Squid Game

Στην αρχή σκεφτόμουν να σας γράψω για τη διαγραφή Μπογδάνου. Να αναρωτηθώ αν υπάρχει περίπτωση να συναντηθεί με τους άλλους που βρίσκονται στη δεξιά γωνία του πολιτικού ρινγκ και να σημειώσω ότι ο Δένδιας άνοιξε την επετηρίδα διαδοχής στη ΝΔ, ακούγοντας τη μουρμούρα του Αδωνη πίσω από την πλάτη του. Βαρετό.

Μετά είπα να πιάσω τη χθεσινή συνεδρίαση στη Βουλή με το ξεμάλλιασμα για την ελληνογαλλική συμφωνία, χρησιμοποιώντας βυθόμετρο για να εντοπίσω τις θέσεις του Τσίπρα. Ε, και; Στην πραγματικότητα όλα κύλησαν με βάση το πρόγραμμα, κανένας δεν διέψευσε τις προβλέψεις. Αλλωστε κάποια από αυτά που ακούστηκαν μπορεί να βγάζουν γέλιο, όμως στο σύνολό τους προκαλούν μελαγχολία. Αλλη εναλλακτική που είχα ήταν να ορθώσω και εγώ ανάστημα κατά του φασισμού έναν χρόνο μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Ομως βρίσκω τον θόρυβο υπερβολικό, δεν νομίζω ότι η κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον φασισμό. Αντιμετωπίζει μερικές παρέες χουλιγκάνων που, καλά θα κάνει ο Θεοδωρικάκος, να τους μαζέψει με σκούπα και φαράσι. Κοινώς η βλακεία δέκα τσόγλανων δεν θα μας κάνει να ακούμε το «Ακορντεόν» και να σιγοτραγουδάμε ότι δεν θα περάσει ο φασισμός. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη.

Η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες μέρες δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο πέρα από το «Squid Game». Ναι, αυτή την κορεατική σειρά, στην οποία έχει κολλήσει ο πλανήτης. Σε ένα κορεατικό νησί κάποιος μαζεύει μερικές εκατοντάδες φουκαράδες που έχουν χάσει τα πάντα και χρωστούν από μετρητά μέχρι νεφρούς. Ολοι αυτοί συμμετέχουν σε ομαδικά παιχνίδια με έπαθλο ένα μυθικό ποσό. Οι χαμένοι κάθε γύρου εκτελούνται επιτόπου. Οι νικητές συνεχίζουν τον δρόμο προς τον τεράστιο κουμπαρά με τα μετρητά. Εντάξει, είναι μία ακραία προβολή του σύγχρονου κόσμου με τους πληβείους να πατούν στο πτώμα του διπλανού τους για να φτάσουν το τσαμπί με τα λεφτά. Ομως αυτό που σου κάνει η σειρά είναι ότι σε καλεί να μπεις στη θέση τους. Να γίνεις θηρίο ή θήραμα. Και κυρίως για να καταλάβεις ότι σε αυτόν τον κόσμο είσαι κατά βάθος μόνος.

Το πιστοποιητικό κάποιου άλλου
Πήγα στο σινεμά για να βγάλω εισιτήρια για την παρέα. Η ταμίας μού ζήτησε τα πιστοποιητικά εμβολιασμού. Οι φίλοι τα έστειλαν. Η ταμίας τα σκανάρισε και έβγαλε τα εισιτήρια. Στο μπαρ, είπαμε να κάτσουμε μέσα. Η σερβιτόρα σκανάρισε τα πιστοποιητικά. Ταυτότητες δεν μας ζήτησαν πουθενά. Πριν από δέκα μέρες, επιβιβαζόμενος σε πτήση, ρώτησα την κυρία στον έλεγχο για ποιον λόγο δεν μου ζητάει πιστοποιητικό. Μου είπε ότι θα έπρεπε να το ανεβάσω στην εφαρμογή της αεροπορικής εταιρείας. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν ήταν απαραίτητο. Η πραγματικότητα μας δείχνει ότι αν θες να πας σινεμά ή σε εστιατόριο, το κάνεις και με το πιστοποιητικό κάποιου άλλου. Αν τώρα κολλήσεις τον ιό, μπορείς να πεις στην ιχνηλάτηση του ΕΟΔΥ ότι την πάτησες από ανεύθυνο λαμόγιο.

Διαβατήριο στο συρτάρι
Διαβάζοντας για τα Pandora Papers, δηλαδή για τον μηχανισμό με τον οποίο οι ισχυροί του πλανήτη προστατεύουν από φορολογικές επιβαρύνσεις τον πλούτο τους, θυμήθηκα μία ιστορία που μου διηγήθηκε δικηγόρος με εμπειρία σε αυτές τις δουλειές. Μου έλεγε ότι ένας από τους πιο εξεζητημένους τρόπους για να κρύψεις μαύρο χρήμα είναι να κατασκευάσεις ένα πρόσωπο το οποίο δεν υπάρχει στον πραγματικό κόσμο, πλην όμως διαθέτει διεύθυνση και διαβατήριο σε χώρα της Καραϊβικής ή της Αφρικής (παλαιότερα και της Ανατολικής Ευρώπης). Εννοείται ότι το διαβατήριο είναι στα δικά σου χέρια. Και κάπως έτσι, έχοντας ένα τέτοιο διαβατήριο στη θυρίδα σου, βγαίνεις και καταγγέλλεις με οργή όσους κλέβουν πόρους από τις κοινωνίες που τους επέτρεψαν να πλουτίσουν. Καλό και βολικό.