Το πραγματικό πρόβλημα

Εκκαθαριστικός λογαριασμός ρεύματος γνωστού ζαχαροπλάστη. Του ήρθε φέτος για το ίδιο διάστημα με πέρυσι, με μικρότερη κατανάλωση 39.700 ευρώ. Πέρυσι στο ίδιο διάστημα ήταν στα 14.900 ευρώ. Αύξηση πάνω από δύο φορές! Τεράστιο πρόβλημα ξαφνικά το ενεργειακό κόστος όχι για τον ίδιο μόνο, αλλά και για ολόκληρο τον κλάδο της εστίασης. Πλέον δεν υπάρχει ούτε το καταφύγιο του φυσικού αερίου, καθώς οι λογαριασμοί που φτάνουν σε όσους κάνουν χρήση, είναι ακόμα μεγαλύτεροι από αυτούς του ρεύματος. Ο συναφής κλάδος των καταλυμάτων το έχει καταλάβει. Καμία όμως αντίδραση από αυτούς για τα πρόσφατα μέτρα της κυβέρνησης, γιατί κατάλαβαν πως ό,τι μπορούσε να γίνει έγινε. Το θέμα της ενέργειας είναι όμως αυτό που τους καίει και ζητούν μέτρα.

Οπως και για τους πολλούς στην εστίαση αυτό είναι το πρόβλημα αυτή την περίοδο, το ενεργειακό κόστος. Οχι το αν θα μπαίνουν ή δεν θα μπαίνουν στα καταστήματά τους οι ανεμβολίαστοι. Αυτό είναι ένα αναγκαίο κακό, προκειμένου να παραμείνουν ανοιχτά τα καταστήματά τους. Η άλλη λύση θα ήταν να κλείσουν. Κι όμως οι συνδικαλιστές του κλάδου για έναν περίεργο λόγο προτιμούν να ασχολούνται με το δεύτερο και όχι με το πρόβλημα της ενέργειας. Αν δει κανείς τα αιτήματά τους, κατά την κινητοποίηση της προηγούμενης εβδομάδας, βρίσκει ότι μεταξύ των 12 αιτημάτων που προτάχθηκαν από τους επικεφαλής της κινητοποίησης, η μόνη αναφορά στην ενέργεια είναι στο 4ο κατά σειρά προς ικανοποίηση αίτημα. Μοιράζεται μάλιστα τη συγκεκριμένη θέση με την «ανάγκη επιδότησης» ενοικίου. Ούτε ένα ολόκληρο αίτημα δεν αφιέρωσαν στο σημαντικότερο ίσως πρόβλημα των καταστημάτων τους.

Είναι ξεκάθαρο ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν μπορεί έμπειροι συνδικαλιστές να μη βλέπουν ότι με ανεμβολίαστους έξω ή εμβολιασμένους μέσα, τα μαγαζιά τους είναι τουλάχιστον ανοιχτά. Μπορούν να λειτουργήσουν. Μπορούν να συνεχίσουν να τζιράρουν. Ισως όχι όσο το τελευταίο εξάμηνο. Αλλά σίγουρα καλύτερα από ένα νέο lockdown. Ο λογαριασμός όμως του ρεύματος που υπερίπταται κάθε μέρα και περισσότερο, είναι κάτι που τους επιβαρύνει από το «παράθυρο» και ως εκ τούτου τεκμαίρονται να διεκδικήσουν την ελάφρυνσή τους. Κι όμως δεν το κάνουν. Τουλάχιστον όσοι ηγούνται των κινητοποιήσεων.

Σε αυτές – τις κινητοποιήσεις – φαίνεται ότι έχουν πάρει το πάνω χέρι νέας κοπής επιχειρηματίες. Σε όποιον έκανε μια βόλτα σε δημοφιλείς περιοχές την ημέρα της κινητοποίησης της περασμένης εβδομάδας, του έκανε εντύπωση μια απρόβλεπτη «συστράτευση στον αγώνα». Σχεδόν όλα τα καταστήματα των «λαμπερών» σεφ ήταν κλειστά. Πιο εύκολα έβρισκες ανοιχτό το μαγαζί ενός παραδοσιακού επιχειρηματία της εστίασης ή ενός μικρού λιγότερου επώνυμου ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου, παρά των «γνωστών», της νέας τηλεοπτικής κοπής επιχειρηματίες της εστίασης. Δεν παραγνωρίζεται η αξιοσύνη όλων αυτών των – επαναλαμβάνω – λαμπερών σεφ. Είναι όμως αυτοί που κατά κανόνα – και μπράβο τους – δούλεψαν καλύτερα στα κενά μεταξύ των lockdown. Που ακόμα και σήμερα δεν βρίσκεις τραπέζι καθ’ όλη τη διάρκεια του ωραρίου τους για εβδομάδες. Που προφανώς η επιτυχία τους είχε τέλεια απεικόνιση στην προτίμηση του κοινού.

Νέοι άνθρωποι, με νέα μυαλά που πέτυχαν στη ζωή τους χάρη στη δουλειά τους. Εκλεισαν, όμως, τα καταστήματά τους διεκδικώντας επιδοτήσεις, χάρισμα παλαιών επιστρεπτέων, νέες επιστρεπτέες, απαλλαγές και μειώσεις. Ολες παλαιάς κοπής διεκδικήσεις, που μόνο σε εξαιρετικά έκτακτους καιρούς όπως ένα νέο lockdown, θα δέχονταν ένας αυθεντικός επιχειρηματίας του ιδιωτικού τομέα να απολαύσει…