Αρτεμις Ιγνατίου

Ζωή σαν όνειρο. Σαν να ζω δύο ζωές… Η αληθινή ζωή και η ονειρεμένη μου ζωή. Χρόνος δεν υπάρχει και ο χώρος μεταλλάσσεται. Ζω δύο ζωές!

Η ζωή μέσα στο φως και η φωτεινή μου ζωή κατά τη διάρκεια της νύχτας. Υπέροχες και οι δύο. Στην πρώτη γνωρίζω τι να περιμένω, τι έρχεται, τι να φοβάμαι ενώ στη δεύτερη ζω σε μια έκπληξη.

Πάντα με εκπλήσσει, πάντα την απολαμβάνω. Υπάρχουν φορές που ξυπνάω μέσα στη νύχτα ευτυχισμένη και πλημμυρισμένη από ενέργεια, ένταση, πάθος, κλείνω τα μάτια αμέσως και συνεχίζω το ταξίδι μου μέσα στο ίδιο όνειρο. Αλλες φορές δεν το καταφέρνω και ταξιδεύω αλλού, σ’ άλλους κόσμους. Πάντα ονειρικούς.

Κάποιες φορές το ταξίδι έχει να κάνει με όνειρα που θέλω να πραγματοποιήσω στη ζωή μου και μου δίνεται η ευκαιρία να γευτώ στο όνειρό μου όλη τη διαδικασία, την πορεία και την ολοκλήρωση.

Κάποια από αυτά πραγματοποιήθηκαν. Δεν χρειάζεται να μιλήσω για αυτά, αυτά απλά τα ζω.

Τα χαίρομαι και είμαι ευγνώμων.

Υπάρχουν όνειρα όμως που βλέπω και δεν πραγματοποιούνται. Ονειρα που ίσως βλέπω στον βαθύ μου ύπνο, όνειρα που ίσως δεν θυμάμαι αλλά τρέφουν την ψυχή.

Μόνο αισθήσεις, χρώματα, μυρωδιές και μουσική. Μυρωδιές της άνοιξης, αίσθηση καλοκαιριού, χρώματα φθινοπώρου και μουσική που με κατακλύζει με τη δύναμή της. Κάποιες φορές έχω την αίσθηση ότι έτσι μπορεί να είναι η ζωή μετά από το τώρα. Η ζωή του Παραδείσου.

Αλλες φορές είναι σαν να ζω σε ταινία του Ταρκόφσκι. Ονειρα που είναι εκτός της αληθινής μου ζωής.

Πάντα ελπίζω όσο συνεχίζω και τα βλέπω, και τα νιώθω.

Η επανάληψη έχει μια δύναμη κι αυτή η δύναμη μπορεί να φέρει την πραγμάτωση.

Υπάρχει όμως ένα όνειρο που το βλέπω από μικρό κορίτσι.

Το Ονειρό μου!

Υπέροχο όνειρο. Στέκομαι με απίστευτη σιγουριά και δύναμη σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο που μου είναι γνώριμο. Και κάποια στιγμή λυγίζω λίγο τα πόδια μου, δίνω μία ώθηση και ω… πετάω!

Πετάω ελεύθερη, χωρίς κανένα βάρος, με απόλυτο έλεγχο του σώματός μου και πάω όπου θέλω.

Μία αίσθηση ανεπανάληπτη, μοναδική, που με τίποτα δεν συγκρίνεται.

Με τίποτα, εκτός μιας ιδιαίτερης στιγμής που μου συμβαίνει κάθε δύο χρόνια στην Αρχαία Ολυμπία. Στον ιερό αυτόν τόπο όπου η ενέργεια γεμίζει όλο μας το είναι, την ψυχή μας, το σώμα μας αλλά και το Πνεύμα.

Αμέσως μετά το άναμμα της Ολυμπιακής Φλόγας από τον ήλιο και λίγο πριν φτάσουμε στο Αρχαίο στάδιο, υπάρχει μία πομπή της ομάδας μας όπου είμαστε μόνοι μας. Εμείς και ο χώρος. Ο χρόνος σταματά.

Τότε είναι που αισθάνομαι ότι ίπταμαι.

Οχι πολύ ψηλά, μερικά μόνο εκατοστά πάνω από το έδαφος. Η αίσθηση ελευθερίας όμως είναι ίδια… και μοναδική. Για αυτήν τη στιγμή ζω και αναπνέω. Η στιγμή της απόλυτης ελευθερίας και ευτυχίας, χωρίς χρόνο που ζω στα όνειρά μου, πραγματοποιείται και στη φωτεινή μου ζωή. Νιώθω τυχερή! Είμαι ευγνώμων.

Η Αρτεμις Ιγνατίου είναι χορογράφος και καλλιτεχνική διευθύντρια του χοροθεάτρου ART με το οποίο δίνει παραστάσεις στην Ελλάδα και κυρίως στο εξωτερικό. Είναι καλλιτεχνική διευθύντρια και χορογράφος των τελετών Αφής  και Παράδοσης της Ολυμπιακής Φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σκηνοθετεί και χορογραφεί την τελετή έναρξης του 38ου Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας, που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο στον Τύμβο του Μαραθώνα.