Το ψέμα της «καθαρής ζωής»

Μια από τις χειρότερες μόδες των τελευταίων ετών είναι η βιομηχανία της ευεξίας και η φιλολογία της «καθαρής ζωής», με όλες τις παραφυάδες τους, που απέκτησαν πιο τρομακτικό πρόσωπο μέσα στην πανδημία. Ξεκινώντας από τα διάφορα μαγαζιά και παραμάγαζα παραϊατρικής, θεραπείες με βότανα και βάμματα, ειδικές «διατροφές», δηλητήρια μέλισσας που διαφημίζουν στην τηλεόραση ότι «σώζουν» από την αρθρίτιδα, χυμοί που θα διώξουν τις «τοξίνες» από το σώμα και κάθε συνέπεια της αστικής ζωής. Ή και την πιο λαϊκή μορφή αυτής της συλλογικής τρέλας, την καταστροφολογική μπουρδολογία για τις «τροφές-δηλητήρια», τα «μεταλλαγμένα», τα τρόφιμα «με φορμόλη», τα «χημικά» (λες και τα «φυσικά» δεν είναι χημικά), καταγγελίες με ταξικό πρόσημο που ωστόσο δεν αναδεικνύουν με σοβαρό τρόπο την κρίση επισιτισμού στα πραγματικά φτωχά στρώματα, απλώς συνωμοσιολογούν αβέρτα. Με ορδές σχολιαστών, σαν τους υπνωτισμένους της ταινίας «Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας», φανατικούς που βασίζονται στην πίστη κι απέναντί τους βλέπουν κάθε λογής οργανωμένες αμαρτίες, χαρακτηρίζουν τους συνανθρώπους τους «θύματα» των μεγάλων διατροφικών αλυσίδων και «πειραματόζωα» των φαρμακευτικών και της ελίτ και πλασάρονται ως προστάτες του λαού ενώ περιφέρουν μόνο τη βεβαιότητα της ανωτερότητάς τους.

Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να μας μείνει από όλη αυτή την περιπέτεια της πανδημίας είναι το πόσο καμιά σημασία δεν έχουν όλα αυτά τελικά όταν οι θάλαμοι ΜΕΘ είναι γεμάτοι από ανθρώπους που παλεύουν ολομόναχοι κι ο καθένας τους ίσως θα πίστευε πραγματικά ότι τα κάνει όλα «σωστά». Εχουμε δικαίωμα άλλωστε και να μην τα κάνουμε σωστά. Εχουμε δικαίωμα να μην είμαστε τέλειοι. Εχουμε δικαίωμα να μην είμαστε καλά, να έχουμε βλαβερές συνήθειες και να φοβόμαστε την αρρώστια, τον θάνατο, αλλά να ζητάμε κιόλας να ζήσουμε πολύ, να πολεμάμε και να νικάμε τη φύση, να επεμβαίνουμε σε αυτή με εμβόλια και φάρμακα, με χημειοθεραπείες, με σωλήνες και σωληνάκια, με χάπια και ορούς που δεν φυτρώνουν στη «μάνα φύση» αλλά στα εργαστήρια των ανθρώπων. Κανείς δεν γλιτώνει από τη φθορά του σώματός του και ο καθένας πρέπει να την παλεύει χωρίς να βλάπτει. Γιατί δεν έχουμε δικαίωμα να λέμε ψέματα, να πουλάμε τάζοντας υγεία, καθαρότητα και τελειότητα, να αναζητούμε κέρδος και δημοσιότητα πάνω στις αγωνίες του άλλου.