Ενα οφειλόμενο ρέκβιεμ

Στη λανθασμένη αντίληψη της Πολιτείας, αίολες είναι όλες οι σχέσεις τους με πολιτειακές εκφράσεις, που δεν θεωρούνται ημέτερες. Το ημέτερος, στο δια ταύτα των κυβερνήσεων και πολιτειών, αποτελεί κατά κανόνα την αλγεινότερη παράμετρο εξουσίας. Γιατί σ’ αυτόν που θεωρώ ημέτερο, δεν ψάχνω ούτε ήθος, ούτε ικανότητα, ούτε την ποιότητα μυαλού που κουβαλάει. Η υποτακτικότητά του είναι το μόνον ζητούμενο. Και το «yes man» το πασαπόρτι του για να τον έχω κοντά μου. Και τα γκουβέρνα αυτούς ψάχνουν, γιατί αυτούς έχουν ανάγκη.

Ενας από τους χώρους που θέλουν να ‘χουν το πάνω χέρι, είναι ο αθλητισμός. Ενα μέγεθος με τεράστια κοινωνική δύναμη. Ενα μέγεθος που επηρεάζει τις πολιτείες όλων των χρωμάτων. Αεκτζής ντύθηκε και Παοκτζής βαπτίστηκε, ο αρχιτέκτονας του 4ου Μνημονίου. Και για να συρρικνώσει, να ταλαιπωρήσει και να μειώσει τους εν δυνάμει αντιπάλους του, τον Βαγγέλη  Μαρινάκη κατά βάσιν και κατά δεύτερο λόγο τον Γιάννη Αλαφούζο, καπέλωσε την ΕΠΟ. Κι αφού το μαγαζί το έκανε δικό του, ήταν πια εύκολο να δρομολογεί αποτελέσματα κατά το δοκούν.

Με λίγα λόγια, δικιά του η ομοσπονδία, καταδικιά του η διαιτησία, έδινε τον τίτλο σε όποιον θεωρούσε ημέτερο. Τον ένα χρόνο στον Τίγρη και στην καραβοτσακισμένη ΑΕΚ, τον δεύτερο χρόνο, αντιλαμβανόμενος ότι ο Τίγρης βγήκε κεραμιδόγατος και ότι από την τσέπη του βγαίναν μονάχα καβουρομάνες, υιοθέτησε τον Ιβάν και τον έχρισε τιτλούχο. Και μάλιστα του το προανήγγειλε. Κι ο Ιβάν, που δεν βγάζει οστρακοειδή από τις τσέπες του, και κανάλι του ‘στησε, και τον Σαγόνια έστησε κάθε Δευτέρα να απαγγέλλει τον Δωδεκάλογο του Γύφτου. Αβάνταρε τις εφημερίδες του και εν μια νυκτί του έκανε πράξη ό,τι βολόδερνε μια τριετία ο Παππάς με τους ανεκδιήγητους.

Αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται και επιβεβαιώνεται του λόγου το ασφαλές κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση. Και πάντα μπαίνει μπροστά ο νόμος. Και άνευ τούτου ουδέν γίγνεσθαι των δεόντων. Και να δεις που ο μπαγάσας ο νόμος έχει πάντα μια κατεύθυνση. Να ξαποστείλει τους νυν διοικούντες και να φυτέψει τα δικά του σαπρόφυτα. Και τα μόνα που δεν λαμβάνονται υπόψη είναι τα επιτεύγματα, οι επιτυχίες, η παγκόσμια αναγνώριση των ομοσπονδιών, που θέλει να εξοστρακίσει. Δεν ψάχνεται για να βελτιώσει το έργο τους. Δεν ασχολείται με την αξιολόγηση των πεπραγμένων τους. Ενα πράγμα τον απασχολεί, πώς να τους εκπαραθυρώσει.

Κι αφού βεβαίως – βεβαίως δεν μπορεί να το κάνει με εκλογές, μια και τα σωματεία έχουν τον κοινόν νουν, αυτόν που δεν είχαν ποτέ πολιτείες, γιατί μπορούν και κρίνουν τις ομοσπονδίες τους βάσει αποτελεσμάτων. Κι άμα το ‘χεις πάρει το κολύμπι απ’ τον πάτο της θάλασσας, με τελευταία διάκριση το αργυρό του ναύτη Μαλοκίνη στην κωπηλασία, στην Ολυμπιάδα του 1896, και άμα μέσα σε μια δεκαετία απογειώνεις την ομοσπονδία στο πόλο, στην κολύμβηση, στην καλλιτεχνική κολύμβηση, στις καταδύσεις, στην ανοιχτή θάλασσα και γεμίζεις τα ράφια με ολυμπιακά μετάλλια και τη Γαλανόλευκη να κυματίζει κάθε μισή ώρα σε Ευρωπαϊκά, Παγκόσμια και Ολυμπιάδες, τότε το λιγότερο που μπορούσες να περιμένεις είναι τον σεβασμό της Πολιτείας. Γιατί η πρώτη που δοξάζεται είναι η ίδια η Πολιτεία. Και όλος ο πλανήτης, στα πρόσωπα των νικητών, διαβάζει αξιότιμες πολιτείες.

Τα ίδια και στην καλαθόσφαιρα. Μια ζωή τριτοδεύτεροι στα Βαλκάνια και μόνιμα εκτός προημιτελικών στα Ευρωπαϊκά. Για Παγκόσμια και Ολυμπιάδες ούτε λόγος να γίνεται. Κι έρχεται η στιγμή και 40 χρόνια η καλαθόσφαιρα γεμίζει τα ράφια της αθλητικής πολιτείας με Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια, στέλνει δεκάδες αθλητές να κάνουν καριέρα σε Ευρώπη και Αμερική, γεμίζουν οι μεγάλοι σύλλογοι με έλληνες προπονητές και οκτώ φορές πρωταθλήτριες Ευρώπης οι ελληνικές ομάδες, και άλλες τόσες στον τελικό. Τα ίδια πάνω-κάτω και στον στίβο και στην άρση βαρών και στην πάλη.

Ολα αυτά, όμως, στον κόσμο των κυβερνώντων, δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχει αν η ομοσπονδία είναι δικιά τους ή όχι. Και θα δρομολογήσουν νόμους και προφήτες προκειμένου να στείλουν Βασιλακόπουλους και Διαθεσόπουλους και όλους τους άλλους στα σπίτια τους. Γιατί το μαγαζί θέλουν και θα το πάρουν με κάθε τρόπο. Κι όπως είπα παραπάνω, αφού δεν μπορούν να το πάρουν με εκλογές, το παίρνουν με τον νόμο. Και δεν τους καίγεται καρφί, αν τον νόμο τον κάνουν Φρύνη και Λαΐδα, αρκεί να τον περάσουν στη Βουλή και να τον ψηφίσουν χασμόμενοι, κοιμώμενοι, και εν πλήρει ραθυμία ευρισκόμενοι βουλευτές της πλειοψηφίας.

Και τι σκαρφίστηκαν; Παράνομο και αντισυνταγματικότατο. Η ηλικία προέδρων και γενικών γραμματέων να μην ξεπερνά τα 70. Και αν αυτή η διάταξη αφορούσε το σύνολο των δραστηριοτήτων, το 90% των μεγάλων της οικονομίας, της επιστήμης, της πολιτικής, θα ‘πρεπε να πήγαινε σπίτι του. Απόμαχος λοιπόν και ο 90άρης Βαρδής Βαρδινογιάννης και ο 85άρης Κόκκαλης και οι 75άρηδες Κοπελούζος και Μυτιληναίος, τα 2/3 των ακαδημαϊκών, τα 3/4 του Συμβουλίου της Επικρατείας, και μισή Βουλή των Ελλήνων, για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της παράνοιας. Και όπως λέει η βιβλική ρήση, «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι». Κι όμως ο νόμος πέρασε, γεννώντας ένα ακόμα τραγικό προηγούμενο, την αποθέωση της νομικής παρανομίας.