Η σιωπή των αμνών

Το πιο δυσάρεστο με τα φαινόμενα βίας στα πανεπιστήμια είναι η σιωπή – των θυμάτων της βίας, του κράτους, των πανεπιστημιακών θεσμών, της ίδιας της κοινωνίας. Μια εκκωφαντική σιωπή επικρατεί κάθε φορά που οι θύτες επικαλούνται την Αριστερά ή τον αναρχισμό, πολιτικούς χώρους οι οποίοι θεωρούνται a priori άμεμπτοι και η βία τους πάντα δικαιολογημένη. Είναι η σιωπή των αμνών.

Αν όμως περιμένει κάποιος από άτομα του κεντροδεξιού χώρου να καταδικάσουν συμβάντα βίας, τα άτομα του πιο υγιούς αριστερού ή και αναρχικού χώρου τι στάση θα κρατήσουν επ’ αυτών; Θα συνεχίσουν να τα ανέχονται επειδή προκαλούνται από ιδεολογικά συγγενείς τους;

Η επίθεση εναντίον φοιτητών στο πανεπιστήμιο και η ανάκριση για τα πολιτικά τους «πιστεύω» εκφράζουν τη δικαιοσύνη και την ισότητα, για τις οποίες υποτίθεται ότι παλεύουν; Είναι αποδεκτή η βία των αναρχικών σε σχέση με ανάλογης κλίμακας βία ακροδεξιών; Τι είδους ελευθερία του λόγου είναι αυτή που φιμώνει διά της βίας τον αντίλογο;

Η καταδίκη των ακραίων που εκμεταλλεύονται το πανεπιστήμιο και των πρακτικών τους θα μπορούσαν να είναι μια εξυγίανση του χώρου μέσα στον οποίο δραστηριοποιούμαστε, σπουδάζουμε, μαθαίνουμε και αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο αύριο.