεν πρέπει να ανήκουν πουθενά.

Ούτε σε ομάδες, ούτε σε συλλόγους, ούτε σε συνδέσμους. ΠΟΥΘΕΝΑ!

Δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχή.

Ξεράστε τους! Απομονώστε τους!

Δεν είναι κάποιοι περαστικοί. Δεν είναι ανώνυμοι, ούτε γνωστοί άγνωστοι. Δεν βρέθηκαν τυχαία στους δρόμους.

Είναι δολοφόνοι που βγαίνουν να σκοτώσουν.

Καμία ανοχή.

Ούτε από την Πολιτεία, ούτε από την Αστυνομία ούτε από την κοινωνία.

Τώρα!

Σήμερα μια μάνα πέταξε μια χούφτα χώμα πάνω στο φέρετρο του παιδιού της.

Το βράδυ, θα πάρει τα ρούχα του για να μυρίσει τη μυρωδιά του.

Σήμερα γκρεμίστηκε ο κόσμος όλος.

Εμεινε μόνο μία φράση.

«Μη με χτυπάτε άλλο, σας παρακαλώ».

Η Βούλα Πατουλίδου είναι αντιπεριφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, χρυσή ολυμπιονίκης