Η πανδημία είναι εδώ

Μόνο τυφλοί δεν το έβλεπαν ότι έτσι όπως εξελισσόταν το πράγμα με τη διαχείριση της πανδημίας δεν θα αργούσε η στιγμή που τα κρούσματα της ασθένειας θα χτύπαγαν κόκκινο. Και σήμερα όποιος νομίζει ότι το πράγμα θα παραμείνει εκεί που έφτασε χθες, κι αυτός τυφλός είναι. Ή υποδύεται τον τυφλό, γωνία Σταδίου και Αιόλου, κάτω από τον «Λαμπρόπουλο», τον «βοηθήστε τον αόμματο». Στις 30.000 θα φτάσουν τα κρούσματα ημερησίως, και έπειτα από αυτές τις… έξυπνες κινήσεις που έγιναν τις προηγούμενες ημέρες κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το ποιο τελικά θα είναι το ταβάνι. Δεν υπάρχει στιγμή της ημέρας που να μην ακούς ότι κόλλησε κάποιος γνωστός, φίλος, συγγενής, φίλος φίλου, γνωστός γνωστού και πάει λέγοντας. Η πανδημία είναι εδώ, δείχνει τα απαίσια δόντια της, και τόσο σκληρά πια, που τα περσινά να μοιάζουν με παιδικό παραμύθι, που είχε έναν δράκο, ο οποίος πέταγε πού και πού φωτιές από τα ρουθούνια. Το μόνο ευτύχημα, έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ και που ακούω από τους φίλους γύρω μου, είναι πως αυτή η φάση της πανδημίας έχει μικρότερο χρόνο εξέλιξης και, αν είσαι και εμβολιασμένος, μικρές πιθανότητες να νοσηλευτείς. Κατά τα λοιπά, έχει διαλυθεί το σύμπαν…

Ευθύνες
Η ευθύνη φυσικά είναι της κυβέρνησης. Μην παραπονιέται ο Κυριάκος για τις κριτικές που δέχεται. Και για τις επιθέσεις από την αντιπολίτευση. Είναι κανόνας: για ό,τι συμβαίνει στη χώρα, πάντα την ευθύνη την έχει η κυβέρνηση που εκείνη τη στιγμή βρίσκεται στην εξουσία. Ομως υπάρχει ένα «αλλά» στην εξίσωση. Εντάξει, η κυβέρνηση είναι ζαλισμένη, σε σταθερό vertigo, καιρό κάνει λάθη στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Διότι έπρεπε να κάνει αυτό ή το άλλο και εκείνο που θεωρούσε ως μέτρο – σταθμό (παράδειγμα δίνω) αποδείχθηκε μια μπαρούφα. Μια ανεδαφική απόφαση που δεν έφερε αποτέλεσμα ή το αποτέλεσμα που έφερε ήταν μηδενικής επίπτωσης σε σχέση με το προσδοκώμενο. Ωραία. Εμείς όμως τι ακριβώς κάνουμε; Ποια είναι η συμμετοχή μας σε όλο αυτό; Υπάρχει ή όχι ατομική ευθύνη στο τι συμβαίνει; Στο πώς διαχειριζόμαστε μόνοι μας μια κατάσταση που μας αφορά επί προσωπικού; Βγαίνουμε λ.χ. και καλά κάνουμε, γιορτές είναι, να μην τις θυσιάσουμε κι αυτές τις μέρες στον βωμό της πανδημίας. Ομως, εκεί που πάμε, σκεφτήκαμε ποτέ να τηρήσουμε τα μέτρα; Να ρωτήσουμε αν ο ταβερνιάρης έχει με τη σειρά του ελέγξει αν οι πελάτες του έχουν πιστοποιητικό εμβολιασμού ή νόσησης; Κι αφού δεν το έχει κάνει, και είναι φανερό ότι δεν το έχει κάνει, το βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να συμβαίνει, γιατί επιμένουμε να χώσουμε κι εμείς το κεφάλι μας στο στόμα του λύκου; Είναι ευθύνη της κυβέρνησης, του Κυριάκου, η παράλειψή μας να αυτοπροστατευθούμε;
Νομίζω πως όχι. Μας ανήκει αποκλειστικά…

Φοβού το ΚΙΝΑΛ
Εγώ να συμφωνήσω επίσης και με την αντιπολίτευση. Είναι εγκληματικές οι ευθύνες της κυβέρνησης, και προσωπικά του «εγκληματία» Κυριάκου, για την τροπή που έχουν λάβει τα πράγματα. Αλλά πριν ο εισαγγελέας Τσίπρας αγορεύσει για να ζητήσει την επιβολή των πιο σκληρών ποινών για τους «εγκληματίες», δεν πρέπει να μας εξηγήσει σε τι θα ωφελήσουν οι πρόωρες εκλογές τώρα; Εν μέσω της κορύφωσης του κύματος της πανδημίας που θερίζει κόσμο καθημερινά. Θα μειωθούν τα κρούσματα, θα αυξηθούν οι ΜΕΘ, θα εφευρεθούν καινούργια εμβόλια; Θα πάρει κάποια άλλα μέτρα τα οποία λ.χ. του παρέδωσε ο ίδιος ο Κύριος σε δύο πέτρινες πλάκες; Εκτός πια κι αν κατέχει ο άνθρωπος το μεγάλο μυστικό: δηλαδή γίνονται οι εκλογές και κόβεται διαμιάς η υπερδιάχυση του κορωνοϊού και η χώρα επανέρχεται στην κανονική της ζωή, το ΕΣΥ αποσυμπιέζεται, η οικονομία ανθεί, πουλάκια κελαηδούν στα πάρκα και ροζ συννεφάκια κόβουν βόλτες στον ουρανό.
Υπάρχει περίπτωση για κάτι τέτοιο; Δεν υπάρχει. Τι υπάρχει; Η αδήριτη ανάγκη του αρχηγού της αντιπολίτευσης να κάνει ένα βήμα να αποτελματωθεί και παράλληλα να ξεφύγει από την καυτή ανάσα του ΚΙΝΑΛ που τη νιώθει στον αυχένα του και δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο. Τον καταλαβαίνω. Και μαζί με εμένα και εκείνοι που παρακολουθούν με ψυχραιμία την κατάσταση και δεν είναι σαν τους «προπονητές» της εξέδρας οι οποίοι με το που ξεκινάει το ματς αρχίζουν να βρίζουν τον προπονητή της ομάδας για το σύστημα που ακολουθεί και που δεν είναι το δικό τους!

Μια άδικη επίθεση
Και μέσα στον γενικό χαμό, να σου και οι προστάτες των ιερών και των οσίων του έθνους, οι «θεματοφύλακες» των «αγίων τοις κυσί», οι προστάτες πάσης ορθοδοξίας. Που έχουν πέσει μονοί – διπλοί να φιμώσουν ό,τι σοβαρότερο διαθέτει η ελληνική κοινωνία για μια σίγουρη, νηφάλια, επιστημονική και κυρίως έγκυρη ενημέρωση σχετικά με την εξέλιξη της πανδημίας. Τον Ηλία Μόσιαλο. Επειδή υιοθέτησε μια ακραία ανάρτηση, από αυτές που κυκλοφορούν σωρηδόν στο Διαδίκτυο, αναφορικά με τα μέτρα για την πρόληψη του Covid-19. Τι ήταν να το κάνει; Του επιτέθηκαν κατά κύματα. Ο,τι πιο συντηρητικό υπάρχει στην ελληνική κοινωνία, συνεπικουρούμενο από ό,τι πιο ακραίο έχει βρει καταφύγιο στην ελληνική πολιτική σκηνή, και με ντουντούκες ακροδεξιά μέσα ενημέρωσης ζητούν εδώ και ημέρες την αποπομπή του. Από πού, ρε παιδιά, να εκδιωχθεί ο Μόσιαλος; Χάρη μάς κάνει που μας ενημερώνει για την πορεία της πανδημίας και τις τελευταίες εξελίξεις περί αυτής, διότι ο Μόσιαλος είναι σήμερα ένας από τους leaders της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας. Ο,τι λέει ή ό,τι γράφει το κάνει στο περίσσευμα του χρόνου του, εκ περισσού δηλαδή. Για να προσφέρει, και μόνο. Αλλιώς θα μπορούσε να κάθεται στην έδρα του στη LSE και να μας χαιρετάει από το Λονδίνο.
Δηλαδή ποιος θα χάσει αν σταματήσει να μας ενημερώνει; Αυτός ή εμείς; Για να ξέρουμε τι λέμε…

Ούτε μία συγγνώμη
Να τος και ο άλλος. Μέχρι πρόσφατα, είχαμε τα δικαιώματα του μακελάρη της 17 Νοέμβρη Κουφοντίνα, για τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ (να μην τα ξεχνάμε αυτά, παρακαλώ) έδωσε υπέρ πάντων αγώνα υπέρ του δικαιώματός του να επιλέξει εκείνος τη φυλακή όπου θα «φιλοξενείται». Τώρα, αναφαίνεται στον ορίζοντα άλλος… δικαιούχος δικαιωμάτων. Πρόκειται για τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, ο οποίος διεκδικεί το δικαίωμα να βγει από τη φυλακή με το σύστημα των αδειών «καλής διαγωγής», παρότι ο τύπος δεν έχει επιδείξει καμία μεταμέλεια για το ότι ηγήθηκε της δολοφονικής οργάνωσης, η οποία επιβαρύνεται με 25 θύματα και πλήθος άλλων τρομοκρατικών ενεργειών. Δεν του δίνουν άδεια και οι «δικαιωματιστές» έχουν ήδη ξεκινήσει να «σπρώχνουν» προς τα φιλικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα ενημέρωσης κείμενα για τη μεγάλη… αδικία που του γίνεται. Το συντηρεί και ο ίδιος, με επιστολή του (την είδα δημοσιευμένη στο Documento). Αλλά ο άνθρωπος αυτός δεν έπραξε ούτε το αυτονόητο όταν έγινε η δίκη της 17 Νοέμβρη: να παραδεχτεί ότι ήταν ο αρχηγός της οργάνωσης και να ζητήσει συγγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων του. Οταν ακόμη κι αυτός ο Κουφοντίνας παραδέχτηκε ότι ήταν ο εκτελεστικός αρχηγός της εγκληματικής οργάνωσης. Ο Γιωτόπουλος, όχι. Αλλά έχει δικαιώματα. Περιμένω να δω τον ΣΥΡΙΖΑ τι θα πει επ’ αυτού…