Ο Ορχις ο Γραπτός υπερισχύει{CR}

Το φυτό Ορχις ο Γραπτός είναι εκείνο από το οποίο φτιάχνεται το σαλέπι – αν αγοράσεις ένα κουτί με φακελάκια σαλεπιού, το γράφει στο κάτω μέρος. Εχει σχέση συγγένειας με την Ορχιδέα που είναι καλλωπιστικό και που στα χρόνια μας δεν έχασε ακόμα εντελώς την αίγλη της. Ο Γραπτός είναι το λεγόμενο «σερνικοβότανο», δηλαδή φυτικό Βιάγκρα και έχει αρκετούς λαγνοβαρείς οπαδούς. Αν και γενικώς τα βότανα και τα γαϊδουράγκαθα είναι η σταθερή εμμονή αρκετών sui generis που αρνούνται την Ιατρική και δεν αποδέχονται ούτε μια λέξη από το έργο του Ιπποκράτη. Συνήθως ροβολούνε στις πλαγιές μαζεύοντας μολόχες και τσουκνίδες, δεν κάνουν εμβόλια, οπότε, κάποιοι εξ αυτών λένε πρόωρα και αδίκως το ποίημα, αυτοφυτευόμενοι.

Διότι αυτοί ξέρουν καλύτερα απ’ τους επιστήμονες και από τους γιατρούς. Τα ξέρουνε όλα εκ γενετής. Λένε τη λέξη «φύση» και εκστασιάζονται. Χωρίς να έχουνε γνώση βλέπουνε ένα οποιοδήποτε βότανο και νιώθουνε δέος – και όχι μόνο βότανα, αλλά και κλαδιά της ελιάς που θεραπεύουν τον καρκίνο, κάτουρο ρινόκερου, τσίρλα από σκορπιό της Κούβας, νερά του Καματερού και ιδρώτα από τη μασχάλη του Πολάκη. Αυτές είναι οι σούπερ θεραπείες για εκείνους. Αυτές προτιμούν. Μεταμοντέρνα πράματα. Αυθεντικά.

Οι περισσότεροι από τους ΨΕΚ έχουνε μανία με τα βότανα και τους καρπούς. Και αρκετοί με κάποιας μορφής ελαφρολαϊκή γιόγκα, τις πολεμικές τέχνες, την εμμονική γυμναστική, κι άλλες δραστηριότητες που εκτρέφουν υπερδιογκωμένα εγώ, μυς, παλαβή υπερ-αυτοπεποίθηση, ή θρησκευτικές αυταπάτες άτρωτου μεγαλείου. Ωραίο, γερό σαλτάρισμα. Ξέρω κάποιους που όλη μέρα τρώνε σκόρδα διά πάσαν νόσον – η αλήθεια είναι ότι άμα καταπίνεις συνέχεια σκόρδο δεν σε πλησιάζει κανείς λόγω αντιτουριστικής μπόχας, οπότε δύσκολα θα κολλήσεις Κόβιτ, αν και στο τέλος μπορεί να πας από σκορδοκαΐλα. Να εκραγείς, να σκάσεις.

Είπε κάποιος «σκόρδο» και άντε γιούργια όλοι στα σκόρδα. Ο άλλος λέει: «Τρώε κρεμμύδια και μη φοβάσαι τίποτα». Κι όποιος είναι επιρρεπής στα ζώδια και στις δοξασίες και το άκουσε ορμάει στα κρεμμύδια. Το ίδιο θα έκανε αν κάποιος άλλος έδινε το σύνθημα «γαϊδουράγκαθο», ή «λεκιθίνη». Κάποτε όλοι καταβρόχθιζαν λεκιθίνη, επί χρόνια, μέχρι που βγήκε κάποιο Ινστιτούτο υγείας και είπε πως η λεκιθίνη είναι καρκινογόνα. Τώρα προτιμούμε το ιπποφαές, αποφεύγουμε τη γλουτένη που την τρώγαμε ορεξάτοι τόσα χρόνια, ανακαλύψαμε το μύρτιλο και ξαφνικά το επί αιώνες περιφρονημένο βατόμουρο έγινε πρώτη φίρμα. Το ραδίκι πουλιέται συσκευασμένο σε νάιλον και μας βλέπω σε λίγο να αμολιόμαστε στις πλαγιές κρατώντας σουγιαδάκια και να μαζεύουμε κι εμείς εμβριθώς αντίδια και Ορχεις Γραπτούς, ή ακόμα και προφορικούς.

Αυτά έχει η θυμόσοφη αντίληψη της ζωής. Φάε λάδι κι έλα βράδυ. Φάε πρόπολη κι έλα να παίξουμε μονόπολη. Η νέα ψύχωση με την υγεία (παραλλαγή ναρκισσιστικού χειρόφρενου) έχει κατακλύσει το σύμπαν. Και βέβαια κυριαρχεί το αβάσταχτο κλισέ περί φυσικότητας, σε αντίθεση με το τεχνητό, το βιομηχανικό, το πεποιημένο. Πουλάει το βιολογικό, το γνήσιο – και ποιος ξέρει τι είναι βιολογικό; Ποιος το εγκρίνει και ποιος μας εγγυάται ότι η αλανιάρα τσιπούρα που αλητεύει ανεξέλεγκτη στα πέλαγα δεν έχει καταπιεί βαρέα μέταλλα από διερχόμενο σκυλοπνίχτη, ενώ η ιχθυοτροφείου ενδεχομένως να είναι πιο υγιεινή, ως πιο σεμνή, με αρχές, και από σπίτι;

Ακόμα και προ Κόβιτ θυμάμαι αυτή τη μανία διαφόρων με τα «αυθεντικά» βοτάνια. Να παίρνουνε τα ανάπλαγα, χωρίς να έχουνε ιδέα από βοτανολογία, που είναι κι αυτή μια αυστηρή επιστήμη κι όχι κάτι σαν εδαφόβια αστρολογία με ωροσκόπους και ουροσκόπους, και να μαζεύουνε διάφορα χωρίς να ξέρουν – όπως εκείνα τα μοσχάρια που, αντί για πλευρώτους, έφαγαν βιολογικά amanita muscaria, παραισθησιογόνα μανιτάρια, ενθεογόνα, και είδανε τον Χριστό φαντάρο εν μέσω των πλατάνων. Πάθανε ξαφνικά αυτό που λέμε «πλατανικός έρωτας».

Γενικώς έχει πέσει πολλή προπαγάνδα, πολλή ψύχωση με τα υπερ-υγιεινά και τις θερμίδες. Σε σημείο που αναρωτιέμαι:  άραγε έφαγες σήμερα αρκετό κουρκουμά; Ηπιες βιταμίνη D-3 fix drops, ή ξεχάστηκες; Πήρες τη δέουσα ποσότητα βιταμίνης C; Μήπως παρέλειψες να φας γκαρμπολάχανο; Μήπως τα αιμοπετάλιά σου είναι σήμερα χίλια λιγότερα, οπότε κινδυνεύεις από αιμορροΐδες; Ηπιες τριάμισι μπουκάλια νερό Βίκος, ή θα πάθεις καμιά αφυδάτωση; Αλλά, επιπλέον και το χειρότερο: τώρα που μας κόψανε και το τσιγάρο, αν σαλτάρεις γενικώς, ποιος θα πάρει την ευθύνη; Και ποια θα είναι η θεραπεία; Μάγισσες, φέρτε βότανα, φέρτε μου Μανδραγόρα που έχει μυστικά και δώρα, όπως έψελνε ο Νίκος Παπάζογλου;

Υγειοφρένεια. Και βοτανολαγνεία. Η άλλη κυρία μάς ήρθε απ’ την Ιγγλιτέρα, αυτοχρίσθηκε υπουργός Υγείας και κονομούσε πουλώντας στο μαγαζί της χορταρικά απ’ τα ρουμάνια και τις πλαγιές: ρίγανη, θυμάρι και βαμβακόπιτα στα κορόιδα που δεν ήθελαν να κάνουν εμβόλιο, ή ράπιντ τεστ. Τους έπειθε πως βοσκώντας πρασινάδα θα γλιτώσουνε απ’ τον Γκέιτς και από το τσιπ, θα σωθούνε, παρά την παγκόσμια συνωμοσία εις βάρος τους.

Στα όρη βγαίνει η κάπαρη που είναι γλυκιά σαν ζάχαρη. Στα όρη πάει κι η τρέλα, αλλά όχι μόνον – τελευταίως αστικοποιήθηκε κι αυτή. (Δεν βλέπεις τι γίνεται κάθε μέρα;). Αλλά, τουλάχιστον η επιστροφή στα βότανα έχει κι ένα καλό: διαβάζω ότι ο Ορχις ο Γραπτός, το κοινό, περιφρονημένο σαλέπι άρχισε να κατακτάει το Παρίσι, όπου πουλιέται σε πιο αστική συσκευασία – δυστυχώς δεν ζει ο Μποντλέρ να το εκτιμήσει, όπως έκανε με το αψέντι. Θα ακολουθήσει μάλλον και η διεθνοποίηση του πατσά, ιδίως αν διαφημιστεί πως είναι από ζώο βιολογικής καλλιέργειας και ελεύθερης βοσκής. Το να φτιάχνεις, δε, μεταμοντέρνο πατσά με (βιολογικό) μπούκοβο θα είναι το τοπ έδεσμα στις εκπομπές μαγειρικής παγκοσμίως. Εξάλλου το μπούκοβο καταπολεμάει τον Κόβιτ, όπως πιστεύει κι η θεία μου. (Αν προσθέσεις και λίγο κουρκουμά.)