Η κόλαση είναι οι άλλοι

Κάθε πρωί, που διαβάζω τις εφημερίδες, και κάθε βράδυ, όταν παρακολουθώ τα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση, βρίσκομαι αντιμέτωπος με μια έξαρση χαράς επειδή αυξάνονται τα ραντεβού του πρώτου εμβολιασμού στις ηλικίες πάνω των εξήντα, μετά από το πρόστιμο που επέβαλε η κυβέρνηση.

Η ίδια χαρά κυριεύει ομολογουμένως και εμένα, αλλά την ίδια στιγμή βυθίζομαι σε βαθιά κατάθλιψη. Πώς είναι δυνατόν, αναρωτιέμαι, άνθρωποι, πολλοί από τους οποίους είναι στην ηλικία μου, να βάζουν το χρήμα πάνω από την υγεία τους; Να χρειάζονται, δηλαδή, την απειλή του προστίμου και το χρηματικό κόστος για να προστατέψουν την υγεία τους από έναν θανατηφόρο ιό; Παλιά, οι παππούδες μας έλεγαν: «Οπου δεν ισχύει ο λόγος, ισχύει η ράβδος». Τώρα θα πρέπει να λέμε: «Οπου δεν ισχύει ο λόγος, ισχύει το χρήμα».

Εντάξει, το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο, ενώ το χρήμα είναι προϊόν της επικράτησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και μπορεί να θεωρείται πρόοδος. Πάντως, κάποιοι ιερείς, που εξακολουθούν να αψηφούν την επίσημη άποψη της Εκκλησίας και να αποκηρύσσουν τα εμβόλια ως προϊόν του Σατανά, θα πρέπει να αισθάνονται συντετριμμένοι επειδή τους νίκησε ο Μαμωνάς.

Μόλις ολοκληρώνεται η υποταγή της υγείας στο χρήμα, ακολουθεί η υποβάθμιση του λόγου σε μισόλογα, η οποία έχει καταντήσει συστατικό του δημόσιου λόγου στις μέρες μας. Το πιο κραυγαλέο παράδειγμα είναι ο λόγος των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Κάθε φορά που η κυβέρνηση προτείνει κάποιον νόμο ή παίρνει αποφάσεις, δέχεται έναν καταιγισμό κριτικής από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Εκείνο που λείπει σχεδόν πάντα από την κριτική τους είναι η εναλλακτική πρόταση. Η αντιπολίτευση πιστεύει ότι την ωφελεί η φθορά της κυβέρνησης, ενώ οι όποιες προτάσεις της θα μπορούσαν να την εκθέσουν και να ανακόψουν την ενδεχόμενη ροή ψήφων προς αυτήν.

Φτάνουμε έτσι στις σύντομες, αλλά απαραίτητες, συνεντεύξεις με ανεμβολίαστους, που «κοσμούν» κάθε δελτίο ειδήσεων.

Ολοι οι συνειδητοί αντιεμβολιαστές, επαναλαμβάνουν το ίδιο επιχείρημα με την έπαρση μαθητή που έχει εθιστεί στην παπαγαλία: «Είναι δικαίωμά μου να μην εμβολιαστώ».

Είναι αναμφισβήτητα δικαίωμα του καθενός να κρίνει αν θα εμβολιαστεί ή όχι. Εκείνο όμως που δεν γνωρίζουν ή παρακάμπτουν οι αντιεμβολιαστές είναι οι υποχρεώσεις και οι συνέπειες που συνεπάγεται η άσκηση κάποιου δικαιώματος. Δεν υπάρχει άσκηση δικαιώματος η οποία να μην είναι συνυφασμένη με υποχρεώσεις και συνέπειες. Γι’ αυτό και όταν η κυβέρνηση τους επιβάλλει τις συνέπειες, είτε με απαγορεύσεις είτε με πρόστιμο, πολλοί παραιτούνται από το δικαίωμά τους και τρέχουν να εμβολιαστούν.

Και αυτή είναι η ήπια μορφή συνεπειών. Τι γίνεται με τους αντιεμβολιαστές που η άσκηση του δικαιώματος τους οδηγεί στον θάνατο και μεταθέτει στις συνέπειες στην οικογένειά τους; Και τι γίνεται με τους αντιεμβολιαστές που τις συνέπειες του δικαιώματός τους επωμίζονται τα νοσοκομεία και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό των ΜΕΘ;

Ενα άλλο παράδειγμα είναι οι γονείς που απαιτούν να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο χωρίς μάσκα και self test, και αδιαφορούν για τις συνέπειες στα δικά τους αλλά και στα άλλα παιδιά του σχολείου.

Το φαινόμενο αυτό άρχισε να παίρνει πρόσφατα ανησυχητικές έως εκρηκτικές διαστάσεις. Το πρώτο και κραυγαλέο παράδειγμα είναι η επίθεση στον γυμνασιάρχη του Γυμνασίου Αιγινίου Πιερίας από τους δήθεν «Θεματοφύλακες του Συντάγματος».

Η επίθεση δεν έχει καμιά σχέση με «θεματοφύλακες». Παραπέμπει ευθέως στα τάγματα εφόδου του ναζισμού και του Χίτλερ.

Και έρχεται το δεύτερο γεγονός να επιβεβαιώσει το πρώτο: oι αντιεμβολιαστές που έκαψαν το βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά στη Χαλκίδα. Το γεγονός αυτό μάς πάει πίσω σε μια ημερομηνία φρίκης: τη 10η Μαΐου 1933, όταν οι οπαδοί του Χίτλερ έριχναν στην πυρά τα βιβλία των αντιφρονούντων σε όλη τη Γερμανία.

Παρακολουθώ καθημερινά αυτά τα πολύ ανησυχητικά φαινόμενα, ενώ μια ερώτηση με βασανίζει διαρκώς: Πού είναι και τι κάνει η Αριστερά;

Η απαισιοδοξία μου ξεκινάει από μια σύγκριση. Η παλιά Αριστερά κατέβαζε, μαζί με την Ενωση Κέντρου, τη φοιτητική νεολαία στους δρόμους, στις αρχές της δεκαετίας του ’60, με σύνθημα το «1-1-4», το άρθρο 114 του Συντάγματος του 1952, που όριζε ότι «η τήρησις του παρόντος Συντάγματος αφιερούται εις τον πατριωτισμόν των Ελλήνων».

Ο αριστερός ΣΥΡΙΖΑ καταθέτει σήμερα ερωτήσεις για τις VIP-ΜΕΘ, και αδιαφορεί αν εκθέτει άδικα εργαζόμενους γιατρούς και νοσηλευτές των ΜΕΘ. Οπως αδιαφορεί που το Σύνταγμα έγινε πρόσχημα για τα τάγματα εφόδου των «θεματοφυλάκων». Ας μη διαρρηγνύει όμως τα ιμάτιά του αν βρει στις επόμενες εκλογές δίπλα του και ένα καινούργιο φασιστικό κόμμα.

Οσο για την κυβέρνηση, ακολουθεί την ίδια γραμμή που εφάρμοζαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, διακομματικά και διαχρονικά. Πρώτα γινόταν το κακό και μετά έβγαιναν να δηλώσουν «πήραμε μέτρα». Ετσι και τώρα. Οι «θεματοφύλακες» αλώνιζαν τόσον καιρό ανενόχλητοι. Τώρα, μετά την επίθεση στον γυμνασιάρχη, ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει ότι έβαλε τους «θεματοφύλακες» σε κλοιό.

Ολα αυτά μού θυμίζουν μια φράση από το θεατρικό έργο «Κεκλεισμένων των θυρών» του Ζαν-Πολ Σαρτρ: «Η κόλαση είναι οι άλλοι».

Στην Ελλάδα η κόλαση είναι πάντα οι άλλοι, αυτοί που πληρώνουν τα σπασμένα.

Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας. Το τελευταίο βιβλίο του «Η τέχνη του τρόμου και άλλα διηγήματα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κείμενα