Μια αληθινή ιστορία

Υπόθεση εργασίας: Βράδυ Παρασκευής. Ενας 16χρονος «κλέβει» τα κλειδιά του αυτοκινήτου του πατέρα του. Με δύο φίλους πηγαίνουν βόλτα στα προάστια. Η έξαψη της «παρανομίας» τους συνεπαίρνει και μέσα στον ενθουσιασμό της εφηβείας δοκιμάζουν τις οδηγικές ικανότητές τους. Διερχόμενοι αστυνομικοί που βλέπουν την επικίνδυνη οδήγησή τους. Τους κάνουν σήμα να σταματήσουν δεξιά. Οι νεαροί τους αγνοούν. Ξεκινάει καταδίωξη. Οι νεαροί σαστίζουν, φοβούμενοι τις συνέπειες, αναπτύσσουν ταχύτητα και προσπαθούν να διαφύγουν…

Ο,τι ξεκίνησε σαν εφηβική επιπολαιότητα απειλείται πλέον να λάβει απρόβλεπτες διαστάσεις.

Η διαπίστωση ότι το «Πέραμα» δεν είναι και τόσο μακριά από την πραγματικότητα των περισσοτέρων εξ ημών είναι τρομακτική. Η αβεβαιότητα για το πώς θα μπορούσε να καταλήξει μια ιστορία σαν την παραπάνω – που οι περισσότεροι γνωρίζουμε, αν δεν έχουμε ήδη ζήσει – είναι ακριβώς το στοιχείο που την κάνει τρομακτική. Και η αβεβαιότητα αυτή έγκειται στη «μεταβλητή» της αντίδρασης των αστυνομικών. Των κρατικών υπαλλήλων, δηλαδή, που εξ ορισμού μόνο αβεβαιότητα δεν θα έπρεπε να εμπνέουν στους πολίτες.

Στο Πέραμα, όμως, η διάκριση των εξουσιών έγινε… δυσδιάκριτη.