Ποιοτικό πρόβλημα

^«Εκπαιδευτικοί – γονείς μαζί στον αγώνα» τιτλοφορούνταν επιστολή που έφτασε αυτή την εβδομάδα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο γονέων δημοτικών σχολείων της Αττικής. Από την επιστολή δεν παρέλειψαν ούτε τα νηπιαγωγεία! Και αυτά καλούνται στον αγώνα. Το θέμα είναι σοβαρό. Στον επίσημο δίαυλο επικοινωνίας με το σχολείο, μέσω του οποίου οι γονείς μαθαίνουν την πρόοδο του παιδιού τους, λύνουν θέματα ασφάλειας και καθημερινότητας στο σχολείο, οι συνδικαλιστές εισέβαλαν «πειρατικά».

Δεν ξέρω ποιος τους το επέτρεψε, να αποκτήσουν πρόσβαση στα στοιχεία αλλά προφανώς δεν το σκέφτηκε καλά. Η συγκατάθεση επικοινωνίας ενός γονέα με το σχολείο του παιδιού του, αφορά συγκεκριμένες ιδιότητες. Του δασκάλου και της διεύθυνσης του σχολείου. Οσων τους εμπιστεύτηκαν οι γονείς τα παιδιά τους και επ’ ουδενί των συνδικαλιστών.

Δεν έχει καμία σημασία εάν έχουν δίκιο ή άδικο. Αν πράγματι αδικούνται ή όχι. Ούτε καν εάν είναι θωρακισμένο ή όχι το δωρεάν δημόσιο σχολείο όπως λένε. Οι ίδιοι οι δάσκαλοι έπρεπε να προστατέψουν την ιδιαίτερη σχέση γονέα και διδάσκοντα. Να μη διαρραγεί. Ας είναι όχι 15 που ζητούν οι συνδικαλιστές στην τάξη, αλλά 5 παιδιά σε κάθε τάξη και οι δάσκαλοι να μην είναι ένας αλλά 5 σε κάθε τάξη, ένας για κάθε μαθητή, αν διαρραγεί αυτή η σχέση τότε δεν υπάρχει εκπαιδευτική διαδικασία.

Δεν ξέρω πραγματικά σε ποιο μικρόκοσμο ζουν αλλά από πού και ως πού θεωρούν ότι μπορούν (κακώς) να απευθύνονται σε γονείς παιδιών του νηπιαγωγείου και να αναφέρουν ως επιχείρημα για την υποβάθμιση του σχολείου τον κόφτη της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής στα ΑΕΙ.

Με ποιο δικαίωμα κατακρίνουν τους αδύναμους οικονομικά γονείς που επιλέγουν να διεκδικήσουν τα παιδιά τους μια θέση σε ένα καλύτερο σχολείο. Που ζουν με το όνειρο αυτοί και τα παιδιά τους, να δώσουν εξετάσεις στην ΣΤ’ Δημοτικού ώστε να εισέλθουν σε ένα πρότυπο σχολείο. Ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν, με φράσεις όπως προκαλούνται «μαθησιακές συνέπειες», τους γονείς και τα παιδιά τους που το επιλέγουν.

Προφανώς το θέμα, δηλαδή η αποστολή των επιστολών, δημιουργήθηκε για την αντίδρασή τους στην αξιολόγηση. Η σχετική αναφορά στο θέμα που τους «καίει», γιατί ξεκάθαρα τους ξεβολεύει, βρίσκονταν προς το τέλος της ανακοίνωσης. Τα επιχειρήματά τους φτωχά. Κάτι περί μεταφοράς των ευθυνών του κράτους στους εκπαιδευτικούς, κάτι για στοχοποίηση του δημόσιου σχολείου και διάφορα άλλα μακριά από την ουσία. Η αξιολόγηση δεν αφορά ούτε το κράτος, αυτό είναι θέμα άλλης αξιολόγησης (ίσως και εκλογών), ούτε καν του δημόσιου σχολείου, για το οποίο όλοι έχουμε άποψη και αξιολογείται καθημερινά.

Η αξιολόγηση αυτή τη φορά αφορά προσωπικά κάθε έναν από τους εκπαιδευτικούς μας. Οχι κάποιον άλλον. Μόνο αυτούς. Εχει να κάνει με την ποιότητα της δουλειάς τους, η οποία έχει τον κύριο αντίκτυπο στη μαθησιακή εξέλιξη των παιδιών μας. Σε αυτό αντιδρούν και όλα τα άλλα είναι απλές σάλτσες. Ασχετες με το θέμα. Οπως για παράδειγμα η αναφορά στην επιστολή στο ότι καλούνται οι γονείς να παλέψουν για ένα σχολείο που δεν θα διαχωρίζει τα παιδιά ανάλογα με τις οικονομικές-κοινωνικές δυνατότητες της οικογένειάς τους, το χρώμα ή τη φυλή. Εννοούν προφανώς πάμε να παλέψουμε μαζί για όλα τα παραπάνω λογικά και μαζί να δώσουμε και έναν αγώνα μην τυχόν και τους αξιολογήσουν. Μην τυχόν και αποκαλυφθεί ότι το πρόβλημα της εκπαίδευσής μας, δεν είναι μόνο ποσοτικό, αλλά ποιοτικό…