Ψήφισαν ανανέωση

Ανανέωση. Πέντε συλλαβές, μία μεγάλη αλήθεια. Και ένα διαχρονικό πολιτικό μήνυμα που εξέπεμψε, δυνατά, καταλυτικά, η κάλπη των εσωκομματικών εκλογών στο ΚΙΝΑΛ. Οσοι προσήλθαν (αλλά και εκείνοι που θα ήθελαν να το κάνουν, άλλα αποθαρρύνθηκαν λόγω της πανδημίας), αποφάσισαν τελεσίδικα, και χωρίς αστερίσκους και επεξηγηματικές παραγράφους, ότι θέλουν να βάλουν τίτλους τέλους στο παρελθόν. Να ξεκόψουν με τα τζάκια της πολιτικής, να διαγράψουν παλιές συνταγές, να απαρνηθούν πρόσωπα και μεθοδεύσεις, τα ίδια και τα ίδια, που έφεραν την Κεντροαριστερά εδώ που είναι σήμερα, στο περιθώριο, στην ουρά των πολιτικών εξελίξεων.

Ψήφισαν ανανέωση, και δεν είναι τυχαίο αυτό, ούτε παρακολούθημα μιας μόδας. Είναι πανελλήνιο αίτημα, να επανακτήσει η Κεντροαριστερά τον ζωτικό χώρο που πάντα διέθετε στο κέντρο της πολιτικής σκηνής της χώρας. Η επιλογή που έκαναν στο πρόσωπο του Νίκου Ανδρουλάκη, επιλογή που κατά τα φαινόμενα θα επιβεβαιωθεί στις κάλπες και την προσεχή Κυριακή, αποδεικνύει και κάτι άλλο: ότι εκεί έξω υπάρχει ένας κόσμος που δεν ζει μόνο με τη νοσταλγία για το ΠΑΣΟΚ και την εποχή της ευημερίας που εκείνο αντιπροσώπευε. Θέλει ο κόσμος αυτός να επανέλθει η χώρα στα ίσα της – με κοινωνικό κράτος, λιγότερες ανισότητες, κοινωνικές και οικονομικές, και επιπλέον περισσότερες ευκαιρίες για τα παιδιά της. Και είναι αυτό το τελευταίο ειδικά η απάντηση στην απορία πολλών και διαφόρων «πού βρέθηκαν τόσα νέα παιδιά να στηρίζουν το Κίνημα». Την ανανέωση για τη ζωή τους ψάχνουν…

Απογοήτευση
Ενα μεγάλο κεφάλαιο της προχθεσινής εκλογικής αναμέτρησης αφορά τον δεύτερο των εκλογών, τον Γιώργο Παπανδρέου. Με απασχόλησε πολύ το τι θα κάνει, όντας ο μεγάλος χαμένος των εκλογών – δέκα ολόκληρες μονάδες πίσω από τον πρώτο. Ηθελα να πιστεύω, το βράδυ της Κυριακής επιστρέφοντας από την εκλογική βραδιά στο ΟΝΕ (την οποία ειρήσθω εν παρόδω θα επαναλάβουμε με την Τζίνα Μοσχολιού και την προσεχή Κυριακή), ότι με την οριστικοποίηση του αποτελέσματος θα ανακοίνωνε ότι αποσύρεται από τον δεύτερο γύρο. Οτι θα έκανε μια δήλωση, θα συνέχαιρε τον μεγάλο νικητή των εκλογών Ανδρουλάκη και θα δήλωνε ότι θα στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις την κολοσσιαία προσπάθεια που ο άλλος αναλαμβάνει για να ανασυγκροτήσει την παράταξη.

Δεν το έκανε. Αντί γι’ αυτό, δήλωσε κάτι γενικόλογα ότι θα συνεχίσει την προσπάθειά του την προσεχή Κυριακή και απέφυγε κάθε λέξη και για το πλήθος που προσήλθε στις κάλπες και για το μήνυμα των εκλογών και για τον νικητή, ούτε καν τυπικά συγχαρητήρια.

Απογοήτευση. Δεν είναι ο Γιώργος που ξέραμε αυτός. Εχασε ακόμη και την αστική και πολιτική του ευγένεια.

Στο μυαλό του Γιώργου
Κυρίως έχασε τα αντανακλαστικά του. Χθες ωστόσο πληροφορήθηκα κάτι που κάνει ακόμη χειρότερη τη στάση που επέδειξε: δέχθηκε πολλές εισηγήσεις, από διάφορες πλευρές, να παραιτηθεί από τον δεύτερο γύρο, που εκ των πραγμάτων θα έχει προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα για αυτόν. Στενοί συνεργάτες του, αλλά και ορισμένα μέλη της οικογένειάς του τού πρότειναν να μην επιμείνει, και αντιθέτως να συναντηθεί με τον Ανδρουλάκη στη Χαριλάου Τρικούπη και εκεί μπροστά στις κάμερες να τον συγχαρεί και να του ανακοινώσει ότι αποσύρεται από την αναμέτρηση του δεύτερου γύρου. Μου ανέφεραν ότι «ο Γιώργος σκέφτηκε τις προτάσεις, αλλά αποφάσισε μόνος του ότι ένας Παπανδρέου δεν τα παρατάει, δεν δραπετεύει από τη μάχη, δεν συμβιβάζεται με προτάσεις ήττας»! Και πως «όπως δεν ήταν βέβαιος ότι θα νικήσει όταν έμπαινε στη μάχη, έτσι θα δώσει και τον τωρινό αγώνα. Θα βγει στις τηλεοράσεις και θα εκθέσει τις απόψεις του».

Αλλη πηγή κοντά στον Γιώργο μού είπε ότι αμφιταλαντεύθηκε για μερικές ώρες πριν κάνει τη γνωστή δήλωση που προαναφέρω και πως τη σχετική απόφαση να μην παραιτηθεί την έλαβε κοντά στα μεσάνυχτα της Κυριακής. Νωρίτερα είχε συνομιλήσει τηλεφωνικά με δυο-τρεις πρώην υπουργούς των κυβερνήσεών του.

Πρακτικά τώρα, εξ όσων πληροφορήθηκα, θα ζητήσει να αναμετρηθεί στην τηλεόραση με τον Ανδρουλάκη δύο τουλάχιστον φορές, με στόχο κατά το περιβάλλον του «να αναδειχθεί η ηγετική του προσωπικότητα έναντι του αντιπάλου του, ώστε αυτό να εκτιμηθεί από τους ψηφοφόρους» στην αναμέτρηση της Κυριακής.

Εγώ λέω απλώς ότι έχει ακόμη καιρό να κάνει αυτό που πρέπει για να αυτοπροστατευθεί από την περαιτέρω απαξίωση…

Εχασαν τον ύπνο τους
Στο μεταξύ, πρωί πρωί είχα τηλεφωνική επικοινωνία με διαφόρους… ορόφους του Μεγάρου Μαξίμου αναφορικά με τα όσα έγραφα χθες, περί του αντίκτυπου που είχε η εκτός πάσης προσδοκίας (και για την κυβέρνηση) συμμετοχή στις εκλογές. «Δεν έχουμε κανέναν πανικό εμείς» με διαβεβαίωσαν. «Το θέμα αφορά εξ ολοκλήρου την κεντροαριστερή πολυκατοικία και δεν αναμειγνυόμαστε καθόλου» μου είπε ο ένας… όροφος. Και μου πρόσθεσε αμέσως ότι «εξ αυτού του λόγου δεν έχουμε να πούμε κάτι. Νομίζουμε ότι εκείνος ο οποίος λογικά πρέπει να έχει καταληφθεί από πανικό είναι ο κ. Τσίπρας. Σε εμάς όσοι ήρθαν (στις εκλογές) ήρθαν και δεν πρόκειται να φύγουν. Αντιθέτως εκείνοι που επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν τους βλέπω να μένουν, εξ ου και ο πανικός του κ. Τσίπρα. Εμείς δεν προβληματιζόμαστε».

Δέχθηκα τις αναφορές αυτές, και το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι για την περίπτωση ισχύει απολύτως το «όπερ έδει δείξαι» που λένε και οι μαθηματικοί – θα αποδειχθεί εκ του αποτελέσματος, δηλαδή…

Και εκεί κατά το μεσημεράκι να την και η επιβεβαίωση από την Κουμουνδούρου, ότι εκτός από τον ύπνο τους, έχουν χάσει και την μπάλα. Ανακοίνωση που εκδόθηκε, πέρα από μερικές γενικολογίες, τι λέει; Οτι οι εκλογές απέδειξαν ότι… ο πρώτος σε όλες τις δημοσκοπήσεις δεν σημαίνει και πρώτος στην κάλπη!!!

Good wines companions!…

Τίμιος αγώνας
Τώρα που τελείωσαν όλα για εκείνον, τον Ανδρέα Λοβέρδο εννοώ, νομίζω πως είναι αδύνατον να παρακάμψει κανείς το γεγονός ότι έδωσε τον αγώνα τον καλό και έφτασε μια ανάσα από το να διεκδικήσει ως το τέλος το προεδρικό αξίωμα. Για τον ίδιο προσωπικά είναι μια μεγάλη νίκη αυτό που έκανε, το ότι δηλαδή κατάφερε να παλέψει ως το τέλος με τον Γ. Παπανδρέου, που κατέβηκε στις εκλογές με τις δάφνες του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου του Κινήματος και με έναν μηχανισμό να τον στηρίζει σε όλη την Ελλάδα. Κυρίως όμως, και αυτό πρέπει να του αναγνωριστεί, και προφανώς πρέπει να τον κάνει χαρούμενο (έστω και αν αυτό ακούγεται παράταιρο), ότι έδωσε τον αγώνα του κατασυκοφαντημένος ένθεν κακείθεν: από τον ΣΥΡΙΖΑ, από ένα κομμάτι του Κινήματος και βεβαίως από την Ακροδεξιά. Εγραψαν και έλεγαν γι’ αυτόν ότι έχει πέσει «γραμμή» στη ΝουΔού για να τον αναδείξει πρόεδρο ώστε μετεκλογικά να συνεργαστεί με τον Μητσοτάκη, ότι εκπροσωπεί στις εκλογές τη Novartis, ότι είναι υποψήφιος της «διαπλοκής», και τόσες άλλες αθλιότητες. Ομως ο Λοβέρδος κράτησε. Εβαλε το κεφάλι κάτω, έκλεισε τα αφτιά του στις συκοφαντίες και πάλεψε δυνατά να πετύχει τον στόχο του. Του αξίζει νομίζω ένα μπράβο.