Ή υπουργείο{CR} ή κόμμα

Προφανώς ο κ. Μπογδάνος έχει παραδείγματα: «αν έγιναν αρχηγοί οι Βελόπουλος-Βαρουφάκης και έφθασαν ως τη βουλή, γιατί όχι και εγώ;». Και αριθμούς έχει: «30% ανορθολογικοί αντιεμβολιαστές μπορούν να στείλουν μέχρι και 10 κόμματα του 3% στη βουλή – γιατί όχι και το δικό μου;».

Το παλαιότατον «ή υπούργημα μου δίνεις ή εφημερίδα φτιάχνω», στην εποχή του twitter και του facebook  έγινε «ή μου δίνεις υπουργείο ή κόμμα φτιάχνω». Διότι η απλή αναλογική με την οποία θα γίνουν οι επόμενες εκλογές ανοίγει ορέξεις: κάθε φίλαρχος ελπίζει ότι μπορεί να ιδρύσει κόμμα τού 3% ώστε μετά να διαπραγματεύεται υπουργεία -δικό του και των φίλων του- και να μην ξεροσταλιάζει περιμένοντας  να καταδεχθεί ο πρωθυπουργός, εν όψει ανασχηματισμού, να του τηλεφωνήσει.

Πότε όμως είναι περισσότερο επικίνδυνοι οι κκ Βελόπουλος, Βαρουφάκης και λοιποί Μπογδάνοι; Ως αρχηγοί περιθωριακών κομμάτων ή ως μέλη κυβερνήσεων που θα έχουν τη δυνατότητα να εφαρμόζουν την προσωπική πολιτική τους; Υπάρχει το προηγούμενο του κ. Βαρουφάκη ως υπουργού: δεν είναι καλύτερα να επιχορηγούμε το κόμμα του από το να τον μισθοδοτούμε ως υπουργό; Υπάρχει επίσης το προηγούμενο του κ. Σαμαρά ως υπουργού, αρχηγού περιθωριακού κόμματος, υπουργού, αρχηγού της ΝΔ και στη συνέχεια πρωθυπουργού: οι ευτυχέστερες για όλους μας – πλην του ιδίου- στιγμές ήσαν ως αρχηγού της «Πολιτικής Άνοιξης». Ή ο υπουργός Οικονομικών του «δωσ’ τα όλα» κ. Τσοβόλας δεν ήταν ωφελιμότερος για το λαό και το έθνος ως αρχηγός του ΔΗΚΚΙ;

Θέλω να πω, ότι ο ισχυρισμός «στην Ελλάδα δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασιών,  τα κόμματα δεν συνεννοούνται, άρα η απλή αναλογική θα είναι καταστροφική» δεν ευσταθεί: ο κ. Μπογδάνος και το εν δυνάμει κόμμα του (ίσως και άλλα δυνάμει υπάρχοντα) μια χαρά συνεννοήθηκαν με την ΝΔ του κ. Μητσοτάκη εν όψει συμμετοχής στην εξουσία, όπως είχαν συνεννοηθεί για τον ίδιο λόγο και τα κόμματα των Τσίπρα-Βαρουφάκη-Λαφαζάνη, των Παπανδρέου-Βενιζέλου-Ραγκούση-Γεννηματά, των Καραμανλή-Καμμένου-Μπακογιάννη-Σαμαρά. Η απλή αναλογική θα είχε κάνει αυτές τις συμφωνίες διαφανείς, θα ξέραμε ποια κόμματα κυβερνούν και με ποιο πρόγραμμα.

Οι κουλτούρες αποκτώνται – ούτε εκ γενετής χαρίζονται ούτε από τον ουρανό πέφτουν. Επιπλέον, μπορεί να ελπίζει κανείς ότι η διαφάνεια και οι νέες δυνατότητες πολιτικής σταδιοδρομίας, έξω από τους μεγάλους πολιτικούς Οίκους της μεταπολίτευσης, ίσως δώσουν την ευκαιρία να εμφανιστούν και ικανότερα πρόσωπα και σχήματα.