Auto Dominatrix

Κι ενώ η επικαιρότητα δεν παύει να μας εφοδιάζει με πλείστες όσες αγριότητες, το σώμα της κόκκινης Φεράρι, εξακολουθεί εν τούτοις να ξεγυμνώνεται – όρτσα, τούμπα και πλαγίως – σε σάιτς και τηλεοπτικά δελτία παιδεύοντας κατά βάρβαρο τρόπο την οικογένεια του νεκρού. Στα μάτια μου αυτή η πρωτοφανής ψηλάφηση μιας (σχεδόν) τέλειας μηχανής δεν είναι τίποτα λιγότερο από σκέτη λαγνεία. Λαγνεία για κάτι ποθητό πλην ανυπότακτο που διόλου τυχαία καταχωρίζεται στο θηλυκό, έστω κι αν είναι συντρίμμια, έστω κι αν τα συντρίμμια της περιέχουν έναν νεκρό. Ισως αυτό το τελευταίο να είναι κι ο λόγος για όλα αυτά – θα μπορούσα να πω – αλλά δεν το λέω. Η γυναικάρα με τα κόκκινα, η υπερμηχανή, η αραβική φοράδα που για να καθυποτάξεις τα σαδομαζοχιστικά της ένστικτα πρέπει να είσαι μεγάλος μάγκας αλλιώς πάπαλα. Ετσι ηδονοβλεπτικά μού φαίνεται ότι ξεκοκάλισε η κοινή γνώμη το τραγικό δυστύχημα των προηγουμένων ημερών. Ισως αυτό να είναι ένα ακόμα κλειδί για την αύξηση των γυναικοκτονιών – θα μπορούσανα το παρατραβήξω – αλλά δεν το παρατραβάω. Ας αρχίσει κανένας άλλος, ειδικότερος εμού. Τι τον κρατάει;

Από το άροτρο ίσα με την κόκκινη Φεράρι, οι μηχανές ασκούσαν πάντα γοητεία στους ανθρώπους και τους προξενούσαν ποικίλα συναισθήματα. Μάλιστα, συναισθήματα. Δεν είναι τυχαίο που μιλάμε για «φιατάκι» ή για «σκαραβαίο» ή για «κατσαριδάκι», ή για «καρούλι», ενώ για την Dominatrix από τη Μόντενα κάνουμε χιλιάδες τεχνικοσεξουαλικές παρατηρήσεις, έστω κι αν έχει προηγηθεί το θανατερό της αγκάλιασμα με έναν νέο άνθρωπο. Η μηχανή κερδάει σε ενδιαφέρον. Ούτε κι αυτό είναι πρωτοφανές. Σε εποχές που η τεχνολογία αποτελούσε ακόμη νεωτερισμό, ο μοντέρνος άνθρωπος είχε δίκιο βουνό να τη λατρέψει και να της προσδώσει ιδιότητες με τον τρόπο που ορισμένες φυλές λατρεύουν ένα τοτέμ από ξύλο το οποίο κάτω από άλλες συνθήκες θα χρησίμευε απλώς για καυσόξυλο. Ο Ρολάν Μπαρτ πρόσθεσε κι ελόγου του μια Μυθολογία πάνω στη μυθολογία της εκκολαπτόμενης επιστήμης της «Επιθυμίας» που δεν είναι άλλη από τη Διαφήμιση. Κατά το ευφορικό έτος 1957 δεν ήταν διόλου εκκεντρικό να παρομοιάσεις ένα νέο μοντέλο αυτοκινήτου με γοτθικό ναό ούτε να ρισκάρεις παραναγνώσεις για τη Citroën DS π.χ.,  μεταφράζοντας το σειριακό της χαρακτηριστικό (D.S.) σε déesse, που στα γαλλικά πάει να πει «Θεά». Από το 1957 ως το 1983, τότε που ο Τζον Κάρπεντερ γύρισε το θρυλικό θρίλερ «Κριστίν», πόσα χρόνια είναι; Ούτε λίγα αλλά ούτε και πολλά για να μπουν τα ίδια πράγματα σε άλλη βάση. Οπου μια σακαράκα, ένα ρημαδιασμένο σαράβαλο τύπου Plymouth, επισκευάζεται από έναν μανιώδη πιτσιρικά, ονομάζεται Κριστίν και αποκτά ανθρωποβόρο όρεξη, τρώγοντας όποιον έκρινε ότι αποτελεί απειλή για το αφεντικό του. Μια τέτοια θέλω.